|
| © Arno Declair |
Jeszcze w tym samym roku Jürgen Gosch wyemigrował do Niemiec Zachodnich. Po pierwszych inscenizacjach w Staatstheater w Hanowerze i w teatrze w Bremie, odniósł duży sukces w 1984 roku wystawiając „Króla Edypa” Sofoklesa w teatrze Schauspiel w Kolonii. Przedstawienie z Ulrichem Wildgruberem w roli tytułowej zostało w 1985 roku wyróżnione Europejską Nagrodą Teatralną na Biennale w Wenecji.
W latach 1984-88 Gosch pracował jako reżyser w Thalia Theater w Hamburgu (za kadencji dyrektorskiej Jürgena Flimma). W 1987 roku zadebiutował jako reżyser operowy.
W sezonie 1988/89 Gosch pracował w berlińskim teatrze Schaubühne am Lehniner Platz, gdzie był członkiem zespołu kierowniczego, który zastąpił Petera Steina. Później – po porażce inscenizacji „Makbeta” – pracował znów jako niezależny reżyser, m.in. w Schauspielhaus w Bochum i w Schauspiel we Frankfurcie nad Menem. W latach 1993-99 był reżyserem etatowym w berlińskim Deutsches Theater (za kadencji dyrektorskiej Thomasa Langhoffa), inscenizował również gościnnie w Schauspielhaus w Düsseldorfie (za kadencji Anny Badory) oraz w Deutsches Schauspielhaus w Hamburgu (za kadencji Toma Stromberga).
W 2004 roku Gosch odniósł wielki, ponadregionalny sukces reżyserując sztukę „Sommergästen” („Letnicy”) Maksyma Gorkiego w Düsseldorfie oraz „Wer hat Angst vor Virginia Woolf?” („Kto się boi Virginii Woolf?”) Edwarda Albeego w Deutsches Theater w Berlinie. Od tego czasu świętuje swój triumfalny powrót na niemieckojęzyczne sceny. Otrzymał Nagrodę Teatralną Niemieckiego Zrzeszenia Krytyków (2006), a w plebiscycie czasopisma „Theater heute” zarówno w 2004 roku (za „Letników”), jak i w 2006 roku (za düsseldorfskiego „Makbeta”) został wyróżniony tytułem Reżysera Roku. Od sezonu 2006/07 Gosch związał się znów na stałe z berlińskim Deutsches Theater, ale reżyseruje również gościnnie, m.in. w Schauspielhaus w Düsseldorfie i w Schauspielhaus w Zurychu.












