Surface Gesellschaft für Gestaltung – „kulturalna“ identyfikacja wizualna
|
Studio projektowania informacji wizualnej Markus Weisbeck założył w 1997 roku we Frankfurcie, po dość krótkim czasie otworzył zaś jego filię w Berlinie. Obecnie zatrudnia 12 osób, specjalizuje się w tematyce kulturalnej i jest współtwórcą systemów identyfikacji wizualnej licznych instytucji i wydarzeń kulturalnych.
Pierwsze prace, jakie Weisbeck wykonywał jeszcze w czasie studiów komunikacji wizualnej, to projekty ulotek, okładek płyt czy stron internetowych klubów, diżejów i muzyków. Jego wizytówką stała się okładka płyty Svena Vätha, umożliwiła mu ona też rozpoczęcie działalności w zakresie dizajnu klubowego. Jednym z jego pierwszych klientów był Shantel czyli Stefan Hantel i Bucovina Club, jedna z najbardziej znanych grup tworzących muzykę utrzymaną w stylu bałkańskiego popu. Shantel został zaproszony przez niemiecko-tureckiego reżysera Fatiha Akina do skomponowania muzyki do filmu „Na krawędzi nieba”, gdzie wraz z grupą skrzypków, gitarzystów i muzyków grających na instrumentach dętych na nowo zinterpretował dzikie, szybkie wschodnioeuropejskie rytmy. |
|
|
|
|
|
„Kulturalna“ identyfikacja wizualna
Weisbeck wzoruje się na projektantach działających na arenie międzynarodowej i pracujących z dużym sukcesem dla przedsiębiorstw operujących na światowych rynkach takich jak na przykład Massimo Vignelli, włoski dizajner, który w 1972 roku stworzył nowy system orientacji w przestrzeni dla nowojorskiego metra oraz miał swój wpływ na kształt systemów identyfikacji wizualnej takich firm jak Knoll International, American Airlines, Bloomingdale's, Cinzano czy United Colors of Benetton, czy też Paul Rand, który jako doradca w IBM opracował godną uwagi, skuteczną koncepcję identyfikacji wizualnej określającej przez dziesięciolecia image firmy. By móc stworzyć skuteczny system identyfikacji wizualnej instytucji kulturalnej lub produktu kultury, trzeba dysponować szczególną wrażliwością. Markus Weisbeck bada przy tym strukturę produktu, analizuje go i rozkłada z wyczuciem na czynniki pierwsze, by następnie otrzymaną w ten sposób jego esencję przełożyć na specyficzne obrazy, ich systemy czy logotypy. W ten sposób łatwo wytłumaczyć, czemu pomiędzy projektami wykonanymi na zlecenie Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych (Städelschule) czy Muzeum Historycznego we Frankfurcie lub też niemieckiego pawilonu wystawowego na weneckim biennale sztuki z 2009 roku trudno doszukać się jakichś podobieństw. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Sygnatura Surface nie jest nigdy na tyle dominująca, by była w stanie przesłonić właściwości danej kulturalnej marki.
Dzięki ścisłej współpracy z artystami nie są do siebie podobne nawet plakaty, zaproszenia i strona internetowa niemieckiego pawilonu wystawowego na weneckim biennale sztuki z 2007 i 2009 roku, podobnie jak rzecz miała się z prezentowanymi tam pracami Isy Genzken i Liama Gillicka. Przy tej okazji powstała ponadto spora liczba projektów katalogów i książek o sztuce, często we współpracy z berlińskim partnerem, wydawnictwem Sternberg Press. Obecnie Surface pracuje nad systemem identyfikacji wizualnej nowo założonej Fundacji Siemiensa. Kampania dla kompanii Forsythe’a
Do wieloletnich klientów Surface należy kompania baletowa choreografa Williama Forsythe’a, której stałymi miejscami występów są Bockenheimer Depot we Frankfurcie i Festspielhaus Hellerau w Dreźnie.
Forsythe znany jest z tego, że pojmuje balet klasyczny jako źródło inspiracji, potencjał twórczy pomocny w obmyślaniu nowych struktur. Z równie kongenialną kreatywnością Markus Weisbeck ze swoim zespołem projektuje dla niego już od lat banery, plakaty, ulotki, broszury, ogłoszenia i stronę internetową. W sezonie 2009/2010 dizajner świadomie pozałamywał i pozaginał ciała poruszających się tancerzy, wytwarzając w ten sposób obszary światła i cienia, dodatkowo wyodrębniane za pomocą oddających szczegóły zdjęć. Kompozycję uzupełniają kolorowe wstawki typograficzne współgrające w załamaniami i zagięciami. Z frankfurckich słupów ogłoszeniowych plakaty już dawno temu przeniosły się do muzeów i mieszkań, czasem ich autor odkrywa je nawet w telewizji, w popularnym, nadawanym w niedzielne wieczory serialu kryminalnym „Miejsce zbrodni” (po niemiecku „Tatort”), co go oczywiście cieszy. Obrazy typograficzne między sztuką a dizajnem
Wizualizując swoje koncepcje dizajner zmienia jednak od czasu do czasu tak perspektywę jak i środki. W lecie 2009 roku berlińska galeria Krome zaprezentowała pierwszą wystawę jego prac graficznych. Tworząc Do the stars need a reason to shine wykorzystał teksty literackie, poetyckie lub absurdalne neologizmy oraz zdania wypowiedziane przez swego zmarłego przyjaciela, wyobrażając je pod postacią liter utrzymanych w stylu typograficznym charakterystycznym dla późnych lat osiemdziesiątych i wczesnych lat dziewięćdziesiątych. Swoje obrazy typograficzne umieścił następnie na wielkoformatowych drewnianych panelach. W kontekście sztuk plastycznych i przedstawieniowych, architektury czy wystawiennictwa Markusa Weisbecka wraz ze jego spółką Surface można śmiało zaliczyć do znanych na całym świecie najbardziej wpływowych dizajnerów naszych czasów.
Dr. Bettina Becker
to kulturoznawczyni, mieszka i pracuje jako docent i autorka w Kassel Tłumaczenie: Katarzyna Kwiecień Copyright: Goethe-Institut e. V., Online-Redaktion listopad 2009 |
