Γρήγορη πρόσβαση:
Απευθείας μετάβαση στο περιεχόμενο (Alt 1)Απευθείας μετάβαση στη δευτερεύουσα πλοήγηση (Alt 3)Απευθείας μετάβαση στην κύρια πλοήγηση (Alt 2)

Συναντήσεις στην Κύπρο
Για έναν κυπριακό καφέ με...
το τρίο Arne-Jansen

Arne Jansen Trio in Zypern
© CIPS / Marcos Gittis

Σήμερα εδώ, αύριο εκεί –οι μουσικοί είναι πάντα σε κίνηση. Σε παραστάσεις στο εξωτερικό, συνήθως τους απομένει ελάχιστος χρόνος, ανάμεσα στο αεροδρόμιο και στη σκηνή, για να γνωρίσουν τη χώρα που τους φιλοξενεί στο σύντομο ταξίδι τους. Τους προσπερνά, λοιπόν, η Κύπρος, χωρίς ίχνος; Το Ινστιτούτο Γκαίτε στη Λευκωσία ήθελε να το μάθει και συναντήθηκε με το τρίο Arne-Jansen για έναν καφέ στην παλιά πόλη, στην πλατεία της Φανερωμένης.

Πώς πίνετε τον καφέ σας; Αυτή είναι μια σημαντική ερώτηση στην Κύπρο. Με ζάχαρη, γλυκύ, με λίγη ζάχαρη, μέτριο, ή χωρίς ζάχαρη, σκέτο;

Ομόφωνα: Χωρίς ζάχαρη.

Προχθές είχατε ένα εργαστήριο για μαθητές. Υπήρξαν πολλές ερωτήσεις;

Robert: Η αλήθεια είναι πως, όχι. Τα παιδιά ήταν πολύ ντροπαλά. Είχαμε μεν πολλές τάξεις από διαφορετικά σχολεία, όμως θέσαμε εμείς πολλές ερωτήσεις όπως, για παράδειγμα, ποιο από αυτά τα παιδιά παίζει κάποιο όργανο.

Eric: Και τουλάχιστον το ένα τρίτο απ’ αυτά ανταποκρίθηκε θετικά. Ωστόσο, οι περισσότεροι έρχονταν από τη κλασική κατεύθυνση. Φαίνεται να ήμασταν η πρώτη τους επαφή με τη «δια χειρός» ροκ-τζαζ μουσική. Αλλά έδειξαν πολύ ενδιαφέρον. Είδα μερικά απ’ αυτά τα παιδιά στη συναυλία.

Είχε και το κοινό το βράδυ την ίδια ανοιχτή προσέγγιση;

Arne: Ο Garo Keheyan, ο οικοδεσπότης, μας προειδοποίησε κάπως. Οι επισκέπτες του Shoe Factory είναι συνηθισμένοι σε μουσική δωματίου μάλλον υψηλού επιπέδου και όχι στη ροκ μουσική. Η δική μας μουσική είναι σίγουρα πιο δυνατή κάποτε. Όταν στο τέλος ήρθε κοντά μας μια κυρία με μπαστούνι και μας ευχαρίστησε, ήταν σαφές ότι καταφέραμε να μεταδώσουμε κάτι. Είναι όμορφο συναίσθημα, να έχεις συνεπάρει το κοινό.

Robert: Αργότερα συζήτησα με φοιτητές της μουσικής. Μου εξήγησαν ότι η τοπική σκηνή της τζαζ απαιτεί κυρίως πρότυπα και όχι μουσική σαν τη δική μας. Ωστόσο υπάρχουν εβδομαδιαία jam-sessions (μουσικές εκδηλώσεις αυτοσχεδιασμού) στη Λευκωσία. Δυστυχώς δεν έχουμε το χρόνο να πάμε σε κάποιο.

Eric: Το κοινό εκείνο το βράδυ ήταν απολύτως μικτό. Σε συναυλίες σε κλαμπ στην πατρίδα μας θα δει κανείς οπαδούς της τζαζ. Η δική μας συναυλία εδώ ήταν κάτι σαν μια πολιτιστική εκδήλωση, στην οποία ήρθαν ακόμα και διπλωμάτες.

Είναι η μουσική σας ιδιαίτερα συμβατή ή πώς εξηγείτε την επιτυχία μπροστά από ένα τόσο ετερογενές κοινό;

Eric: Η μουσική του Arne είναι τέτοια που είναι εύκολο να την προσεγγίσει κανείς. Παρόλα αυτά σε κάθε χώρο υπάρχει μια τοπική αποδοχή. Τα κλαμπ προσελκύουν το κοινό τους μέσα από τα προγράμματα που παίζονται.

Arne: Το κοινό στο Shoe Factory είναι, προφανώς, ανοιχτό σε όλα. Παίζει εκεί ο Wenzel Fuchs, η Katharina Treutler – και μετά εμείς. Το να μπορεί κανείς να τους καλωσορίσει όλους, δείχνει ικανότητες οικοδεσπότη υψηλού επιπέδου. Σ’ αυτό ήταν θαυμάσιος ο Garo και με την εισαγωγική του ομιλία. Υπάρχουν χώροι όπου ακούγονται όλα και όλοι αισθάνονται άνετα μ’αυτό.


Arne Jansen Trio © CIPS / Marcos Gittis © CIPS / Marcos Gittis Σχηματίσατε και κάποια εντύπωση για την κυπριακή μουσική;

Robert: Χτες, καθώς επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο το βράδυ μέσα από τα στενά δρομάκια, ακούσαμε πολλή ακουστική μουσική. Μπροστά από μία ταβέρνα καθόταν κόσμος, ένας έπαιζε κιθάρα και δώδεκα τραγουδούσαν. Ήταν απίθανο!

Eric: Από τα γύρω εστιατόρια δεν ακουγόταν «κονσερβοποιημένη» μουσική.  Είτε υπήρχε ησυχία ή αυτή η παραδοσιακή μουσική.

Arne: Έπαιζαν ζωντανή μουσική σε άλλα τέσσερα μαγαζιά. Δυστυχώς ήμασταν πολύ κουρασμένοι για να κάτσουμε. Ίσως την επόμενη φορά.
 

Τον Οκτώβριο του 2016, οι τρεις πετυχημένοι και ιδιαίτερα συμπαθητικοί μουσικοί, κυκλοφόρησαν το καινούργιο τους άλμπουμ «Nine Firmaments».