Nowa dramaturgia niemiecka - Sztuki teatralne

Fantasma (Fantazmat)

„Fantazmat“ to sztuka o doznaniach, tęsknotach i skutkach stanów minionych. Gdy komunizm w Chinach zostaje nagle zastąpiony kapitalizmem, dopiero wtedy nabiera on konturów, a jego nieobecność ułatwia jego realne doświadczanie. Dokładnie z tym paradoksem zmaga się dwójka kochanków, bohaterów utworu Renégo Pollescha. Po rozstaniu czują się sobie bliżsi, dużo bliżsi niż wówczas, gdy łączył ich seks, dotyk czy stałe ze sobą przebywanie. Reżyser i autor René Pollesch pożyczył pojęcie fantazmatu od włoskiego filozofa Giorgia Agambena, chcąc wykorzystać krytyczną wobec kapitalizmu metaforę w swoim dyskursywnym teatrze dla sześciu aktorów. Elokwentni bohaterowie równie wirtuozerskiego co zabawnego miksu gatunków, w skład którego wchodzą komedia, kryminał, kiepski film czy filozoficzny sekstet, zaczynają przeczuwać, że nie mogą już dłużej żyć swym prawdziwym życiem, ale muszą pozwolić sobą powodować. Tak budzi się tęsknota za fantazmatem.
(Nachtkritik o Mülheimskich Dniach teatru „Stücke ‚09“)
Opinie o sztuce:
„W ostatnich latach zarówno przedstawiciele nauk przyrodniczych jak i humaniści wiele dyskutują na temat tego, co lepiej oddaje fenomeny natury i cywilizacji, czy charakterystyczne dla czasów współczesnych realistyczne postrzeganie świata na prawdę powinno bazować przede wszystkim na logice i racjonalnych związkach przyczynowo-skutkowych, czy raczej zdolność do myślenia w sposób nieortodoksyjny, pełen skojarzeń i sprzeczności, a więc rozpatrywania problemów również z innych niż nasuwające się samo przez się perspektyw.
W „Fantazmacie“, który Pollesch wyreżyserował w Akademietheater, zalążek ten rozwija się w pytanie, czy to, co nazywamy rzeczywistością, nie jest dużo prawdziwsze w naszych wyobrażeniach niż w tak zwanych „twardych” faktach i przeżyciach. W tym tak typowym dla niego połączeniu problemów świata i jednostki, dyskursów intelektualnych i kawałków ze świata rozrywki w nieznośnie komiczny sposób powtarza się pytanie, dlaczego precyzja i rozsądek w praktyce stale nas tak straszliwie zawodzą, i to zarówno w sferze ekonomii jak i miłości. (...) Oczywiście Pollesch nie dyskutuje na sposób akademicki z filozoficznymi inspiracjami ze strony Borisa Groys, Sławoja Żiżka i Giorgio Agambena, które są podstawą tej sztuki (...), lecz pozwala im wybrzmieć przy pomocy satyry. (...) Polleschowi udaje się to w tej zadziwiającej kombinacji kryminału, filmu niemego, seminarium, ramoty i melodramatu, które zabawnie, trafnie i elegancko wypełnia tekstem pełnym niepokornych myśli.”
(Till Briegleb, Mülheimskie Dni Teatru 2009)
Informacje szczegółowe:
Premiera: 6.12.2008, Akademietheater, Wiedeń
Reżyseria René Pollesch
Ilość aktorów zmienna
Prawa autorskie Rowohlt Theaterverlag
Tłumaczenia Biblioteka teatralna

Facebook

Visit us on Facebook