Snelle toegang:
Direct naar inhoud gaan (Alt 1)Direct naar secundaire navigatie gaan (Alt 3)Direct naar hoofdnavigatie gaan (Alt 2)

Geïnspireerd door Mongoolse nomaden
Wonen in een yurt

Van het schip in de yurt: Maarten woont al meer dan 30 jaar niet meer in een echt huis. Hij deelt nu een tent met zijn vrouw Karen. Daarbij zijn ze afhankelijk van de goede wil van de gemeente.

Von Sanne Derks

  • Yurt © Sanne Derks
    Maarten en Karen voor hun yurt
  • Yurt © Sanne Derks
    Maarten in zijn yurt
  • Kachel © Sanne Derks
    Maarten en Karen sluiten kachel aan in een yurt
  • Nooitmeerhaast © Sanne Derks
    Zijn bedrijf ‘Nooitmeerhaast’ levert yurts door heel Nederland
  • tweede yurt © Sanne Derks
    Een tweede yurt staat op het terrein als gastenverblijf

‘De yurt is als een kledingstuk. Je trekt hem aan.’ Al 18 jaar woont Maarten in yurts op verschillende locaties in Nederland. Sinds 2009 leeft hij aan de oevers van de IJssel buiten Deventer, op een industrieterrein, dat voorheen gekraakt werd. Zijn vrouw Karen is vijf jaar geleden bij hem komen wonen. ‘Sommige mensen kunnen niet tegen ronde woningen zonder ramen, maar ik vind het hier heerlijk. Ik kan me niet voorstellen weer terug te gaan naar bakstenen vierkante muren.’ vertelt Karen. Maarten vult aan: ‘Het is een heel ander soort beleving dan in een huis. We willen binnenkort kleiner gaan wonen, van een yurt met een doorsnee van 6 meter naar een doorsnee van 5 meter. Dat betekent dat we van 28 vierkante meter naar ongeveer 20 vierkante meter gaan. Dan ontspullen we nog wat verder, maar dat moet zeker lukken. Dat voelt nog prettiger.’ Maarten legt uit dat een yurt gemaakt is om in te leven. ‘Niet iedereen begrijpt dat. Soms worden de yurts gebruikt als yoga-zaal, maar dat werkt niet. Er moet gelucht worden en in de winter gestookt. Anders ontstaat er condensvorming en schimmel.’

De eerste veertig jaar van zijn leven heeft Maarten in stenen huizen gewoond, maar in 1986 kreeg hij werk als binnenvaartschipper en ging op een schip wonen. ‘Dat heb ik jaren gedaan. Maar uiteindelijk moest mijn schip gerenoveerd worden. Ik moest saneren, anders ging ik failliet. Als ik mijn boot liet slopen, kon ik een compensatie krijgen. Ik ben naar de ADM gevaren, de Amsterdamse vrijplaats, waar ik nog een jaar op mijn boot heb gewoond voordat deze gesloopt werd en ik mijn intrek nam in een yurt. Op de ADM ontmoette ik Froit, met wie ik een bedrijf heb opgezet om yurts te maken. Ons bedrijf ‘Nooitmeerhaast’ bestaat nog steeds en wij verkopen yurts door heel Nederland en erbuiten.’

Het ontbreekt nog aan wet- en regelgeving voor yurt-bewoners. Soms worden de nomadententen gedoogd, soms worden deze aangemerkt als recreatiewoningen waar niet permanent in gewoond kan worden. Voor Maarten is er geen probleem: ‘Ik doe het toch al jaren? De wethouders zijn welwillend om te gedogen. Veel regels komen nog voort uit andere tijden. Bijvoorbeeld dat de voordeur 2meter 20 hoog moet zijn. Dat zijn regels die in het leven zijn geroepen om mensen te beschermen voor verkrotting en weggestopt worden in ongezonde kelderruimtes. Maar inmiddels is de Nederlandse maatschappij zo rijk. Wonen in een yurt is voor ons een keuze, geen noodzaak. En dat begrijpen de wethouders ook prima als je het ze vriendelijk uitlegt.’

Top