Christiane Pohle


© Andreas Pohlmann
Christiane Pohle urodziła się 25 lipca 1968 roku w Berlinie. Po maturze, w latach 1988-92, uczęszczała do szkoły aktorskiej w Hamburgu. W latach 1992-99 pracowała jako aktorka, m.in. w teatrze w Schwerinie, w Schlosstheater w Celle oraz w centrum artystycznym Kampnagel w Hamburgu.

W 1999 roku, w teatrze Hamburger Kammerspiele, Pohle wyreżyserowała spektakl pt. „sitzen in Hamburg” („siedząc w Hamburgu”) na motywach „Trzech sióstr” Czechowa. Za tę inscenizację otrzymała nagrodę Impulse 2000 (za realizację telewizyjną przedstawienia w stacji 3sat) oraz nagrodę Gertrud-Eysoldt-Preis für junge Regisseure (za rok 2001). Produkcja ta dała początek niezależnej grupie teatralnej LABORLAVACHE.

Od roku 2000 Christiane Pohle reżyseruje w teatrze Schauspielhaus w Zurychu i w drezdeńskim Theater in der Fabrik (TIF). Od roku 2002 pracuje również dla teatru we Fryburgu, dla monachijskiego teatru Kammerspiele, dla festiwalu Salzburger Festspiele, wiedeńskiego Burgtheater i hamburskiego Thalia Theater.

Przekład: Tomasz Ch. Fuerst
Linki

Inscenizacje - wybór

  • Friedrich Schiller "Die Räuber" („Zbójcy“)
    2006, Kammerspiele, Monachium
  • Gert Jonke "Die versunkene Kathedrale" („Zatopiona katedra“)
    2005, Burgtheater, Wiedeń
  • Spektakl "Betrachte meine Seel" („Przyglądnij się mojej duszy“)
    2005, Sophiensäle, Berlin
  • Ferdinand Bruckner "Früchte des Nichts" („Owoce nicości“)
    2004, Thalia Theater, Hamburg
  • Joanna Laurens „Fünf Goldringe“ („Pięć złotych pierścieni“)
    2004, festiwal Salzburger Festspiele / Kammerspiele, Monachium
  • Spektakl na motywach sztuki Jeana Paula Sartre’a „Die Fliegen“ („Muchy“)
    2004, Theater Freiburg
  • Falk Richter „Electronic City“
    2003, Schaupielhaus, Zurych
  • Jon Fosse „Da kommt noch wer“ („Ktoś tu jeszcze przyjdzie“)
    2003, Kammerspiele, Monachium
  • Gert Jonke „Chorphantasie“ („Fantazja na chór“)
    prapremiera 2003, Kulturhauptstadt Graz / Burgtheater, Wiedeń
  • Peter Stamm „Apres Soleil“
    prapremiera 2003, Schauspielhaus Zurych
  • Spektakl na motywach utworu Petera Hoega „Der Plan von der Abschaffung des Dunkels“ („Plan pokonania ciemności“)
    prapremiera 2002, Theater Freiburg / Sophiensaele, Berlin
  • Abi Morgan „Splendour“
    2002, Schaubühne, Berlin
  • Roland Schimmelpfennig „Push Up“
    2002, TIF, Drezno
  • Spektakl na motywach „Claviga“ Johanna Wolfganga Goethego
    2002, Schauspielhaus, Zurych
  • Gesine Danckwart „Täglich Brot“ („Chleba naszego powszedniego“)
    prapremiera 2001, Theaterhaus, Jena / TIF, Drezno / Sophiensaele, Berlin / Thalia Theater, Hamburg
  • Spektakl na motywach sztuki Maksyma Gorkiego „Sommergäste“ („Letnicy“)
    2000, Kampnagel, Hamburg / Schauspielhaus, Zurych
  • Christiane Pohle „sitzen in Hamburg“ („siedząc w Hamburgu“), na motywach „Trzech sióstr“ Antoniego Czechowa
    1999, Kammerspiele, Hamburg

Portret: Christiane Pohle

Jako reżyserka teatralna, Christiane Pohle szuka zbliżenia z teatrem tańca i wprowadza elementy taneczne do teatru słowa. Pohle zwróciła na siebie uwagę w roku 2000, gdy dokonała przeróbki scenicznej „Letników” Maksyma Gorkiego – skondensowała sztukę i w asocjacyjnie zmontowanych scenach ukazała znudzenie współczesnego świata. Już wtedy jasne stało się, że reżyserka nie ma zamiaru konwencjonalnie inscenizować sztuk z żelaznego repertuaru, tylko będzie rozwijać własne możliwości scenicznej transpozycji wybranego materiału dramaturgicznego.

W roku 2001 Pohle wyreżyserowała prapremierę sztuki Gesine Danckwart pt. „Täglich Brot” („Chleba naszego powszedniego”) i z tego dramatu o napędzanym przez Nową Ekonomię panicznym pracoholizmie zrobiła jakąś tajemniczą grę. Zgromadziła pięciu aktorów przed fototapetą z hawajskimi palmami i kazała im uczestniczyć w owej dziecięcej zabawie, w której każdy może poruszać się do przodu, ale tylko do momentu, gdy ktoś inny to zauważy. Przyłapany musi cofnąć się do punktu wyjścia. Wszystko to rozgrywało się w płytkim zbiorniku, tak więc spektakl przerodził się w ruchomy obraz „rynku pracy postrzeganego jako basen z rekinami”.

W następnym roku Pohle wyreżyserowała w drezdeńskim Theater in der Fabrik sztukę Rolanda Schimmelpfenniga pt. „Push up 1-3”. Dramat ten traktuje o ludziach, którzy posiadają wysoką pozycję i lubią znęcać się nad innymi. Reżyserka umiejscowiła akcję spektaklu w zamkniętej prostokątnej przestrzeni wyposażonej w zwyczajne stoły konferencyjne. Wśród publiczności siedziało sześciu aktorów, którzy wiedli słowne utarczki i czekali na swoją kolej, by wystąpić na scenie. Christiane Pohle powierzyła te role członkom niezależnej grupy teatralnej LABORLAVACHE, którą założyła w 1999 roku w Hamburgu. Artystom tym Pohle pozostała wierna także i wtedy, gdy niespodziewanie zaczęły o nią zabiegać znakomite sceny teatru niemieckojęzycznego.

Pohle działa dwutorowo: albo pracuje z zespołem aktorskim konkretnego teatru, albo z aktorami z niezależnej sceny teatralnej. W każdym jednak przypadku doskonali wspólnie odkrywany język ruchu scenicznego. Poza tym zdecydowanie popiera kooperację teatrów miejskich i offowych. Sama reżyserka tak podsumowuje swoją manierę twórczą: „W wielkim teatrze pojawiam się na osiem tygodni jak jakiś satelita i cieszę się renomą solistki, która interpretuje sztukę w bardzo osobisty, specyficzny sposób. Mogę zupełnie samodzielnie kształtować styl reżyserski, ale taki sposób pracy coraz mniej mnie interesuje. Wolę, aby styl reżyserski przedstawienia, czy też projektu był wypracowywany wspólnie przez cały zespół i dzięki temu nierozłącznie wiązał się z tematem, którym się aktualnie zajmujemy”.

W roku 2002 Pohle zainaugurowała sezon teatralny taneczną adaptacją powieści duńskiego pisarza Petera Hoega pt. „Der Plan von der Abschaffung des Dunkels” („Plan pokonania ciemności”). W swej książce Hoeg opisuje pełne cierpienia dni, jakie trójka nastolatków przeżywa w autorytarnej instytucji edukacyjnej w jakimś bogatym kraju. Spektakl Pohle bazował na werbalnie zilustrowanych ćwiczeniach ruchowych, które dobitnie ukazywały funkcjonowanie szkolnej tortury. Dała również o sobie znać wyraźna predylekcja reżyserki do kreowania takich obrazów scenicznych, które są dużym wyzwaniem dla aktorów. Dominującymi elementami scenografii były plastikowe wykładziny, które wyścielały scenę i stanowiły jej tło. Aktorzy ciągle się na nie rzucali i ześlizgiwali się po nich.

W rok później, w szwajcarskiej premierze „Electronic City” Falka Richtera, Christiane Pohle powróciła do tematu zglobalizowanego rynku pracy. Tekst Richtera opowiada o kobiecie i mężczyźnie, którzy cierpią z powodu alienacji będącej konsekwencją zaakceptowanych przez nich stosunków pracy. Joy jest kasjerką w porcie lotniczym, natomiast Tom – jako globalny gracz – nigdy nie ma pewności, na jakim lotnisku akurat się znajduje. Te dzieci szczęścia nie potrafią się nawzajem odnaleźć i Pohle ukazuje ich jako członków stechnicyzowanego społeczeństwa, którzy zupełnie nagle odkrywają w sobie tęsknotę za ciepłem rodzinnego ogniska, ale nadal siedzą na barowych krzesłach jak jacyś słupnicy Nowej Ekonomii i starają się zachować swą sztywną postawę.

Christiane Pohle prowadzi również działalność piosenkarską – śpiewa w berlińskim zespole „ganz schöne geräuschkulisse” – i w ciągu krótkiego czasu zrobiła prawdziwą karierę sceniczną w niemieckojęzycznym świecie teatru i show-biznesu. Latem 2004 roku wyreżyserowała sztukę „Fünf Goldringe” („Pięć złotych pierścieni”) Joanny Laurens – była to koprodukcja festiwalu Salzburger Festspiele i monachijskiego teatru Kammerspiele.

Pohle przygotowała również niezależny projekt pt. „Betrachte meine Seel” („Przyglądnij się mojej duszy”), który miał premierę w marcu 2005 roku w berlińskim teatrze Sophiensaele. Z makabrycznej historii marzeń o łatwych pieniądzach reżyserka wyczarowała „zwiewny, lekki wieczór teatralny” („Süddeutsche Zeitung”). Fabuła oparta była na autentycznym przypadku pewnego Tyrolczyka, który - w celu zdobycia renty inwalidzkiej – obciął sobie nogę piłą łańcuchową i wykrwawił się na śmierć.

Christiane Pohle nadal pracuje przede wszystkim dla monachijskiego teatru Kammerspiele i wiedeńskiego Burgtheater, gdzie w 2005 roku wyreżyserowała prapremierę sztuki Gerta Jonkego pt. „Die versunkene Kathedrale” („Zatopiona katedra”). Liryczny tekst dramatu reżyserka przetransponowała na urzekająco wyraziste obrazy sceniczne. Zarówno sama sztuka, jak też i inscenizacja zostały zaproszone w roku 2006 na festiwal Mülheimer Theatertage. Na początku sezonu teatralnego 2006/07, w hamburskim Thalia Theater, Pohle wyreżyserowała adaptację powieści Bernharda pt. „Auslöschung” („Wymazywanie”), a pod koniec tego sezonu, w monachijskim teatrze Kammerspiele, miała miejsce prapremiera projektu „Parzival in der Stadt” („Parsiwal w mieście”).


 

Jürgen Berger

Przekład: Tomasz Ch. Fuerst

After the Fall – Europa po 1989 roku

Projekt teatralny Goethe-Institut poświęcony następstwom upadku muru berlińskiego