Autobiografische stripverhalen

Markus Witzel, de Berlijnse striptekenaar, slaagde in wat weinigen hem voordeden. Met zijn eerste werken veroverde hij in een ijltempo de harten van stripminnend Duitsland en won hij de critici voor zich. De charmante en eerlijke stijl waarmee hij zijn autobiografische belevenissen vertelt, is daar beslist niet vreemd aan.

Na een vliegende start met publicaties in fanzines en bij kleine uitgeverijen koos hij voor een opleiding communicatiedesign aan de kunsthogeschool Weißensee. Daar richtte hij met gelijkgezinde studiegenoten de stripgroep “Monogatari” – Japans voor “verhalen vertellen” op. De roemrijke zes gaven hun strips als studiogemeenschap in eigen beheer uit en peilden nieuwe vertelmogelijkheden van het stripmedium. Elk van hen creëerde voor het thema-album “Alltagsspionage” (2001) in woord en beeld een heel eigen persoonlijke Berlijnse stripreportage. Zijn toenmalige docent was zo opgezet met de bijdrage van Mawil - “Wie wir uns mal `ne 3er WG suchen wollten” - dat hij de strip zonder problemen als scriptie aanvaardde. “Wir können ja Freunde bleiben” (2003) betekent voor Mawil het einde van zijn opleiding en het begin van zijn toekomst als striptekenaar. In vier episoden vertelt hij met veel humor en zelfironie over zijn ongelukkige, onbeantwoorde liefdes sinds kindsbeen.

Hij zet zijn heel persoonlijke verhalen kunstzinnig en vloeiend in scène in magistrale paginaontwerpen waarin de perspectieven elkaar afwisselen. De triviale adolescentenverhalen van Mawil tonen het portret van een generatie jonge twintigers op zoek naar hun identiteit. In zijn stripverhaal “Die Band” (2004) vertelt hij over zijn jeugdige muziekervaringen als bassist bij verschillende schoolbands. Onderhoudend en charmant schetst hij de droom van de onafhankelijke popster tussen het repetitielokaal en de jeugdclub. In zijn beeldverhalen thematiseert Mawil zijn kindertijd in de vroegere DDR en hoe hij als jongere de Wende heeft beleefd. “Action Sorgenkind”(Actie zorgenkind, 2007) vertelt in meerdere episodes het verhaal van hoe Mawil na de val van de muur Westerse jongeren na-ijvert en probeert om zich met tags en graffiti in de straten van Berlijn te vereeuwigen. Andere episoden vertellen over zijn reizen doorheen Europa, naar stripfestivals en hippiekolonies, ofwel in zijn Turkse Skoda- combi ofwel door te liften.

Als Alter Ego heeft Mawil de figuur Supa- Hasi ontwikkeld. De onhandige, lieftallige haasprotagonist hangt al lang niet meer rond in de natuur, maar geeft, samen met zijn vrienden “Michalke de beer” en “wolf Szaniec”, de voorkeur aan de grootstad Berlijn. Daar geven ze zich over aan het amusement van adolescenten, spelen tafelvoetbal, drinken teveel alcohol, en vallen regelmatig onder de charmes van jonge vrouwen. De kleine haas met bril en reusachtige lepels is een tragische vrouwenheld die zo uit een Woody Allen film lijkt gekomen te zijn. Supa-Hasi struikelt van de ene faux pas in de andere, en van de ene vrouw naar de andere. Op meesterlijke wijze verenigt Mawil slapstick en tragiek, door zijn waarnemingen en belevenissen uit het echte leven in de getekende wereld van de strips te verplaatsen. Voor „Das große Super-Hasi Album “(Het grote super-Hasi album) en „Meister Lampe“ (Meester lamp) werden strips uit al lang uitverkochte fanzines verzameld, als ook uit diverse anthologieën.