Portret van Julia Hummer

De geniale en onberekenbare autodidact

Julia HummerJulia Hummer. Copyright: 2005 Schramm Film/Foto: Hans FrommJulia Hummer is een fenomeen. Na een toevallige ontdekking op straat beleeft zij – quasi van nul op honderd – een indrukwekkende carrière als actrice, om op het voorlopige hoogtepunt van het succes radicaal van richting te veranderen. Hummer heeft sinds 2005 geen hoofdrol meer gespeeld en wijdt zich nu aan de muziek.

Er gebeurt iets wanneer een camera het gezicht van Julia Hummer vangt. Steeds weer brengen journalisten en filmmakers verslag uit over deze merkwaardige metamorfose die van een bijna onopvallend meisje een unieke doekverschijning maakt. “Haar gezicht, haar ogen, alles metamorfoseert”, stelt regisseur Hans-Christian Schmid vast, die Hummer engageert voor Crazy. De eerste persoon die Hummers´ bijzondere relatie tot de camera bemerkt, is een fotograaf van het jeugdmagazine Jetzt. Hij ontdekt de destijds 17- jarige in München op straat. Hummer heeft zopas haar school afgebroken en is blij met haar eerste honorarium van 50 mark en haar eerste cover foto – met cowboyhoed en stars-&stripes T-shirt (vandaag werft ze op haar MySpace site met deze foto). Hoewel Hummer nooit naar de toneelschool geweest is, kan ze al één jaar na dit kiekje met haar rol in Sebastian Schippers Abolute Giganten (1999) haar bejubelde cinemadebuut maken. Kort daarop speelt ze in Christian Petzolds´ drama De innerlijke zekerheid (2000) de dochter van een Duits terroristenpaar dat – altijd op de vlucht voor de geheime dienst – in een parallelwereld leeft. De puber rebelleert, ze wil uit de politieke gevangenis van de ondergrond uitbreken, maar vreest daarbij de liefde van haar ouders te verliezen.

Ontsnapping tot aan het volgende huizenblok

De rol van het moeilijke meisje dat zelf nog haar plaats in het leven niet heeft gevonden, wordt in de nasleep Julia Hummers´ paraderol: de ogen stralen onzekerheid uit, de spreuken zijn verwaand- brutaal en haar unieke hese stem verraadt gevoeligheid en kwetsbaarheid. De soms bewegingloze, bijna ingevroren gelaatstrekken, het frêle, tegendraadse aura harmoniëren perfect met de nuchterheid en de subtiele diepgang van de nieuwe Duitse films, die ook bekend zijn onder de noemer “Berlijnse school“, die beduidend beïnvloed is door Christian Petzold. Petzold bezet Hummer in 2005 in Spoken en schrijft haar een tot op vandaag meest indrukkwekkende rol op het lijf. Als een slaapwandelaarster zweeft ze hier samen met Sabine Timoteo door het onwerkelijke Berlijnse landschap tussen Tiergarten en Potsdamer Platz. Hummer speelt een weesmeisje dat bevriend raakt met een wegloopster en plotseling met een mysterieus verhaal wordt geconfronteerd, dat misschien haar eigen verhaal zou kunnen zijn. Spoken begint met een vluchtige blik op Hummers´gezicht, dat, zo Thomas Winkler in die Zeit, al datgene openbaart “wat volwassen worden zo moeizaam en tegelijk zo spannend maakt.”

Julia Hummer in Gespenster, 2005. Copyright: 2005 Schramm Film/Foto: Hans Fromm

Gaandeweg merkt Julia Hummer dat acteren alleen haar nooit zal vervullen: ze ontdekt haar passie voor de muziek, die Felix Randau vereeuwigt in Northern Star (2003). Hummer speelt daarin een ongemakkelijk meisje uit een Noord- Duitse provincie dat probeert te ontsnappen uit de muffige beklemming, maar slechts tot aan het volgende huizenblok geraakt. Een donker- glanzende akoestische gitaar is haar constante begeleider bij haar dwaaltochten en de voorgedragen folksongs helpen haar doorheen de dag. Tijdens de aftiteling loopt één van haar songs die ze met haar band Sgt. Hummer heeft opgenomen. Hummer zou intussen meer dan honderd songs hebben geschreven, enkele daarvan heeft ze ook op een klein indie- label uitgebracht – het spectrum reikt van sympathiek getokkelde, vederlichte popliedjes tot rustige melancholisch- bezielde folknummers. Ze zingt over jongens en wonderbaarlijke verhalen – soms gaat het in haar teksten ook over drugs.

“Gitaar spelen voor beginners”

Omdat ze angst heeft dat de cinema te weinig tijd laat voor muziek, vermijdt ze momenteel het werk op de set. Hummer bevestigt bovendien een “onbehagen tegenover autoriteiten”, wat haar mogelijks verder afstoot van het werken met regisseurs. Aan de Spiegel vertelt ze dat ze zich bij het filmen als een timmerman in de autowerkplaats heeft gevoeld. Na Spoken neemt ze geen hoofdrol meer aan en is wekenlang onbereikbaar voor haar agentschap. In de plaats daarvan verkiest ze te leven van het geld dat haar rol in de Petzfold- film heeft opgebracht. Ze wordt moeder en toert met haar wisselende bands door Duitse clubs. Het spreekt vanzelf dat ze nooit zangles heeft genomen. Zelfs tot het gitaar spelen is ze door een toeval gekomen, het spelen heeft ze zich zelf aangeleerd – met het boek “Gitaar spelen voor beginners”. Wat Julia Hummer ook aanraakt – het heeft met passie en authenticiteit te doen. Ze bezit het stuff van een glamoureuze anti- star en ongekunsteld jeugdidool – een rechtlijnig- geplande carrière als actrice is wel het laatste dat bij haar past.

Lasse Ole Hempel
is cultureel wetenschapper en journalist. Hij werkt als redacteur en lektor in Berlijn.

Copyright: Goethe-Institut e. V., Online-Redaktion
september 2008
Links over dit onderwerp

Weblog: Rory’s Berlin-Blog

Rory MacLean Weblog
Settling in Berlin: Travelwriter Rory MacLean gives an amusing and insightful account of his new home.

Jeugd in Duitsland

Mode, muziek, outfits, politieke voorkeuren: wat doet de Duitse jeugd?