Paul Celan, Gisela Dischner Wie aus weiter Ferne zu Dir

Wie aus weiter Ferne zu dir - Paul Celan, Gisela Dischner © Suhrkamp Verlag „Czeka nas nowa epoka lodowcowa, pisze Der Spiegel, przyjdzie już za 250 lat. Czy nie powinniśmy się wtedy spotkać ponownie?“ Ostatni list Paula Celana do Giseli Dischner, 26 stycznia 1970 r.
Gdy studentka Gisela Dischner i Paul Celan poznają się w 1964 r. w Paryżu, ona ma 24 lata, a on – 43. Dischner jest przedstawicielką nowego pokolenia i jednocześnie najmłodszą z kobiet, z którymi regularnie prowadził korespondencję – zbyt młoda, by świadomie doświadczyć czasów nazizmu i wojny. To uczennica Adorno i Habermasa o zdecydowanie lewicowych poglądach. Studiuje w czasach kontrowersyjnych propozycji ustaw o stanie wyjątkowym, „wielkiej koalicji“ CDU/CSU i SPD, posiadającej niemal monopol polityczny, oraz kongresu przeciwko wojnie w Wietnamie. Wiele z tych wydarzeń Celan postrzega zupełnie inaczej niż ona – na przykład paryski maj 1968, podczas którego pisarz zwraca uwagę na antysemityzm protestujących, czy wojnę sześciodniową, kiedy to okazuje się, że istnieją różne sposoby patrzenia na ten konflikt. Piszą ze sobą także o literaturze, malarstwie i muzyce – uczą się od siebie nawzajem, ale także ze sobą polemizują. Choć różni ich wiele, nigdy nie zrywają kontaktu, nawet jeśli zdarza im się przez jakiś czas milczeć.
W sumie istnieje 121 listów, a korespondencja z Giselą Dischner jest najbardziej nierównomierną ze wszystkich epistolarnych relacji Celana. Do spotkania na żywo doszło dziesięć czy jedenaście razy, nie licząc rozmów telefonicznych. Zawarte w książce wspomnienie i obszerny komentarz podpowiedzą nam, co można wyczytać między wierszami.

(Tekst wydawcy)
 

Paul Celan, Gisela Dischner
Wie aus weiter Ferne zu Dir
Suhrkamp / Insel, 2012
279 str.