Snelle toegang:

Direct naar inhoud gaan (Alt 1)Direct naar secundaire navigatie gaan (Alt 3)Direct naar hoofdnavigatie gaan (Alt 2)

Berlin
Susanne Kennedy, Theaterdirecteur

We willen allemaal snelle antwoorden. We willen precies weten wat er gebeurt. Hoe zal de wereld er na die tijd uitzien? Met welke gevolgen zullen we te maken krijgen? Wat voor soort utopie of dystopie wacht ons? Maar er zijn nog geen antwoorden. Alles heeft tijd nodig. Mogelijk een lange, zeer lange tijd.
 

Von Susanne Kennedy

Foto durch ein offenes Fenster; draußen sind der dunkle Abendhimmel und Baumspitzen zu erkennen © Susanne Kennedy Wat staat voor u persoonlijk of in uw land symbool voor de huidige situatie?

Dat is het uitzicht vanuit mijn keukenraam. Hier zit ik vaak te lezen, te schrijven en me voor te bereiden. Maar wat een verschil dat ik hier ineens de hele tijd moet zitten. Als vrijheid kan ik het nog niet zien. Uiteindelijk komt het erop aan dat je de vrijheid ziet in een tijd dat je je niet vrij voelt. Dat is de uitdaging. Voor mij zijn uitdagingen heel belangrijk. Vooral de mentale. Maar ik heb ook al twee keer gejogd in deze tijd. Alhoewel ik liever wandel. Ik kan veel beter denken als ik loop.
 
Terwijl ik zo in mijn keuken zit, denk ik aan alle andere mensen die overal ter wereld aan hun keukentafels zitten. Die gedachte maakt me een beetje gelukkig.
 

Hoe zal de pandemie de wereld veranderen? Wat denkt u dat op de lange termijn de gevolgen van de crisis zullen zijn?

De tijd van incubatie is aangebroken. De tijd van stilte en onbeweeglijkheid. Onder incubatie wordt de religieuze praktijk verstaan van het slapen op een heilige plek. Daarbij draait het om het ervaren van een droom of genezing die goddelijk geïnspireerd is. Incubatie werd in veel oude culturen gepraktiseerd. Het gaat om een ritueel waarvan de zin niet meer wordt begrepen in onze moderne tijd. Maar op dit moment worden we er simpelweg toe gedwongen. Tijdens de incubatie nestel je je op één plaats. Belangrijk daarbij is dat je absoluut niets doet. Op een gegeven moment bereik je een punt waarop je niet langer weerstand biedt of moeite doet. Je geeft je over aan je situatie. Je ligt daar als een dode, wacht, zonder te eten of te bewegen, soms dagenlang. En je wacht tot de genezing van elders komt, van een ander niveau van bewustzijn en een ander niveau van zijn.
 
Bijna de hele wereld wordt nu tot deze staat van incubatie gedwongen. Dat leidt tot een vorm van stilstand die we maar moeilijk kunnen verdragen. We hebben nooit geleerd hoe dat moet.
 
We willen allemaal snelle antwoorden. We willen precies weten wat er gebeurt. Hoe zal de wereld er na deze tijd uitzien? Met welke gevolgen zullen we worden geconfronteerd? Wat voor utopie of dystopie staat ons te wachten? Maar er zijn nog geen antwoorden. Alles heeft tijd nodig. Misschien veel, heel veel tijd.
 
We willen allemaal genezing van een ziekte. Maar het is de ziekte die maakt dat we groeien en genezen van onze zelfgenoegzaamheid.
 

Wat geeft u hoop?

“Daar waar gevaar is, groeit het reddende ook.” Aan deze woorden van Hölderlin moet ik denken. Ik heb aan den lijve ervaren dat er iets nieuws ontstaat als ik me overgeef aan pijn. Maar dat gebeurt alleen als ik me er niet tegen verzet.
 
Het virus dwingt ons nu tot deze paradox. Maar het is precies die paradox die we moeten omarmen en waaraan we ons over moeten geven. Op dat punt, waar de tegenstellingen elkaar ontmoeten, ligt het potentieel voor verdere ontwikkeling. Zowel voor iedereen persoonlijk als voor de gemeenschap. Waar deze ontwikkeling toe leidt, kan ik niet zeggen. Daar is het nog te vroeg voor. En iedereen moet er zelf achter komen.

Top