Andrea Hartwig

Communicerende kledij – Talkingmeanstrouble

SPRINGSUMMER 07 'DAWN'; Copyright: Talkingmeanstrouble, Foto: Anka Bardeleben
 
AUTUMNWINTER 0708 'BLACK RUBY'; Copyright: Talkingmeanstrouble, Foto: Anka Bardeleben
 
AUTUMNWINTER 0708 'BLACK RUBY'; Copyright: Talkingmeanstrouble, Foto: Anka Bardeleben
 
AUTUMNWINTER 0708 'BLACK RUBY'; Copyright: Talkingmeanstrouble, Foto: Anka Bardeleben
 
SPRINGSUMMER 08'WILD SIDE'; Copyright: Talkingmeanstrouble, Foto: Anka Bardeleben
 
SPRINGSUMMER 08'WILD SIDE'; Copyright: Talkingmeanstrouble, Foto: Anka Bardeleben
 
Andrea Hartwig is één van de meest geprofileerde jonge modeontwerpsters van Duitsland. Samen met haar zus Bianca heeft ze al haar tweede label opgericht. Het heet Talkingmeanstrouble – en allen spreken erover omdat de collecties geraffineerd en raadselachtig zijn, maar toch zeer draagbaar.

“De zogenaamde Zwarte Robijn van de Britse kroonjuwelen is in waarheid helemaal geen robijn.” Met deze geheimzinnige woorden stelt Talkingmeanstrouble hun herfst- en wintercollectie 07/08 Black Ruby voor. “De zwarte robijn is een valse, een spinsel, en niet zo waardevol als velen geloofden”, legt Andrea Hartwig uit. Dat heeft haar zodanig gefascineerd, dat die stelling het uitgangspunt werd van een hele collectie. De kleur donkerrood is daarbij een belangrijk element. “Dan heb ik nagedacht over de details en ben op lovertjes gekomen. Ze glinsteren, maar zijn niet echt”, zegt de ontwerpster. Deze lovertjes heeft ze niet opgestikt, dat kwam te dicht, maar ze heeft ze als print, als namaaklovertjes op broeken, sjaals en topjes laten drukken.
Beelden en gevoelens
Aan Black Ruby valt goed af te lezen hoe doordacht en tegelijkertijd hoe open voor interpretatie Andrea Hartwigs’ werkwijze is. Het is er haar niet om te doen om met een collectie een voltooid verhaal te leveren. “Iedereen kan er zelf een verhaal bij bedenken. Het is een soort raadseltje. Maar zonder ontknoping. Ze creëert beelden en gevoelens, zegt ze. Welke verhalen de kleren vertellen, ligt in de verbeeldingskracht van de drager. Daarom heet het label ook Talkingmeanstrouble. Andrea Hartwig vertaalt dat met “Taal zonder worden” en zegt: “Het gaat erom, de collecties voor zich te laten spreken.” Het label- logo is een zwart tekstballonnetje – zonder tekst.

Andrea Hartwig is pas 28 jaar en Talkingmeanstrouble – men kan ook TMT zeggen– is al haar tweede label. Ze heeft het in januari 2005 samen met haar zus opgericht, Bianca Hartwig was pas klaar met haar studie bedrijfseconomie. “Alles paste vanuit onze voorstelling goed samen. Het was duidelijk, dat wij dat samen wouden doen”, zegt de 30- jarige. Zij is verantwoordelijk voor het commerciële gedeelte, Andrea voor het creatieve. Een duidelijke taakverdeling, en een succesrijke. Inmiddels worden hun stukken wereldwijd verkocht in 15 winkels, de belangrijkste markt is Japan. In Tokio alleen al hangt TMT in acht winkels. Ze hebben er een eigen verkoopsafdeling voor. Een internetshop daarentegen is er niet. “De tast- ervaring, hoe het kledingstuk aanvoelt, hoe het zit, dat is online niet mogelijk”, zegt Bianca daarover.

Voor haar eerste label had Andrea Hartwig in de zomer van 2002, direct na haar diploma van de modeschool Esmod, samengewerkt met Sarah Elbo onder Hartbo+L’wig – nog zo een moeilijke naam. “Dat was een samenspel van twee ontwerpsters, die daardoor tot explosie gekomen zijn”, herinnert ze zich. Ze hebben punten en strepen op rozerode, gele of hemelsblauwe petticoats gezet, ze werden genomineerd voor talrijke prijzen en kregen vrij snel vrij veel aandacht.
Zwart en wit als basiskleuren
Hartbo+L’wig was zeer bont, speels en luid. “Wat wij nu doen, is eigenlijk het tegenovergestelde”, zegt Andrea Hartwig. “Wij proberen ons een beetje uit de collectie terug te trekken en daardoor rust uit te stralen.” Met Talkingmeanstrouble is de stijl van de jonge ontwerpsters volwassen geworden. De basiskleuren zijn altijd zwart en wit, daar komt minstens nog één ander kleuraccent bij. In de zomer van 2007 waren het voor Dawn de pasteltinten van de schemering: beige, grijsblauw, zacht turkoois. Bij Black Ruby is dat donkerrood. En in de komende zomer komt met Wild Side een krachtig warm oranje.

Andrea Hartwig gebruikt uitsluitend natuurlijke materialen zoals katoen, zijde en jersey van haar langdurige, ervaren lievelingsleveranciers. In de lijnvoering werkt ze graag met golven. Ze houdt van geraffineerde details: zoompjes met elastiek, een print op de onderkant van de mantelkraag. “Wij maken geen basiscollectie, maar een collectie die met veel details de artistieke richting op gaat”, zegt ze.
Complex en raadselachtig
Om dat te onderlijnen, is er elk seizoen een lookbook dat grootscheeps geproduceerd wordt en veel méér is, dan een kleine cataloog. Het is deel van het collectieconcept. Het model toont de kleren eens met bruine, dan weer met blonde pruik. Is ze leuk? Of boos? Het venster in de grijze ruimte is maar geschilderd. Een coulisse. Dit motief van de trompe-l’ oeil, de optische illusie, zet zich bij TMT door.

Talkingmeanstrouble is in veel details complex en mysterieus. Maar de beide maaksters, Berlijns van geboorte, zijn verfrissend ongecompliceerd. En zo kan men ook met hun mode op twee manieren omgaan. De ene kant is draagbaarheid: eenvoudigweg aantrekken en genieten van het zacht vloeiende linnen en de goede pasvorm. De andere kant: TMT beidt een heel uitvoerige beeldspraak voor mensen, die mode willen lezen en verstaan.
SPRINGSUMMER 07 'DAWN'; Copyright: Talkingmeanstrouble, Foto: Anka Bardeleben

SPRINGSUMMER 07 'DAWN'; Copyright: Talkingmeanstrouble, Foto: Anka Bardeleben

SPRINGSUMMER 08'WILD SIDE'; Copyright: Talkingmeanstrouble, Foto: Anka Bardeleben

Andrea en Bianca Hartwig; Copyright: Talkingmeanstrouble, Foto: Anka Bardeleben

Stefanie Dorre
is redactrice bij het Berlijnse stadsmagazine Tip

Copyright: Goethe-Institut e. V., Online-Redaktion
januari 2008
Links over dit onderwerp

Weblog: Rory’s Berlin-Blog

Rory MacLean Weblog
Settling in Berlin: Travelwriter Rory MacLean gives an amusing and insightful account of his new home.

Jeugd in Duitsland

Mode, muziek, outfits, politieke voorkeuren: wat doet de Duitse jeugd?