Snelle toegang:

Direct naar inhoud gaan (Alt 1)Direct naar secundaire navigatie gaan (Alt 3)Direct naar hoofdnavigatie gaan (Alt 2)

New York City & Amsterdam
Arnon Grunberg, romanschrijver

Ik schrijf dit in New York op het moment dat corona in Amerika is overschaduwd door de moord op Floyd, de protesten, het geweld van de politie, van plunderaars. Als de naoorlogse orde nu werkelijk ineenstort, wat ik niet hoop en ook net niet verwacht, zal corona zich tot dat ineenstorten verhouden als de Spaanse griep tot Weimar.

Von Arnon Grunberg

Arnon Grunberg © Sander Voerman WAT SYMBOLISEERT DE HUIDIGE SITUATIE VOOR U PERSOONLIJK OF IN UW LAND?

Het is onvermijdelijk om in een crisis, of het nu een strikt persoonlijke crisis of een maatschappelijke is, betekenis te ontwaren. Die reflex is ongetwijfeld ook een poging met het ongewisse, met het gevaar of een vermoeden van gevaar om te gaan.

Ik ben ten tijde van corona zowel in Nederland geweest, het land waar ik tot en met mijn 23ste heb geleefd, als in Amerika, preciezer gezegd New York, de stad waar ik vanaf mijn 23ste heb gewoond. Op beide plekken betekent de crisis iets anders. In Amsterdam: een kortstondige of minder kortstondige onderbreking van bepaalde gewoontes, waarbij ik geenszins het lijden ontken. In New York, een omineus teken aan de wand, een mogelijke vooruitwijzing naar potentieel verval. In beide gevallen vraagt corona flexibiliteit van ons.

En de vraag rijst: Wat is het verschil tussen rechten en privileges?

HOE ZAL DE PANDEMIE DE WERELD VERANDEREN? WELKE LANGETERMIJNGEVOLGEN VAN DE CRISIS ZIET U?

Ik schrijf dit in New York op het moment dat corona in Amerika is overschaduwd door de moord op Floyd, de protesten, het geweld van de politie, van plunderaars. Als de naoorlogse orde nu werkelijk ineenstort, wat ik niet hoop en ook net niet verwacht, zal corona zich tot dat ineenstorten verhouden als de Spaanse griep tot Weimar.

Het virus heeft veel gedaan voor de samenzweringstheorie, een reëel neveneffect van het virus is dat het aantal gelovigen in allerlei samenzweringstheorieën flink lijkt te zijn toegenomen. Dat is geen goed nieuws voor de maatschappij. Zoals vaak zijn de neveneffecten het gruwelijkst, het dodelijkst.

WAT GEEFT U HOOP?

Ik weet niet of een mens hoop nodig heeft, wel vertrouwen misschien.
De gehechtheid aan het leven kan hoop geven. Het leven voortzetten is wat mij betreft ook een hoopvolle verplichting en misschien meer dan dat, ook als dat betekent dat het lijden wordt voortgezet.

Schrijven is een vorm van hoop. De totale wanhoop sluit vermoed ik het schrijven uit; als het goed is, zit in literatuur toch altijd iets van verzet tegen wanhoop, hoe klein ook.

Hoop is een positieve fantasie over de toekomst; natuurlijk kan de realiteit die hoop vernietigen, gedeeltelijk, soms geheel. De werkelijkheid is vol met tekens die we als we willen als hoopvol kunnen interpreteren. De vraag is of we dat móeten willen, of dergelijke hoop niet ook gevaarlijk is.

Top