Inka Parei

W jej trzeciej powieści zajmują Inkę Parei takie same tematy, jak w poprzednich: Die Schattenboxerin i Was Dunkelheit war. Wszystko tu jest nowe – a jednak znowu chodzi o wielką samotność, o przeszłość, która, choć odepchnięta, nagle się w groźny sposób narzuca, o zawodność pamięci, o Berlin, gdzie już od dawna mieszka pisarka, urodzona w 1967 roku we Frankfurcie.
Przeszłości nie należy u Inki Parei nigdy rozumieć w wymiarze jedynie prywatnym, lecz zawsze i w historycznym. W jednym z momentów puentujących całość Kältezentrale pierwszoosobowy narrator odkrywa, że grunt pod nogami stracił ze zniknięciem jego kraju, czyli NRD. Przez tyle lat tego nie zauważał… A przecież zna uczucie, kiedy „rozpada się świat, w którym człowiek żyje“. Tak się bowiem stało pewnego majowego dnia w 1986 roku, kiedy wszystko się dla niego zmieniło. Rzecz jest najwyraźniej kwestią życia i śmierci, napromieniowanej ciężarówki (Czernobyl), zmarłego, którego grobu nie sposób znaleźć. Zdezorientowany i wyczerpany narrator wyjawia to w męcząco zawiłej kolejności, a czytelnik, choć też zdezorientowany i wkrótce wyczerpany, z napięciem towarzyszy mu w przypominających thriller poszukiwaniach człowieka, którego należało szukać dwadzieścia lat wcześniej.

Judith Sternburg: „Geschlossene Systeme“
© Frankfurter Rundschau, 31 sierpnia 2011