ศิลปินกลุ่มนี้สำรวจความคล้ายคลึงกันจนน่าทึ่งและความแตกต่างมหาศาลระหว่างพวกเขาผ่านการนำเสนอแนวทางของงานออกแบบลีลาการเคลื่อนไหว และผ่านการอบรมเทคนิกการเต้นและการอภิปรายอย่างเข้มข้นเกี่ยวกับการสร้างสรรค์สิ่งแปลกใหม่และสานสายใยกับมรดกทางวัฒนธรรมและขนบประเพณี โดยกิจกรรมเหล่านี้แบ่งเป็นช่วงๆด้วยการพักรับประทาน อาหารอีกส่วนหนึ่งของโครงการแลกเปลี่ยนนี้คือการที่เอโกและพิเชษฐเดินทางไปกัมพูชาพร้อมนักเต้นอีกสองคนจากคณะของพวกเขา โดยสมาชิกคณะขแมร์ อาร์ตสของโสพิลินได้เตรียมพร้อมอยู่แล้ว และเข้าร่วมฝึกซ้อมการแสดงด้วยกันตั้งแต่ต้นจนจบ ในวันสุดท้าย แต่ละกลุ่มก็ได้แสดงงานสั้นๆสองชิ้นในการแสดงสาธารณะที่โรงละครขแมร์ อาร์ตส โดยชิ้นแรกเป็นงานแบบขนบประเพณีดั้งเดิม ส่วนอีกชิ้นเป็นงานใหม่
เพิ่มเติม ...
“ผมรักงานที่เป็นแบบแผนซึ่งเกี่ยวกับร่างกายในพื้นที่โดยมองว่าร่างกายคือ รูปร่างที่มาประกอบเข้าด้วยกันซึ่งเคลื่อนไหวได้และสัมพันธ์กับพื้นที่ แต่ผมมักจะขัดแย้งกับตนเองเมื่อผมพยายามจะสร้างงานที่มีแบบแผน สำหรับผมแล้ว ร่างกายในพื้นที่มักจะแสดงตนเองออกมาว่าเป็นผู้คนอยู่ในสถานการณ์หนึ่ง ๆ หรือในความสัมพันธ์หนึ่ง ๆ หรืออะไรประมาณนั้น ผู้คนบนเวทีไม่สามารถเป็นนามธรรมโดยสมบูรณ์ได้ ความขัดแย้งในตัวเองเกี่ยวกับร่างมนุษย์ในการเต้น ทั้งในฐานะที่เป็นรูปร่างและที่เป็นบุคคล เป็นทั้งจุดอ่อนและจุดแข็ง ในแง่หนึ่ง ผมไม่สามารถสร้างนามธรรมที่ผมอยากจะเห็นบนเวทีได้ แต่ในอีกแง่หนึ่ง ผมก็ได้สร้างงานที่ผู้ชมเข้าถึงได้ เพราะมีคนที่สัมผัสได้จริง เป็นคนที่มีบุคลิกและความรู้สึก”
หน้าต่อไป ...