Γρήγορη πρόσβαση:
Απευθείας μετάβαση στο περιεχόμενο (Alt 1)Απευθείας μετάβαση στη δευτερεύουσα πλοήγηση (Alt 3)Απευθείας μετάβαση στην κύρια πλοήγηση (Alt 2)

Συναντήσεις στην Κύπρο
Για έναν κυπριακό καφέ με... τον Achim Wieland και τον Μάριο Ιωάννου

Achim Wieland και Μάριο Ιωάννου
Φωτ.: CIPS/Marcos Gittis

Οι ιδρυτές του θεατρικού συνόλου SRSLYyours, ο Achim (καλλιτέχνης/σχεδιαστής, σκηνοθέτης) και ο Μάριος (ηθοποιός, σκηνοθέτης) συνεργάζονται για διάφορα σκηνικά έργα εδώ και οκτώ χρόνια. Τα έργα τους «Woyzeck» και «Fear Industry» τυγχάνουν, μάλιστα, διεθνούς προσοχής. Το Ινστιτούτο Γκαίτε ήθελε να μάθει γιατί γνώρισαν τόση επιτυχία μαζί και συναντήθηκε μαζί τους για έναν καφέ στο Garden Day & Night στη Λευκωσία.

Ας αρχίσουμε με την πιο σημαντική ερώτηση – πώς πίνετε τον καφέ σας;

Achim: Χωρίς ζάχαρη.

Μάριος: Κι εγώ σκέτο. Δεν θα πρέπει τώρα να εξηγήσουμε το γιατί, έτσι;

Μην ανησυχείς, αυτό θα ήταν υπερβολικό. Καλύτερα πείτε μας πώς τα πάει μια τέτοια γερμανο-κυπριακή συνεργασία;

Μάριος: Ο Achim θα ήθελε να οργάνωνα τις σκέψεις μου, εγώ, αντιθέτως, προτιμώ να λειτουργώ παρορμητικά. Αλλά λειτουργεί, αφού αυτός προέρχεται από έναν τόπο όπου ο κόσμος οργανώνει τις παρορμήσεις του.

Achim: Η συνεργασία μας λειτουργεί επειδή έχουμε τόσο διαφορετικές προσεγγίσεις. Διαμορφώνουμε σκέψεις με διαφορετικό τρόπο. Ο Μάριος αφήνει τα συναισθήματα να εισρέουν και σκέφτεται γραμμικά, ακριβώς όπως ένας αφηγητής. Εγώ, από την άλλη, ψάχνω πάντα για συνέργειες, για νέα στοιχεία. Έτσι προκύπτουν τα έργα μας, από απόψεως τόσο περιεχομένου όσο και δραματουργίας.

Achim Wieland © CIPS/Marcos Gittis

Ποιος είναι ο κατώτερός σας κοινός παρονομαστής, από καλλιτεχνικής άποψης;

Achim: Η ποίηση και η ειλικρίνια.

Μάριος: Μας αρέσει πολύ όταν κάτι συμβαίνει στην αίθουσα, στις πρόβες ή στις παραστάσεις - όταν τα καταφέρνουμε να εκπέμψουμε έμπνευση. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να επιτευχθεί αυτό –  μέσω της πνευματικής και της συναισθηματικής οδού. Είμαι ένας παραδοσιακός ηθοποιός, η δουλειά μου είναι να επιτρέψω στον κόσμο να βιώσει κάποιο συναίσθημα.

Achim: Με αυτή την έννοια, η ποίηση είναι πολλά πράγματα: συμπτυγμένες σκέψεις, αντιφάσεις ή ομορφιά, πράγματα που δεν αποκαλύπτονται αμέσως.

Μάριος: Η φαντασία δεν απελευθερώνεται μέσω της γνώσης αλλά με το άγγιγμα της καρδιάς. Αυτός είναι ο δρόμος που ακολουθούμε.

 
  • Marios Ioannou und Achim Wieland 1 © CIPS/Marcos Gittis
  • Marios Ioannou und Achim Wieland 2 © CIPS/Marcos Gittis
  • Marios Ioannou und Achim Wieland 3 © CIPS/Marcos Gittis
  • Marios Ioannou und Achim Wieland 4 © CIPS/Marcos Gittis
  • Marios Ioannou und Achim Wieland 5 © CIPS/Marcos Gittis
  • Marios Ioannou und Achim Wieland 6 © CIPS/Marcos Gittis
  • Marios Ioannou und Achim Wieland 7 © CIPS/Marcos Gittis
  • Marios Ioannou und Achim Wieland 8 © CIPS/Marcos Gittis

Το κοινό των δύο χωρών, της Κύπρου και της Γερμανίας, αντιδρά διαφορετικά στα έργα σας;

Μάριος: Στη Βρέμη, στο Fear Industry, τα συναισθήματα στην αίθουσα εκράγηκαν, είχαμε την αίσθηση ότι παίζουμε για κοινό Ιταλών. Στη Ζυρίχη και στη Στουτγάρδη, για παράδειγμα, οι αντιδράσεις ήταν πιο συγκρατημένες. Αλλά τα γέλια έρχονται πάντα στα ίδια σημεία, ανεξαρτήτως της χώρας όπου παίζουμε. Στο Woyzeck έχουμε μια μεσογειακή πρόσβαση στη ζήλια, σε έντονα συναισθήματα.

Achim: Η διαφορά στο χειροκρότημα ή στη συνολική εκτίμηση του έργου είναι ελάχιστη. Όμως μου αρέσει ιδιαίτερα στην Κύπρο όταν η απήχηση στο κοινό γίνεται αισθητή ήδη κατά τη διάρκεια του έργου, στα πρόσωπα και στις αντιδράσεις. Αυτό το είδος της ορατής παρουσίας βοηθά πρώτα-πρώτα τον καλλιτέχνη πάνω στη σκηνή.

Μάριος: Οι γερμανοί ίσως είναι μάλλον πιο συγκρατημένοι ή πιο μινιμαλιστές στην έκφραση τέτοιων συναισθημάτων. Αλλά οι άνθρωποι είναι άνθρωποι, όπου κι αν είναι. Αν καταφέρεις να αγγίξεις την καρδιά τους θα σε καταλάβουν, ακόμα κι αν μιλάς μια άλλη γλώσσα. Ο θυμός και η ζήλια είναι ένστικτα που τα αντιλαμβάνονται όλοι οι πολιτισμοί.

Ποια πιστεύετε ότι είναι η συμβολή σας στο καλλιτεχνικό τοπίο της Κύπρου;

Achim: Η επικρατέστερη μορφή του θεάτρου στην Κύπρο είναι πολύ παραδοσιακή, με καθαρές και κάπως περιορισμένες μορφές. Ειδικά το εθνικό θέατρο τολμά ελάχιστους πειραματισμούς. Αυτό που θα μπορούσαμε να συνεισφέρουμε είναι έναν τρόπο να διακοπούν αυτές οι συντηρητικές μορφές. Δουλεύουμε κυρίως στο ύφος του «Devised Theatre»: το σενάριο επεξεργάζεται στις πρόβες μέσω αυτοσχεδιασμών και με αυτό τον τρόπο εισέρχεται στο έργο περισσότερο υλικό της σύγχρονης εποχής ή, ας πούμε, της καθημερινότητας. Έτσι προκύπτει με απόλυτη ειλικρίνεια η ποίηση και ίσως και η αγνότητα μιας θεατρικής παράστασης. Για εμάς τα συναισθήματα και τα περιεχόμενα είναι πιο σημαντικά από τις αυστηρές μορφές. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η δουλειά μας είναι και πιο πολυδιάστατη. Ελπίδα μου είναι ότι μέσω αυτού θα ξεκλειδώσουμε ένα κοινό που θα διαβάζει πίσω από τις λέξεις, θα αντιδρά σε οπτικές ωθήσεις και δεν θα προσανατολίζεται αποκλειστικά στη βάση των κυρίαρχων ρευμάτων.

Μάριος: Θα ήθελα να απαλλάξω το κοινό από την ευθύνη και να την επωμιστώ εγώ. Για το θέατρο δεν χρειάζεται κανείς μορφωμένους ανθρώπους. Υπάρχουν πολλές μελέτες, πολλές αναλύσεις. Τα πουλιά πετούν, δεν πρέπει κανείς να διερευνά πάντα γιατί το μπορούν. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει σημασία. ΕΜΕΙΣ πετούμε! Ακριβά κτίρια δεν βοηθούν στο να κάνεις θέατρο που να αγγίζει τους ανθρώπους. Αυτό που πρέπει να βρεθεί είναι η πρόσβαση στον κόσμο που δεν πάει στο θέατρο. Παίζω ευχαρίστως σε λάθος χώρους, για παράδειγμα τους μονολόγους του Γκογκόλ στο Καφενείο. Όποιος θέλει να διαβάσει εκείνη την ώρα, μπορεί. Σπουδαίο είναι όταν οι επισκέπτες έρχονται σε μένα μετά και μου λένε «να ξαναέρθεις!». Το επόμενό μας έργο «Myths and Tales from across the divide» θα διαδραματιστεί σε ένα γήπεδο μπάσκετ. Το απροσδόκητο είναι το σημαντικότερο.