Strips voor kinderen

Christian Huth, die zich achter de kunstenaarsnaam CX Huth verbergt, bekoort in zijn strips en illustraties door een naïeve, abstracte weergave die zijn gelijke niet kent. Of daarvoor de innemende figuren verantwoordelijk zijn, of toch eerder de betoverende verhalen die hij rond de belevenissen van zijn antihelden breit, moet ieder voor zichzelf ontdekken. Om dit te doorgronden, moet men zich met zijn strips inlaten en zich door de onconventionele vertelwijze laten verleiden om dan, zoals Alice die de witte haas volgde, in een fantastisch en abstract wonderland te kunnen ontsnappen. Men kan erover discussiëren of CX Huth strips voor kinderen gemaakt zijn, dan wel voor volwassenen, of voor volwassen kinderen. Met lichte hand arrangeert Huth filosofische thema’s en vragen in fabuleuze woord - beeld arrangementen die volledig vrij en associatief met elkaar in verbinding staan en soms dadaïstische trekken aannemen.

Bij zijn eerste strippublicatie Käthe u. Kruse (1994) gebruikt Huth nog een conventionele strip vertelstructuur. Maar al bij de opvolger Le Petit Fonte (1994) breekt hij uit en vertelt van een surreële reis doorheen een fantasielandschap. Op zoek naar zijn mopshond filosofeert Lillpop met een wasmachine, spreekt met bloemen en wordt bedreigd door een slechtgeluimde turnschoen.

In de daaropvolgende jaren duiken Huths werken op in kunstcontext. Hij neemt deel aan internationale tentoonstellingsprojecten en verzamelt nieuwe inspiratie voor zijn manier van beeldvertelling. Hij maakt zich helemaal los van de beklemmende panelen en laat zijn figuren en woorden, zoals bij het Album Das 23 fünf acht neun (2001), vrij en ongehinderd over de pagina’s slenteren. Bij hun zoobezoek sluiten Lillpop en Mops vriendschap met een merkwaardig dier, Keziban, dat de vorm heeft van een sigarettenpakje, met ogen, benen en armen. CX Huths album met het ontroerende sprookje ziet er uit als een tekenboek voor kinderen. Het is immers heel bont met tekenstiften getekend en als door een kinderhand op de pagina’s gekrabbeld, waarbij individuele woorden en absurde cijferreeksen doorschemeren. Tegelijkertijd betovert elke pagina afzonderlijk door een uitgewogen compositie en verstuift een unieke aura, die bij de lezer herinneringen oproept aan de eigen vervlogen kindertijd.

Hasenhäschen is CX Huths Alter Ego, een abstract getekende haas die door een surreële tekenwereld uit individuele zinsdelen en schijnbaar vluchtige schetsen struikelt. Daar het haasje “soms de wereld niet meer begrijpt”, beeldt CX Huth zijn omgeving evenredig bizar af. In de beelden zijn de natuurwetten opgeheven. Rondom het haasje staan of zweven de woorden, vergelijkbaar met gedachteflitsen, die spontaan door het hoofd schieten en indrukken vermakelijk vasthouden of becommentariëren. Met Hasenhäschen – nur für Gute heeft CX Huth zich losgemaakt van de strikte vertelling en het strip- typische beeldverhaal. Het wordt aan de lezer overgelaten of hij deze vrijheid voor eigen verbanden of interpretaties gebruikt.