PARABOLE

Κατοικούμε στο χώρο και σκεφτόμαστε, ονειρευόμαστε, θυμόμαστε σε σχέση με το χρόνο. Όταν ο χώρος κατεδαφίζεται, γίνεται ένας κρύσταλλος όπου ο χρόνος μπορεί να ιδωθεί όχι εξαιτίας της κατάρρευσης αλλά εξαιτίας μιας δύναμης από το παρελθόν. Οι εικόνες διαχωρίζονται από το αντικείμενο αναφοράς τους.
Μπορεί κανείς να οραματίζεται σε ένα κύκλωμα ενός χρόνου που έχει ήδη παρέλθει και ενός χρόνου που δεν έχει υπάρξει ακόμα. Ενδιάμεσα, υπάρχει ένα όριο που ονομάζεται κρύσταλλος ή κινητός καθρέφτης μέσα από τον οποίο παρόν και παρελθόν, βιωματικό και φαντασιακό, πραγματικό και εικονικό συνυπάρχουν. Το να περνάει κανείς ανάμεσα στις δυο χρονικότητες εθελοντικά είναι αδύνατο, γιατί δεν μπορεί να αποφασίσει ποιος είναι ο ένας χρόνος και ποιος είναι ο άλλος.

Τα Πλάσματα είναι ένας ατελείωτος συνδυασμός μικροσκοπικών, αναλογικών ρομπότ, που ζουν αυτόνομα, με ηλιακή ενέργεια και παράγουν ποικίλους ήχους και μικροσκοπικές κινήσεις. Η ανάπτυξη τους βασίζεται σε δύο απλά αναλογικά κυκλώματα, εμπνευσμένα από το νευρικό σύστημα των οργανισμών. Κάθε Πλάσμα είναι ιδιαίτερο και μοναδικό, καθώς είναι πρακτικά αδύνατο να δημιουργηθούν αντίγραφα. Σχετικά συνεργάσιμα Πλάσματα «εκπαιδεύονται» για την πραγματοποίηση ζωντανών εμφανίσεων/συναυλιών. Το σύνολο των παραγόμενων ήχων είναι αποτελέσμα των αλλαγών της έντασης του φωτός που αγίζει την ηλιακή τους επιφάνεια.

Το βίντεο "Death of a Cyclist" είναι μέρος ενός ευρύτερου έργου που επανεξετάζει την επιρροή πολιτικών και οικονομικών παραγόντων στην εξέλιξη της αστικής ζωής. Διερευνά το ποδήλατο και την επαναφορά του ως μέσο μεταφοράς στο βιομηχανοποιημένο κόσμο από τις αρχές της δεκαετίας του '70.

Το βίντεο είναι μια αναφορά στο Ισπανικό φιλμ νουάρ "Ο Θάνατος ενός Ποδηλάτη" (1955). Στην ταινία, οι πρωταγωνιστές χτυπούν έναν ποδηλάτη με το αυτοκίνητο τους και έχουν να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της δολοφονίας. Το βίντεο αποκαλύπτει τη σκηνή του ατυχήματος από την πλευρά των παραβατών. Ο φακός της κάμερας εστιάζει στην περιστρεφόμενη ρόδα του ποδηλάτου, καταγράφοντας ένα κοντινό πλάνο από το κοντέρ του.

Ήχοι, βήματα, φωνές, θόρυβοι, ησυχίες... είναι τα παπούτσια σου πραγματικά τα παπούτσια σου; Ποιος έχει ήδη περάσει από εδώ στο παρελθόν; Ποιο ήταν το όνομα αυτού που περπατούσε και έμοιαζε να μη σταματάει ποτέ; Έχεις ακόμα ένα ζευγάρι παπούτσια για να θυμάσαι;

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν αλλάξει την ιστορία του κόσμου. Έχουν σταματήσει το χρόνο, τον έχουν προχωρήσει και τον έχουν αλλάξει. Με τον καιρό, πολλά φαινόμενα και ιδεολογίες έδωσαν τη θέση τους σε ονομασίες και σύμβολα ενώ παράλληλα έχασαν τη σπουδαιότητα και την αξία τους. Ήμουν τυχερή όταν βρέθηκα στην Ανατολική Γερμανία και βρήκα ένα άγαλμα του Λένιν κοντά σε ένα ρωσικό στρατώνα κοντά στη Βαϊμάρη. Το άγαλμα ήταν καθαρό και ξαναγυαλισμένο παρόλο που τα γύρω κτίρια ήταν κατεδαφισμένα και εγκαταλελειμμένα. Έπλεξα μια εσάρπα σχεδόν 4 μέτρα με φωσφορίζοντα χρώματα και αποφάσισα να καλύψω το άγαλμα με αυτήν. Αυτό που απομένει είναι μια ιδεολογική ψευδαίσθηση.

Απολαύστε την ένταξη χωρίς διακρίσεις, τη διαδραστική υπηκοότητα, το εξωτικό πανόραμα των μεταναστών, τις συγκινητικές στιγμές της πολιτιστικής ανταλλαγής.
Ζήστε την εμπειρία της μισαλλοδοξίας που βασίζεται στην εμπιστοσύνη, την κατανόηση της διάκρισης, τη διαπολιτισμική αφομοίωση, το σεβόμενο ρατσισμό.
Χαρίστε στον εαυτό σας την απόλαυση της αξιόπιστης πολυμορφίας, του ουράνιου κύματος της μετανάστευσης, των ολοκληρωμένων υβριδικών τοπίων, της κρυφής συνέργειας.
Αφήστε τον εαυτό σας να εκπλαγεί από τις πιο συμφέρουσες προσφορές του εκτοπισμού, τη μεγάλη ποικιλία των πολιτικά ορθών ταυτοτήτων, την ετερογενή ομοιογένεια.

Το έργο "It's Gone" είναι ένα διαδραστικό animation. Η κατάσταση που αναπαρίσταται είναι η μνήμη ενός ελαφιού στο βουνό. Ένα βίντεο που δείχνει ένα ελάφι να κινείται ελάχιστα παίζει σε λούπα, όταν δεν βρίσκεται κανείς στο χώρο όπου προβάλλεται το βίντεο. Ένας αισθητήρας PIR ελέγχει τη λούπα του βίντεο. Εάν ο αισθητήρας PIR ανιχνεύσει ένα άτομο/αντικείμενο να κινείται στο χώρο, τότε το ελάφι φεύγει ήσυχα και κρύβεται μέσα στην ομίχλη και το βουνό. Το ελάφι δεν φοβάται, δεν τρέχει για να σώσει τη ζωή του. Απλά, παραχωρεί το βουνό στον θεατή.

Φαντάζομαι ένα σμήνος, ένα αέριο, μια πολλαπλότητα από σωματίδια χωρίς τη δυνατότητα να αγγίξεις όπως στα στερεά ή να αισθανθείς την επιφανειακή ένταση, την πυκνότητα όπως στα υγρά. Είναι ένα σώμα χωρίς επιφάνεια. Όπως ένα σύννεφο καπνού, η κοινωνία δημιουργεί ομαδοποιήσεις που η σύνδεση τους είναι αφηρημένη γύρω από προβλήματα και εντάσεις.

Το Haptic City είναι ένας αφαιρετικός χάρτης της Αθήνας, που αντιδρά στην αφή και την κίνηση, εκπέμποντας ήχο και φως μέσα από κεντημένους αισθητήρες και ενεργοποιητές. Με αυτό το έργο θέλουμε να διερευνήσουμε τον τρόπο αντίληψης της πόλης, καθώς και να επικεντρωθούμε στην πόλη ως μια ψυχοσωματική εμπειρία. Το πρότζεκτ πραγματοποιείται μέσα από μια σειρά εργαστηρίων. Στο πρώτο εργαστήριο, οι συμμετέχοντες εμπλέκονται σε μια διαδικασία δημιουργίας πρωτοτύπων και κατασκευής DIY ηλεκτρονικών πάνω σε ύφασμα χρησιμοποιώντας διάφορα εξαρτήματα, με στόχο να μάθουν πώς να δημιουργούν οκτάμπιτα ψηφιακά ηχοτοπία.

Το έργο "Acidable" είναι ταυτόχρονα ένα διαδραστικό πικάπ και ένας στίφτης για πορτοκάλια. Η συσκευή επιλέγει διαφορετικά ηχητικά μουσικά δείγματα (samples), ανάλογα με την τιμή του PH που υπάρχει στο φρεσκοστυμμένο χυμό πορτοκαλιού. Το "Acidable" είναι εξοπλισμένο με έναν αισθητήρα PH, ποτενσιόμετρα, περιστροφικούς κωδικοποιητές και μια πλακέτα Arduino για να επικοινωνεί με το λογισμικό Max/Msp. Πιέζοντας ένα πορτοκάλι στον στίφτη, ο αισθητήρας PH μετράει την οξύτητα του φρούτου και ενεργοποιεί ένα ηχητικό μουσικό δείγμα. Έτσι, περιστρέφοντας τα πορτοκάλια, ο τόνος, η ταχύτητα και η ένταση της μουσικής μπορούν να τροποποιηθούν.

Αν δεχτούμε ότι το έργο σχετίζεται με το "τσίρκο", στόχος είναι ο θεατής να βιώσει την εμπειρία του "τσίρκου", που δεν είναι άλλη από αυτόν τον ενδιάμεσο χώρο που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, τη χαρά και τη λύπη, την τόλμη και το φόβο,... την ίδια τη ζωή.

Ο Heinz Politzer, γερμανός κριτικός λογοτεχνίας, χαρακτηρίζει την καφκική εξερεύνηση του τσίρκου, ως έναν «ενδιάμεσο κόσμο», έναν τόπο έξω από την κοινή αντίληψη, έναν μεταφορικό χώρο όπου η πραγματικότητα είναι διαστρεβλωμένη με έναν περίεργο αλλά φαινομενικά αληθοφανή τρόπο.
Ανοιχτό έργο

Η αντιπαράθεση είναι η πράξη της τοποθέτησης δύο πραγμάτων/ εννοιών σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους για λόγους σύγκρισης και αντιπαραβολής. Αυτό το έργο ξεκίνησε ως ένας πειραματισμός πάνω στην ρευστή δυναμική κίνηση σωματιδίων και στη σύνθεση υλικού, βιντεοσκοπημένου με 3D κάμερα, με σκοπό να συνοδεύσει κάποια από τα ηχητικά κομμάτια που δούλευα εκείνη την περίοδο. Ουσιαστικά, το έργο λειτουργεί ως μια απλή αξιοποίηση της ασήμαντης αντίθεσης μεταξύ του φυσικού και του τεχνητού.

Η εισβολή της τεχνολογίας είναι πραγματικά ένα γόνιμο θέμα προς φιλοσοφική συζήτηση που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι απλές ανάγκες και οι εξελιγμένες προσεγγίσεις συγκρούονται. Μένουμε έκπληκτοι όταν πολύπλοκες μηχανές πραγματοποιούν απλές λειτουργίες όπως το περπάτημα ή μια αντίδραση. Όμως, είναι η ίδια η μηχανή που πρέπει να μένει έκπληκτη εφόσον είναι κινητή και ανθρώπινη σε μεγάλο βαθμό. Τα σημερινά εργαλεία αλλάζουν τους τρόπους που μαθαίνουμε. Είναι αυτό που έχουμε μάθει μέχρι τώρα πληροφορία ή αυτό που μαθαίνουμε είναι νέα πληροφορία που δημιουργήσαμε με τα δεδομένα που είχαμε μπροστά μας, πέρα από τον έλεγχο μας; Είναι προφανές ότι τα εργαλεία που είναι μεσολαβητές της σχέσης μεταξύ δεδομένων και πληροφορίας, θα μας παρουσιάσουν νέους κόμβους που θα αλλάξουν τον τρόπο σκέψης μας.

Τα πολιτιστικά στρώματα του παρελθόντος δε συγκρίνονται με την πολιτισμική πολυμορφία της Ανατολής. Το έργο αναφέρεται στα ταμπού και την ιδιωτικότητα σε σχέση με την ίδια την πολιτισμική πολυμορφία.

Ο ρόλος της γυναίκας όπως εμφανίζεται σε κοινωνικές δραστηριότητες επικαλύπτεται με τη χειρονομία της κάλυψης του κεφαλιού από το μοντέλο στο φιλμ, π.χ. ο ρόλος της εργαζόμενης γυναίκας, της γυναίκας στο σπίτι ή της γυναίκας δίπλα στο σύζυγο της. Αυτοί οι ρόλοι παρουσιάζουν την ψυχολογία της "κάλυψης" που συνηθίζεται στην περιοχή. Το φιλμ δίνει έμφαση όχι μόνο στον κοινωνικό στραγγαλισμό αλλά και στις γυναίκες που έχουν μετατραπεί σε πολιτιστικά αντικείμενα – ειδικότερα η ελευθερία τους. Επιπλέον, το φιλμ είναι μια οπτική γιορτή στην πολυμορφία των παραδόσεων.