Συνεντευξη Μαριος Ιωαννου

Μαριος Ιωαννου
Φωτ.: Νικόλας Ιορδάνου

Womanhood – Ο Μάριος Ιωάννου επιχειρεί να ανεβάσει στη σκηνή το σύμπαν της γυναίκας. Στη συνέντευξη αποκαλύπτει, τι ήταν αυτό που τον προκάλεσε να διεισδύσει βαθιά στη γυναικεία ψυχή και ποια είναι τα μηνύματα που θέλει να μεταφέρει.

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τα εργαστήρια και την παράσταση;

Η ιδέα για το «Womanhood» ξεκίνησε με το ταξίδι στην άλλη διάσταση της πρώτης γυναίκας που γνώρισα στη ζωή μου. Της μητέρας μου. Ήθελα να βρω έναν τρόπο να την γιορτάσω, μια και για μένα υπήρξε ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης με τα ποήματα που απήγγελνε, τα τραγούδια που με εκφραστικότητα τραγουδούσε και τις ζωγραφιές που έκανε. Μου έδωσε αγάπη για τους ανθρώπους και την Τέχνη και με Τέχνη ήθελα να την ξαναβρώ. Η μάνα μου ήταν ευγενική, πολύχρωμη και άναρχη φύση άρα μέσα μου γράφτηκε πως η γυναίκα είναι όλα αυτά. Θέλησα να επικοινωνήσω στο κοινό την μάνα μου και μέσα από αυτήν όλες τις γυναίκες του κόσμου.

Ποιο στάδιο της διαδικασίας σε συναρπάζει περισσότερο;

Με συναρπάζουν στιγμές πολλές από την όλη εμπειρία που αφορούν και το εργαστήριο και την παράσταση. Στιγμές που βλέπω άγνωστους ανθρώπους να έρχονται κοντά από την πρώτη συνάντηση και να αγκαλιάζονται με αγάπη, στιγμές που μοιραζόμαστε προσωπικές ιστορίες στην προσπάθεια να βρούμε μια κοινή φωνή και ανοίγουμε την καρδιά μας, στιγμές που ελευθερώνεται ένας άνθρωπος στη σκηνή που μέχρι πρόσφατα ήταν ντροπαλός και συγκρατημένος και άλλες χίλιες στιγμές όπου δημιουργούμε από καρδιάς ανακαλύπτοντας νοήματα απλά μα και πολλύπλοκα. Τέλος, όταν έρχεται η ώρα που ανάβει το φως και ξεκινά ο διάλογος με το κοινό και έρχεται το χειροκρότημα, είναι η ύστατη και πιο καθαρκτική στιγμή που πάντα κρατώ και εγώ και όλοι που συμμετέχουν. Είναι μια απίστευτα όμορφη αίσθηση ικανοποίησης για τον κόπο και ψυχικό μόχθο που έχει καταβληθεί.

Ποιο μήνυμα θέλει να μεταδώσει η παράσταση;

Άμα λεμε 'γυναίκα' είναι σαν να λέμε ουρανός, ή αέρας ή γη. Πώς να αφηγηθείς τον ουρανό, τη γη ή τη θάλασσα; Μπορείς μόνο να τα αδράξεις αυτά τα στοιχεία από κάποιες οπτικές γωνίες. Αυτό κάνει και η παράσταση. Βάζει μεγεθυντικό φακό σε κομμάτια που αφορούν στον απέραντο κόσμο της γυναίκας. Την γιορτάζει με τον δικό της τρόπο και στην περίπτωση του «Womanhood 2»το κάνει την μέρα ακριβώς που γιορτάζουμε την γυναίκα. Μέσα απο αυτοσχεδιασμούς, κείμενα από το σύγχρονο μα και κλασσικό θέατρο προκύπτει το αχανές, το γλυκό, το πικρό, το άναρχο, το ευαίσθητο, το άγριο και σκληρό μα στη ρίζα του πάντα συμπονετικό στοιχείο που είναι η γυναίκα.

Η παράσταση «Womanhood» θυμίζει πως γυναίκα έχουνε και οι άντρες μέσα τους, μα στο σύγχρονο κόσμο την θάψανε βαθειά. Το χρήμα και η εξουσία δεν μιλάνε γλώσσα γυναικεία. Αυτό σημαίνει πως και οι γυναίκες θάψανε τη γυναίκα μέσα τους, για να επιβιώσουν... Αν οι άνθρωποι στην εξουσία γενικά δεν είχαν θάψει τόσο πολύ την γυναίκα που κουβαλούν μέσα τους, θα 'ταν ένας πιο όμορφος κόσμος.

Βλέπεις αλλαγή στη θέση της γυναίκας στη σημερινή κοινωνία; Ή πιστεύεις ότι κάποιοι προβληματισμοί παραμένουν διαχρονικοί;

Η γυναίκα έχει προχωρήσει έχει προχωρήσει στις Δυτικές κοινωνίες σε γενικές γραμμές. Αυτά τα ξέρουν καλύτερα να τα πουν ανθρωπολόγοι και κοινωνιολόγοι. Εμένα αυτό που με αφορά να αναρωτηθώ είναι ποιος έστησε τις κοινωνίες με τον τρόπο που λειτουργούν. Είναι δομημένες σύμφωνα με την συνεργασία αντρικής και γυναικείας ενέργειας; Προάγουν την συμπόνοια, την αγκαλιά που θα έδινε μια μάνα προς όλα τα παιδιά της; Την ευαισθησία;

Έχουμε  δει πολλές γυναίκες σε διευθυντικές θέσεις σε επιχειρήσεις να φορούν λουλούδια και πεταλούδες στα ρούχα τους ή τις θάψανε στο γκρίζο για να επιβιώσουν;

Θα ήθελα να φέρω εδώ στην κουβέντα μας τα λόγια του Έκχαρτ Τόλλε «Αν η ισορροπία μεταξύ αρσενικής και θηλυκής ενέργειας στον πλανήτη μας δεν είχε διαταραχθεί η ανάπτυξη του εγώ θα είχε περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό. Δεν θα είχαμε κηρύξει πόλεμο στη φύση, οι λαοί θα είχαν αγάπη μεταξύ τους και δεν θα είμασταν τόσο αποξενωμένοι από την « <Υπαρξη> ».

Υπάρχουν καθόλου κοινά μεταξύ του πρώτου και δεύτερου womanhood; Πώς αντέδρασε το κοινό, αλλά και οι συμμετέχοντες στο πρώτο womanhood;

Στο πρώτο ανέβασμα που ήρθε ως αποτέλεσμα του εργαστηρίου αλλά και σε αυτό που θα συμβεί στο Ινστιτούτο Γκαίτε θα ακολουθηθεί η ίδια σκηνοθετική φόρμα. Το υλικό μόνο είναι διαφορετικό και αυτό ειναι επόμενο μια και οι γυναίκες που λαμβάνουν μέρος είναι άλλες κουβαλώντας τα δικά τους βιώματα. Η παράσταση προτείνει μια άναρχη παρέλαση γυναικών μέσα στο φως με ποιητική συνοχή. Μέσα από αυτά που θα επικοινωνήσουν στο κοινό παίρνουμε γρήγορες μα έντονες γεύσεις από τον ανεξάντλητο κόσμο της γυναικείας ψυχής στον οποίο αναφέρθηκα προηγουμένως.

Στο πρώτο ανέβασμα με τίτλο «Womanhood» το κοινό αντέδρασε πολύ θετικά. Γυναίκες και άντρες και άντρες και γυναίκες και όλα τα ενδιάμεσα. Εγώ κρατώ τα λόγια ενός θεατή που ήρθε στο θέατρο πρώτη φορά στη ζωή του στα τριάντα του χρόνια. Είπε «Αν είναι έτσι το Θέατρο εγώ θα πηγαίνω να βλέπω παραστάσεις».

Οι συμμετέχοντες στο «Womanhood» που έγινε στη 'Στέγη Σύγχρονου Χορού' στη Λεμεσό πήραν μαζί τους γνώσεις υποκριτικής Τέχνης, την υπενθύμιση πως έχουν τη δύναμη να συγκινήσουν την ψυχή τους και το κοινό, και την ευκαιρία να βυθιστούν μέσα στο ταξίδι της γυναικείας ψυχής.

Μετά το Myths and Tales across the Divide, το Womanhood είναι άλλο ένα κομμάτι όπου θεατρόφιλοι ερασιτέχνες είναι οι πρωταγωνιστές. Τι σε συναρπάζει στη συνεργασία σου με ερασιτέχνες;

Χαρά μεγάλη και το «Myths and Tales» αλλά και το «Womanhood». Πανέμορφα ταξίδια που μου έχουν δώσει πολλά. Να σας πω όμως πως γενικά δουλεύω πολύ με 'ερασιτέχνες΄ηθοποιούς. Στη Λεμεσό διατηρώ εργαστήριο στο οποίο διδάσκω εδώ και σχεδόν οκτώ χρόνια. Είναι για μένα στοίχημα να ενδυναμώνω έναν άνθρωπο που αγαπά τη σκηνή και μέσα σε διάστημα μικρό να του δίνω τα εργαλεία να μπορεί να πετάξει στη σκηνή και μαζί του το κοινό.

Είναι  βέβαια και το κομμάτι όπου οι ερασιτέχνες ηθοποιοί είναι ανοιχτοί στο να εξερευνούν με έναν λιγότερο ενοχικό τρόπο. Ο ηθοποιός συχνά καλουπώνεται σε μια φόρμα που του είπαν πως κάνει καλά. Αυτό το βαριέμαι και ως κοινό και ως σκηνοθέτης. Μην ξεχνάμε δε πως λέγοντας 'ερασιτέχνης' εννοούμε τον 'εραστή της Τέχνης'. Άλλο είναι να έχεις ερωτική διάθεση απέναντι στα πράγματα και άλλο επαγγελματική. Υπό αυτό το πρίσμα είμαι και εγω ερασιτέχνης ή τουλάχιστον προσπαθώ να είμαι.

Τελειώνοντας και με αφορμή την ερώτηση σας θα 'θελα να ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά το Ινστιτούτο Γκαίτε που μου έδωσε μέχρι τώρα τις σπουδαίες ευκαιρίες που ανέφερα να δώσω και να πάρω μέσα από εργαστήρια με εραστές της Τέχνης.

Μαριος Ιωαννου – Βιογραφικο

Μαριος Ιωαννου Φωτ.: Νικόλας Ιορδάνου Ο Μάριος Ιωάννου γεννήθηκε στην Πάφο, στην Κύπρο. Μεγάλωσε εκεί. To 1994 αποφοίτησε από την Ανώτερη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου στην Αθήνα, όπου περέμεινε για δεκατέσσερα χρόνια. Την περίοδο εκείνη συμμετείχε σε πολυάριθμες θεατρικές παραγωγές

Στην Κύπρο ζεί τα τελευταία χρόνια. «Το Ημερολογιο ενός τρελου» του Γκόγκολ σε διασκευή στην κυπριακή καθομιλουμένη, ταξίδεψε με μεγάλη επιτυχία σε όλο το νησί και στο Λονδίνο. Με αυτό το μονόλογο ήταν υποψήφιος για τα Θεατρικά Βραβεία/Θ.Ο.Κ.

Στη Λεμεσό έχει συνεργαστεί με την Ομάδα Μιτος σε δραματοποιήεις κειμένων του Λεόντιου Μαχαιρά αλλα και σε άλλα devised έργα. Με σκηνοθέτη τον Achim Wieland δημιούργησε την ομάδα SRSLYyours το 2008. Τα έργα τους «Βουτσεκ» του Μπύχνερ και «The Fear Industry» παρουσιάστηκαν σε σκηνές στην Κύπρο και περιόδευσαν σε πολλές πόλεις της Ευρώπης. Συνεργάστηκε με τη Λία Χαράκη στον Ενεργό Θεατή, που παρουσιάστηκε μέχρι τώρα στα πλαίσια του «The Performance Shop» στο Pop Up Festival Nicosia, στη Λεμεσό, και στην Αθήνα στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2018.

Τον Αύγουστο του 2017 παρουσίασε στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής πρωτεύουσας Παφος 2017 το έργο «Uniting the Mediterranean Sea» το οποίο έγραψε,σκηνοθέτησε και πρωταγωνιστούσε. Το έργο είναι μια διεθνής παραγωγή με ηθοποιούς από πέντε πόλεις της Μεσογείου.

Ο Μάριος ως ηθοποιός πρωταγωνίστησε επίσης σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες. Για το ρόλο του λαθρομετανάστη 'Μουσταφά' στην ταινία «Kalabush» των Αδωνη Φλωρίδη και Θόδωρου Νικολαίδη το 2004 τιμήθηκε με το Βραβειο Α' Αντρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσαλλονίκης. Το 2012 απέσπασε Τιμιτική διάκριση στις Κινηματογραφικές Μέρες Κύπρου για το ρολο του στην ταινία «Fish ‘n Chips».