The Promised City
Obietnice szczęścia w metropoliach
Dlaczego ludzie ciągną do miast, jakie nadzieje wiążą ze swoją przyszłością? Za sprawą jakich obietnic i jakich historii postanawiają wyruszyć w drogę do metropolii lub tam pozostać?
Berlin – Warszawa – Mumbaj. Dwa kontynenty, trzy metropolie, miliony marzeń. Wielkie miasto mieni się światłami. Nie śpi. Działa jak magnes. Daje i żąda. Jego obietnice i iluzje stały się punktem wyjścia międzynarodowego projektu zatytułowanego The Promised City – Miasto obiecane. Przed dwoma laty Polski Instytut w Berlinie oraz Instytuty Goethego w Warszawie i Mumbaju zaprosiły wybitnych kuratorów, intelektualistów i artystów do wspólnych poszukiwań i działań.
The Promised City łączy trzy punkty na mapie świata, tworząc niezwykłą konstelację. Ale ten trójkąt nie jest jedynym możliwym układem. Te trzy metropolie są egzemplifikacją wielu innych miejsc na świecie, gdzie w podobny sposób następuje kondensacja polityki i ekonomii, przemysłu informacyjnego i rozrywkowego, konsumpcji i komercji. Są one reprezentatywnym przykładem ruchów społecznych, nowych pomysłów na życie i eksperymentów artystycznych.
Zacznijmy od Berlina i Warszawy. Na relacjach między tymi miastami odcisnęły swe piętno zmienne koleje polsko-niemieckiej historii i to właśnie one najintensywniej stymulują wymianę kulturalną. Chociaż podróż pociągiem z Berlina do Warszawy trwa zaledwie sześć godzin, zadziwiająco mało wiemy o sobie nawzajem. Ale czy naszą złożoną rzeczywistość w dzisiejszym zglobalizowanym świecie można w ogóle jeszcze pojmować przez pryzmat regionalnej bliskości i historii stosunków sąsiedzkich?
Katalizatorem ułatwiającym wzajemne zrozumienie jest zastosowany w The Promised City efekt lornetki: Mumbaj w Indiach, paradygmatyczne mega-miasto, poszerza horyzont wzajemnej obserwacji i wyostrza spojrzenie na kwestie poruszane w projekcie, wykraczając poza granice ich regionalnego znaczenia. Na przykładzie Mumbaju można przestudiować istotę obietnic szczęścia w miastach in nuce. Realia wielkich europejskich metropolii ukazują się tu jakby w drastycznym powiększeniu, przejaskrawione. Jednocześnie zaskakują tu cechy wspólne, w podobny sposób oddziałujące na poszukiwanie szczęścia w miastach niezależnie od kontynentu. Reakcje uczestników projektu z Berlina, Warszawy i Mumbaju pokazują, jak wielkie jest wzajemne zainteresowanie; dzięki podjętej współpracy udało się stworzyć sieć środowisk kulturotwórczych tych trzech miast i nawiązać nowe kontakty w obrębie szeroko zarysowanego trójkąta geograficznego.
W okresie od lutego do listopada 2010 roku będzie można poznać efekty międzynarodowej współpracy tych trzech miast. Inauguracja odbyła się w Berlinie.
Tomasz Dąbrowski, dyrektor Polskiego Instytutu w Berlinie
dr Martin Wälde, dyrektor Goethe-Institut w Warszawie
dr Marla Stukenberg, dyrektor Goethe-Institut w Mumbaiju
O PROGRAMIE
The Promised City to cały szereg nowych produkcji ze wszystkich dziedzin sztuki, poświęconych naszym miejskim światom życia i topografiom codzienności. Projekt umożliwia artystom i instytucjom uczestniczącym w nim stworzenie sieci działań dalece wykraczających poza tradycyjne relacje współpracy. Jednocześnie trójkąt Berlin – Warszawa – Mumbaj w zaskakujący i zupełnie nowy sposób zmienia i pogłębia perspektywy postrzegania siebie wzajemnie. Doświadczyć tego będzie można od lutego do listopada w trakcie licznych imprez w Warszawie, Berlinie i Mumbaju.
Główna oś projektu przebiega pomiędzy Berlinem i Warszawą. Konstrukcja „Knot“, opracowana przez międzynarodowy zespół kuratorów, jest najobszerniejszym elementem programu The Promised City. Ta mobilna platforma spotkań i produkcji artystycznych będzie zatrzymywała się na tydzień lub dwa w najrozmaitszych miejscach Berlina, Warszawy i Bukaresztu, aby reagować na tamtejszą przestrzeń miejską i przebywających w niej ludzi. W performance‘ach, instalacjach i innych formach działań artystycznych mają zbiegać się wątki eksperymentalnej eksploracji miasta.
Niedawno utworzone warszawskie Muzeum Sztuki Nowoczesnej i berliński KW Institute for Contemporary Art po raz pierwszy nawiązały współpracę, przygotowując w ramach projektu dwie wystawy sztuki współczesnej - „Early Years“ (w Berlinie) i „Wystawa“ (w Warszawie). Koloński artysta Boris Sieverts od roku pracuje nad Podróżą przez miasto, która ma trwać dwa dni wraz z noclegiem. Otworzy ona warszawiakom oczy na zupełnie nowe aspekty ich miasta, które z pozoru od dawna nie ma przed nimi tajemnic. W 2009 roku uczniowie z Berlina i Warszawy wielokrotnie spotykali się, by wspólnie przygotować spektakl teatralny o „Idealnym mieście“. Premiera odbędzie się w marcu. Natomiast w czerwcu szereg warszawskich mieszkań prywatnych przekształci się w scenę teatralną dla produkcji „X-Apartments“. Ważne spektakle polskich twórców teatralnych można będzie zobaczyć w berlińskim teatrze Hebbel am Ufer podczas festiwalu Polski Express.
„Świat w notesie“ to projekt wielkich gazet – DNA z Mumbaju, Gazety Wyborczej z Warszawy i berlińskiego Tagespiegel – polegający na wymianie sześciorga dziennikarzy, którzy mają poszukiwać inspiracji w każdym z tych trzech miast. Z kolei w „Tropach“pisarze z Berlina, Warszawy i Mumbaju podążają śladami, pozostawionymi w danym mieście przez mieszkającego tam kolegę, niczym za swoistą nicią Ariadny, wiodącą ich przez obcą metropolię.
Projekt wideo „The Capital of Accumulation“ autorstwa Raqs Media Collective (New Delhi) splata ze sobą trzy miasta za pomocą wątku narracyjnego, opartego na motywach tekstów Róży Luxemburg. Młodzi fotografowie ruszyli tropem „Poszukiwaczy szczęścia“ w trzech metropoliach; efekty będzie można zobaczyć na wystawie ich prac. Cykl wykładów If I Can Make It There w Berlinie i Warszawie poprowadzą wybitni międzynarodowi teoretycy jak Karl Schlögel, Eva Illouz, Marino Niola, Kees Christiaanse i Norman Klein. Ich wystąpienia, poświęcone różnym miastom i zjawiskom socjologicznym, ugruntują i poszerzą kwestie poruszane w projekcie. Tematyka ta znalazła również swoje odzwierciedlenie w cyklu filmów „Promised Cities“, które zostaną zaprezentowane na warszawskim festiwalu „Planete Doc Review“.
Dlaczego ludzie ciągną do miast, jakie nadzieje wiążą ze swoją przyszłością? Za sprawą jakich obietnic i jakich historii postanawiają wyruszyć w drogę do metropolii lub tam pozostać?
Berlin – Warszawa – Mumbaj. Dwa kontynenty, trzy metropolie, miliony marzeń. Wielkie miasto mieni się światłami. Nie śpi. Działa jak magnes. Daje i żąda. Jego obietnice i iluzje stały się punktem wyjścia międzynarodowego projektu zatytułowanego The Promised City – Miasto obiecane. Przed dwoma laty Polski Instytut w Berlinie oraz Instytuty Goethego w Warszawie i Mumbaju zaprosiły wybitnych kuratorów, intelektualistów i artystów do wspólnych poszukiwań i działań.
The Promised City łączy trzy punkty na mapie świata, tworząc niezwykłą konstelację. Ale ten trójkąt nie jest jedynym możliwym układem. Te trzy metropolie są egzemplifikacją wielu innych miejsc na świecie, gdzie w podobny sposób następuje kondensacja polityki i ekonomii, przemysłu informacyjnego i rozrywkowego, konsumpcji i komercji. Są one reprezentatywnym przykładem ruchów społecznych, nowych pomysłów na życie i eksperymentów artystycznych.
Zacznijmy od Berlina i Warszawy. Na relacjach między tymi miastami odcisnęły swe piętno zmienne koleje polsko-niemieckiej historii i to właśnie one najintensywniej stymulują wymianę kulturalną. Chociaż podróż pociągiem z Berlina do Warszawy trwa zaledwie sześć godzin, zadziwiająco mało wiemy o sobie nawzajem. Ale czy naszą złożoną rzeczywistość w dzisiejszym zglobalizowanym świecie można w ogóle jeszcze pojmować przez pryzmat regionalnej bliskości i historii stosunków sąsiedzkich?
Katalizatorem ułatwiającym wzajemne zrozumienie jest zastosowany w The Promised City efekt lornetki: Mumbaj w Indiach, paradygmatyczne mega-miasto, poszerza horyzont wzajemnej obserwacji i wyostrza spojrzenie na kwestie poruszane w projekcie, wykraczając poza granice ich regionalnego znaczenia. Na przykładzie Mumbaju można przestudiować istotę obietnic szczęścia w miastach in nuce. Realia wielkich europejskich metropolii ukazują się tu jakby w drastycznym powiększeniu, przejaskrawione. Jednocześnie zaskakują tu cechy wspólne, w podobny sposób oddziałujące na poszukiwanie szczęścia w miastach niezależnie od kontynentu. Reakcje uczestników projektu z Berlina, Warszawy i Mumbaju pokazują, jak wielkie jest wzajemne zainteresowanie; dzięki podjętej współpracy udało się stworzyć sieć środowisk kulturotwórczych tych trzech miast i nawiązać nowe kontakty w obrębie szeroko zarysowanego trójkąta geograficznego.
W okresie od lutego do listopada 2010 roku będzie można poznać efekty międzynarodowej współpracy tych trzech miast. Inauguracja odbyła się w Berlinie.
Tomasz Dąbrowski, dyrektor Polskiego Instytutu w Berlinie
dr Martin Wälde, dyrektor Goethe-Institut w Warszawie
dr Marla Stukenberg, dyrektor Goethe-Institut w Mumbaiju
O PROGRAMIE
The Promised City to cały szereg nowych produkcji ze wszystkich dziedzin sztuki, poświęconych naszym miejskim światom życia i topografiom codzienności. Projekt umożliwia artystom i instytucjom uczestniczącym w nim stworzenie sieci działań dalece wykraczających poza tradycyjne relacje współpracy. Jednocześnie trójkąt Berlin – Warszawa – Mumbaj w zaskakujący i zupełnie nowy sposób zmienia i pogłębia perspektywy postrzegania siebie wzajemnie. Doświadczyć tego będzie można od lutego do listopada w trakcie licznych imprez w Warszawie, Berlinie i Mumbaju.
Główna oś projektu przebiega pomiędzy Berlinem i Warszawą. Konstrukcja „Knot“, opracowana przez międzynarodowy zespół kuratorów, jest najobszerniejszym elementem programu The Promised City. Ta mobilna platforma spotkań i produkcji artystycznych będzie zatrzymywała się na tydzień lub dwa w najrozmaitszych miejscach Berlina, Warszawy i Bukaresztu, aby reagować na tamtejszą przestrzeń miejską i przebywających w niej ludzi. W performance‘ach, instalacjach i innych formach działań artystycznych mają zbiegać się wątki eksperymentalnej eksploracji miasta.
Niedawno utworzone warszawskie Muzeum Sztuki Nowoczesnej i berliński KW Institute for Contemporary Art po raz pierwszy nawiązały współpracę, przygotowując w ramach projektu dwie wystawy sztuki współczesnej - „Early Years“ (w Berlinie) i „Wystawa“ (w Warszawie). Koloński artysta Boris Sieverts od roku pracuje nad Podróżą przez miasto, która ma trwać dwa dni wraz z noclegiem. Otworzy ona warszawiakom oczy na zupełnie nowe aspekty ich miasta, które z pozoru od dawna nie ma przed nimi tajemnic. W 2009 roku uczniowie z Berlina i Warszawy wielokrotnie spotykali się, by wspólnie przygotować spektakl teatralny o „Idealnym mieście“. Premiera odbędzie się w marcu. Natomiast w czerwcu szereg warszawskich mieszkań prywatnych przekształci się w scenę teatralną dla produkcji „X-Apartments“. Ważne spektakle polskich twórców teatralnych można będzie zobaczyć w berlińskim teatrze Hebbel am Ufer podczas festiwalu Polski Express.
„Świat w notesie“ to projekt wielkich gazet – DNA z Mumbaju, Gazety Wyborczej z Warszawy i berlińskiego Tagespiegel – polegający na wymianie sześciorga dziennikarzy, którzy mają poszukiwać inspiracji w każdym z tych trzech miast. Z kolei w „Tropach“pisarze z Berlina, Warszawy i Mumbaju podążają śladami, pozostawionymi w danym mieście przez mieszkającego tam kolegę, niczym za swoistą nicią Ariadny, wiodącą ich przez obcą metropolię.
Projekt wideo „The Capital of Accumulation“ autorstwa Raqs Media Collective (New Delhi) splata ze sobą trzy miasta za pomocą wątku narracyjnego, opartego na motywach tekstów Róży Luxemburg. Młodzi fotografowie ruszyli tropem „Poszukiwaczy szczęścia“ w trzech metropoliach; efekty będzie można zobaczyć na wystawie ich prac. Cykl wykładów If I Can Make It There w Berlinie i Warszawie poprowadzą wybitni międzynarodowi teoretycy jak Karl Schlögel, Eva Illouz, Marino Niola, Kees Christiaanse i Norman Klein. Ich wystąpienia, poświęcone różnym miastom i zjawiskom socjologicznym, ugruntują i poszerzą kwestie poruszane w projekcie. Tematyka ta znalazła również swoje odzwierciedlenie w cyklu filmów „Promised Cities“, które zostaną zaprezentowane na warszawskim festiwalu „Planete Doc Review“.
