Berlinale Forum @ Brussels - exclusieve selectie van het forum 2017

Stilleven met kat Ann Carolin Renninger, René Frölke © joon film

ma, 18.09.2017 -
di, 19.09.2017

BOZAR

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

In het kader van zijn reeks German Film Festivals on Tour stelt het Goethe-Institut Brüssel de Belgische première voor van vier films uit het Forum van de Berlinale van 2016 en 2017 in BOZAR. Het Forum staat erom bekend nieuwe trends in de wereldcinema te tonen en daarbij geen formele grenzen te kennen.

De reeks wordt op 18 september geopend met “Aus einem Jahr der Nichtereignisse” (From a Year of Non-Events) van Ann Carolin Renninger en René Frölke, een film die een bejaarde man op het Noord-Duitse platteland volgt. Na de vertoning zijn Birgit Kohler, lid van het selectiecomité van het Forum en regisseurs Ann Carolin Renninger en René Frölke aanwezig voor een verdiepend gesprek.
 
Ook de andere films verkennen de verschillende varianten van de documentaire film. “Casa Roshell” toont mannen in Mexico-stad die voor één avond vrouw worden, “El mar la mar” beweegt zich in het grensgebied tussen Mexico en de VS, en in “Ta’ang” registreert de grote Chinese documentarist Wang Bing in zijn gekende geduldige stijl de levensomstandigheden van de vluchtelingen voor de burgeroorlog uit Myanmar, die zich zo goed en zo kwaad als het gaat vlak over de grens in China vestigen.
 
  • 18.09.2017, 19:00: AUS EINEM JAHR DER NICHTEREIGNISSE (From a Year of Non-Events), Ann Carolin Renninger, René Frölke (D, 83': DE/OT FR) + Q&A met Birgit Kohler en de regisseurs Ann Carolin Renninger en René Frölke
Ann Carolin Renninger, René Frölke © joon film Willi is bijna 90 en woont alleen op een boerderij in Noord-Duitsland. Hij praat graag met zijn kat, voedert zijn kippen en sjokt achter zijn piepende rollator over het erf. De tuin is verwilderd. Zijn huis staat vol spullen die hij in de loop van zijn lange leven heeft verzameld, relicten uit vervlogen tijden. Af en toe komt er bezoek of snort er een brommer voorbij, verder gebeurt er niet veel. Op het ritme van de seizoenen schetst de film een portret van het dagelijkse leven van de kordate, ietwat verwarde oude man, dat tegelijk een visueel essay is over de cyclus van het leven. De camera observeert de natuur, filmt fruit en bloesems in volle glorie. Er gaat ook bijzondere aandacht uit naar texturen: de pels van de kat, het patroon op het koffieservies, de structuur van een marsepeintaart. Soms komen appels of plastic tuinstoelen in beeld als waren het stillevens. De beelden overstijgen de pure afbeelding en geven een gevoel van vergankelijkheid, dat nog wordt versterkt door de fragiliteit van het gebruikte super 8- en 16 mm-materiaal. Ook de zwarte beelden die zijn ontstaan bij het wisselen van de rollen, verbeelden het verstrijken van de tijd. (Birgit Kohler)
 
  • 18.09.2017, 21:00: EL MAR LA MAR, Joshua Bonnetta, J.P. Sniadecki (VS, 94’: ENG/OT FR)
Peso in de woestijn © Joshua Bonnetta, J.P. Sniadecki De zon brandt genadeloos op al wie de Sonora-woestijn tussen Mexico en de VS doorkruist. Behalve de weinige mensen die hier wonen, zijn het officiële en zelfverklaarde grensbewakers en de armste immigranten zonder papieren die geen andere weg meer rest dan deze levensgevaarlijke route. In de onpeilbare verte wenkt de einder, dodelijke gevaren loeren overal. De beste tijd om zich te verplaatsen is in de duisternis van de nacht. Overdag, blootgesteld aan de zon en de hitte, kunnen dieren en mensen omkomen van ontbering. Wat ze achterlaten zal uiteindelijk vervagen, wegrotten en deel uitmaken van de topografie van het landschap. Zo is het afwezige aanwezig in de continue gelijktijdigheid van leven en dood, schoonheid en gruwel, vijandig licht en schitterende nachten vol sterren en hoop.
Sublieme 16mm-beelden van natuur- en weerfenomenen, dieren, mensen en de sporen die ze achterlaten, worden in El mar la mar virtuoos verweven met een polyfone soundtrack. Het resultaat is een cinematografische verkenning van de woestijn, een veelzijdig portret van een sterk gepolitiseerde strook land, een filmisch gedicht dat doet denken aan de oceaan. (Hanna Keller)
 
  • 19.09.2017, 18:30: CASA ROSHELL, Camila José Donoso, (Mexico/Chili, 71’, SP/ OT FR)
Roshell / Casa Roshell © Camila José Donoso Een tweede thuis zou men hier niet verwachten. De bewakingscamera toont een troosteloze ingang in een onopvallende straat in Mexico-stad. Binnen discoverlichting en lege tafels. Maar de voorbereidingen zijn al bezig en weldra zijn er geen vaste rollen meer: stoppelbaarden verdwijnen, make-up wordt aangebracht, haarslierten gladgestreken. De camera is niet op de mannen gericht, maar op hoe ze zichzelf in de spiegel zien. Er is nog tijd om wat te oefenen voor het feest begint: elegant lopen, de juiste woorden kiezen en nadenken wat voor vrouw men wil zijn. Bij muziek en drank vallen dan de laatste barrières weg: tussen man en vrouw, homo, hetero en bi, verleden en heden, werkelijkheid en fictie. Hoe ze daar zitten te praten of wachten voor de darkroom, doen ze aan filmpersonages denken, onbereikbaar glamoureus, wat niet wil zeggen dat hun verhalen niet waar zouden zijn. Telkens wanneer oude opnames de digitale beelden vervangen, lijkt het een symbool voor de herinneringen aan Casa Roshell en de schimmen van al diegenen die hierheen kwamen om zich niet meer alleen te voelen. De utopie is misschien klein, de wereld daarbuiten heeft nog heel wat in te halen. (James Lattimer)
 
  • 19.09.2017, 20:00: TA’ANG, Wang Bing, (China, 148‘, OV /OT EN)
Meisje / vuur © Wang Bing Al decennialang sluimert een burgeroorlog in de Kokang-regio in Myanmar, het thuisland van de Ta’ang (ook gekend als de Palaung). Wanneer hun leven in het voorjaar van 2015 nog maar eens bedreigd wordt, zijn het vooral vrouwen en kinderen die op de vlucht slaan en de grens met China proberen over te steken. Wang Bing volgt deze door het lot verbonden gemeenschappen, die zowel modern als bijna mythisch-archaïsch overkomen, en met hun karige bezittingen door de afgelegen bergen dwalen. Ze bivakkeren in schamel ingerichte kampementen, en soms kunnen ze bij de suikerrietoogst een paar yuan verdienen. Of ze trekken weer verder, naar de volgende plek, waar het niet beter is. Soms, ‘s avonds bij het vuur, praten ze over hun wedervaren, tot iemand zegt dat het beter is te zwijgen, omdat praten te pijnlijk is. Wang Bings film is geen poging om deze vergeten oorlog te analyseren, maar eerder een fijngevoelige toenadering tot een noodlijdend volk dat door de wereld vergeten is, en voor wie men op het einde het grootste respect voelt - alleen al voor de waardigheid waarmee ze voor zichzelf en hun kinderen een onderkomen voor de volgende nacht inrichten. Hun eigen moeder verzekeren ze met de gsm dat alles oké is, want ze hebben elkaar en zijn dus niet bang.

 

Het Berlinale Forum:

Avant-garde, experiment, stilistische vernieuwing, essay en politieke reportage: het Forum is de meest gedurfde sectie van de Berlinale. De formele beperkingen bij de filmselectie zijn minimaal, de vrijheid des te groter. De films van het Forum bewegen zich op de grens tussen hedendaagse kunst en cinema.

De reeks "German Film Festivals on tour" is een initiatief van het Goethe-Institut Brüssel en BOZAR CINEMA. Deze vertoning kan rekenen op de steun van Senatskanzlei des Regierenden Bürgermeisters von Berlin.

Terug