Lutz Seiler

Jedna z zasad gry w szachy mówi, że gracz, który dotknie figury, musi wykonać nią kolejny ruch. „Gavroche”, jeden z trzynastu zazwyczaj nacechowanych autobiograficznie utworów prozatorskich w nowym tomie Lutza Seilera „Die Zeitwaage”, prowadzi do nieudanego „ruchu” w królewskiej grze dwojga zakochanych. To środkowe opowiadanie w „szachowej trylogii” śmiało mogłoby się znaleźć w zbiorze najpiękniejszych historii miłosnych od czasów starożytnych. (…) „Gavroche” rozgrywa się w nieistniejącym kraju: NRD, połowa lat osiemdziesiątych, miasteczko uniwersyteckie Halle. Smutek niemieckiego wschodu nigdy jeszcze nie został opisany dokładniej i z większą czułością! (…) Bohaterowie Lutza Seilera to marzyciele, upadli na duchu, opuszczeni, przegrani tego świata, którzy jednak z tęsknotą wierzą w sprawy takie jak pewność codzienności i godność bycia oczywistym w swoim życiu. Gdzie ich nie znajdują, czasami zdołają pochwycić słowo pocieszenia, a ktoś, kto stoi za ladą, kreśli na lodówce w barze pierwsze, utrzymujące się przez chwilę zdanie, którym zaczyna się jego uziemienie.

Angelika Overath: „Träumer, Verzagte“
© Neue Zürcher Zeitung, 12 października 2009
Za uprzejmą zgodą NZZ Online: www.nzz.ch