Louise Mowll in London

Lou Mowll – De heimelijke Duitse

Copyright: Louise Mowll
Copyright: Louise Mowll
Ik ben parttime studente aan het Centre for Anglo-German Cultural Relations, waar ik de MA studie volg. Het centrum valt onder de koepel van de Queen Mary universiteit, University of London, waar ik mijn bachelor behaald heb, een halve eeuwigheid geleden.

Ik ben Engelse en in Groot-Brittannië geboren, maar verbracht als kind veel tijd in Duitsland en heb het merendeel van mijn zomervakanties in het noorden van Duitsland doorgebracht, samen met Duitse en Engelse kinderen. Afgezien van een aanvankelijke taalbarrière zag ik eerlijk gezegd niet veel verschillen. Ik keerde altijd naar Groot-Brittannië terug met koffers vol ‘Haribo” voor mijn vrienden, en nu schiet me weer te binnen dat ze mij vaak vroegen om veelkleurige memoblokken mee te brengen, of stickers van onzelieveheersbeestjes en paarden, die kinderen graag op hun schoolschriften kleven. Duitsland – de geheime tip voor mooi schrijfwaar!

Hoewel mijn familie terug naar Engeland verhuisde, voelde ik een echte band met Duitsland. Toen ik op ietwat latere leeftijd toch nog voor een universitaire studie koos, lag de keuze voor germanistiek en bedrijfseconomie voor de hand. Ik leefde toen al ettelijke jaren in Londen en had het gevoel “stiekem een Duitse” te zijn. “Germanofiel” zou wellicht de juiste uitdrukking geweest zijn, ware het niet dat ik er veel plezier aan beleefde Duitse toeristen in Londen met een plotselinge vriendelijke stortvloed van Duitse woorden te verrassen, net dan wanneer ze dat het minst verwachtten.

Een typisch beeld van de Engelsen is hun algemene onwil (of onbekwaamheid) andere talen te spreken, net daarom was het grappig hun reactie te zien. Dat gezegd zijnde, ik was er nooit zeker van of het mijn plotselinge uitbarsting was die hen verraste, het feit dat iemand in Engeland wel degelijk Duits sprak, of mijn accent.

Ik stelde vast dat het omgekeerde ook functioneerde. Gezien ik aanvankelijk voor een Engelse firma werkte zonder enige banden met Duitsland, koesterde niemand het vermoeden dat ik een relatie met Duitsland had. Wanneer het thema dan toch ter sprake kwam – van voetbal spreken we beter niet – kreeg ik te horen wat de mensen in dat opzicht echt dachten (of bereid waren te zeggen), vooraleer ik mij in het gesprek mengde en mij uitte als een heimelijke Duitse. Van zodra ik terug naar de universiteit ging en iets over de ‘ethiek’ van verborgen research leerde, moest ik uiteraard een nieuwe hobby vinden.

Maar in alle ernst, ik sta volledig achter de idee dat je “buren” leren kennen en je engageren om wat tijd te verbrengen, ondergedompeld in een andere cultuur, van allergrootst belang is om de denkbeelden die we van elkaar hebben, te doorbreken. Vooroordelen en vooringenomenheid kunnen zo gemakkelijker afgebroken worden, of op zijn minst blootgesteld worden, en dat vormt de basis voor een betere verstandhouding. In onze CAGCR MA studierichting worden we aangemoedigd dit in overweging te nemen en te rechercheren. Dankzij de werkgerelateerde component kan ik dit ook in mijn werk implementeren. De organisatie waarvoor ik werk fungeert als centraal contactpunt voor firma’s met bedrijfsactiviteiten in verschillende landen. Naast de boekhouding spelen cultureel inzicht en respect een sleutelrol als basis voor de dienstverleningen die wij verlenen.

In de loop der jaren kon ik steeds een beroep doen op het Goethe-Institut om mijn Duits op te frissen, en ondertussen lees ik regematig Rory’s blog, ik houd van zijn stijl van reis-journalismel. Maar over de Britten en hun visie op (Duitse) humor begin ik liever niet…

Copyright: Goethe-Institut London

September 2010

Links over dit onderwerp

Weblog: Rory’s Berlin-Blog

Rory MacLean Weblog
Settling in Berlin: Travelwriter Rory MacLean gives an amusing and insightful account of his new home.

Weblog: „Meet in Finland“

Onder „Meet in Finland“ kunt u lezen wat schrijvers en kunstenaars, die op uitnodiging van het Goethe-Institut een langere tijd in Finland doorbrengen, daar beleven.