Florian Fiedler

© Katrin Ribbe
Florian Fiedler urodził się w 1977 roku w Hamburgu, tam też spędził młodość.
Studia germanistyczne przerwał po dwóch dniach uczęszczania na zajęcia. Był następnie asystentem reżysera u boku Stefana Bachmanna, Larsa-Olego Walburga, Kathariny Thalbach i Nicolasa Stemanna w Bazylei. Jego pierwszymi samodzielnymi inscenizacjami były spektakle „Who loves you, baby? The nearly Elvis Show”, „Planet Porno” i „Norway.Today” w Hamburgu i w Bazylei. Później Fiedler reżyserował już regularnie w Theater Basel (Bazylea), w Deutsches Schauspielhaus w Hamburgu, w monachijskim Volkstheater i w Schauspiel we Frankfurcie. W roku 2003, w plebiscycie czasopisma „Theater heute” otrzymał tytuł Młodego Reżysera Roku. W tym samym roku za spektakl „Nieder Bayern” został wyróżniony nagrodą Förderpreis für Regie. Do roku 2009 Florian Fiedler będzie kierował sceną Schmidtstraβe (filia teatru Schauspiel we Frankfurcie).
Linki

Portret

Żaden z reżyserów pokolenia, które właśnie teraz podbija wielkie niemieckie sceny, nie ma chyba tak bezpośredniego podejścia do teatru, jak Florian Fiedler. Jego spektakle sięgają do korzeni sztuki teatralnej i obfitują w piękne chwile, tak, jakby powstały z czystego zachwytu nad grą aktorską i sceniczną metamorfozą. To wszystko powoduje, iż inscenizacje Fiedlera są ożywcze, bezpośrednie i klarowne. Reżyser ten w sposób bardzo prosty i naturalny traktuje również wielkie i sławne dramaty – tak, jakby nie ciążył na nich żaden balast interpretacyjny i historyczny. Fiedler nie jest wrogiem filologii, jednakże rezygnuje z mozolnego przedzierania się przez warstwy tradycji w celu dotarcia do sedna dzieła i jego najgłębszych znaczeń. Nawet w przypadku dawnych tekstów kieruje się bezpośrednio ku uczuciom, które są głównymi tematami utworów.

W taki właśnie sposób, we Frankfurcie, Fiedler wyreżyserował adaptację rokokowej powieści Goethego „Cierpienia młodego Wertera”. Trójka głównych bohaterów – Lotta, Werter i Albert – przypominała raczej jakiś zwariowany zespół grający na „powietrznych gitarach”, żyjący w bezgranicznym uczuciowym odurzeniu i w nieprzytomnej beztrosce. Było to ponowne odkrycie atmosfery „burzy i naporu”, ale w duchu kultury pop. Wszyscy bohaterowie tarzali się wręcz w emocjonalnych uniesieniach i dotyczyło to również Lotty. Podczas, gdy ona znalazła jednak wyjście z miłosnej pułapki, Werter pozostał w okowach ekstazy i szukał szczęścia skacząc ze sceny i przebijając głową kartonową ściankę.

Wiodącym tematem działań teatralnych Fiedlera była, jak dotąd, młodość i skomplikowana gra uczuć, jaka pojawia się u progu dojrzałości. Chodziło o trudne odgraniczenie od rzeczywistości ludzi dorosłych. Reżyser zajmował się problemem młodego człowieka, który musi stać się częścią świata dorosłych, ale wzdraga się przed utratą własnej indywidualności. Inscenizacje Fiedlera były samopotwierdzeniami, w których tkwiła wiedza, iż dorośli często dużo więcej domagają się od dzieci, niż odwrotnie. „Dorastanie jest o wiele trudniejsze na skutek braku dystansu ze strony dorosłych” – tak dziś podsumowuje Fiedler główny temat swych teatralnych początków. Zmaganie się z tym wątkiem reżyser ma już jednak za sobą. Zakończeniem tego etapu twórczej drogi była düsseldorfska inscenizacja sztuki Mariusa von Mayenburga „Feuergesicht” („Ogień w głowie”).

Od tamtego momentu Florian Fiedler nieustannie poszukuje przewodniego motywu swych działań artystycznych i sposobów jego scenicznej realizacji. W jego przypadku nie oznacza to przenoszenia na scenę rzeczy sprawdzonych i dobrze mu znanych – Fiedler właśnie scenę wykorzystuje do poszukiwań. Chętnie, na przykład, zmierzyłby się z teatrem politycznym – chciałby dotrzeć do świadomości widzów i tę świadomość kształtować, ale nie wie, jak to zrobić i na razie dał sobie z tym spokój. Zamiast teatru politycznego wyreżyserował adaptację filmu Akiego Kaurismäkiego „I hired a contract killer” („Wynająłem płatnego mordercę”). Spektakl na Schmidtstraβe – filialnej scenie frankfurckiego teatru Schauspiel – był ekstremalnie powolny i melancholijny, a więc znacznie odbiegał od tego, co Fiedler prezentował do tej pory. Dla reżysera najważniejszą rzeczą było wytrzymanie tych długich chwil, kiedy na scenie nic się nie działo.

Florian Fiedler odkrył całe piękno teatru w czasach, gdy dorabiał sobie jako sufler. Dziwiły go wtedy przede wszystkim te momenty, gdy reżyser nie zauważał właśnie tego piękna, które pojawiało się w czasie spektaklu. I to jest jedna z wspaniałych cech Fiedlera – zawsze skupia swą życzliwą uwagę na tym, co się wykluwa na scenie. Trzeba też dodać, że chyba kocha aktorów, tak zresztą, jak i innych ludzi. Florian Fiedler – jeden z najmłodszych niemieckich reżyserów (rocznik 1977) – jest artystą poszukującym i otwartym i jeszcze zadziwi zarówno samego siebie, jak też i widzów. Do roku 2009 będzie kierował sceną Schmidtstraβe we Frankfurcie. Ostatnio wyreżyserował tam spektakl „Fahrenheit 451” na motywach powieści Raya Bradbury’ego oraz sztukę „Tod eines Handlungsreisenden” („Śmierć komiwojażera”) Arthura Millera.

Peter Michalzik

Przekład: Tomasz Ch. Fuerst

Inscenizacje - wybór

  • Henrik Ibsen "Peer Gynt"
    2006, Theater Basel, Bazylea
  • Spektakl na motywach filmu Akiego Kaurismäkiego „I hired a contract killer” („Wynająłem płatnego mordercę”)
    2005, Schauspiel, Frankfurt (scena Schmidtstraße)
  • Marius von Mayenburg „Feuergesicht” („Ogień w głowie”)
    2005, Schauspielhaus, Düsseldorf
  • Spektakl na motywach utworu Johanna Wolfganga Goethego „Die Leiden des jungen Werther” („Cierpienia młodego Wertera”)
    2005, Schauspiel, Frankfurt (scena Schmidtstraße)
  • Spektakl na motywach utworów Michaela Endego z cyklu „Jim Knopf” („Kuba Guzik”)
    2004, Deutsches Schauspielhaus, Hamburg
  • Ödön von Horvath "Kasimir und Karoline" („Kazimierz i Karolina”)
    2004, Volkstheater, Monachium
  • Peter Stamm "Der Kuss des Kohaku" („Pocałunek Kohaku”)
    prapremiera 2004, Deutsches Schauspielhaus, Hamburg
  • Spektakl na motywach „Lolity” Władimira Nabokowa
    2003, Schauspiel, Frankfurt (scena Schmidtstraße)
  • Spektakl „Nieder Bayern”, na motywach sztuki Martina Sperra „Jagdszenen aus Niederbayern” („Sceny łowieckie z Dolnej Bawarii”)
    2003, Volkstheater, Monachium
  • Henrik Ibsen "Klein Eyolf" ("Mały Eyolf")
    2003, Volkstheater, Monachium
  • Wassilij Sigarew "Plastilin" („Plastelina")
    2002, Deutsches Schauspielhaus, Hamburg
  • Igor Bauersima "Norway. Today"
    2002, Theater Basel, Bazylea
  • Spektakl "Planet Porno"
    2001, Deutsches Schauspielhaus Hamburg (Cinema)
  • Spektakl "Who loves you baby? The nearly Elvis show", wspólnie z Vincentem Crowleyem
    2000, Theater Basel, Bazylea
  • Spektakl „Alles was Männern Spaß macht” („Wszystko, co sprawia przyjemność facetom”), wspólnie z Larsem-Ole Walburgiem
    1999, Theater Basel, Bazylea

After the Fall – Europa po 1989 roku

Projekt teatralny Goethe-Institut poświęcony następstwom upadku muru berlińskiego