Na skróty:
Przejdź bezpośrednio do treści (Alt 1)Przejdź bezpośrednio do podmenu (Alt 3)Przejdź bezpośrednio do menu głownego (Alt 2)

10. Berlin Biennale
Biennale pod szaro-różową banderą

Logo 10. Berlin Biennale
Logo 10. Berlin Biennale | © 10th Berlin Biennale for Contemporary Art

9 czerwca, przy akompaniamencie piosenki Tiny Turner, rozpoczęło się 10. Biennale Sztuki Współczesnej w Berlinie. Organizowana od dwudziestu lat impreza porusza aktualne, często niewygodne tematy, a prace prezentowane podczas biennale przeważnie wykraczają poza klasyczne formaty i definicje dzieł sztuki.

Marta Czyż

W tym roku ton wystawie nadaje wspomniana Tina Turner i jej utwór We don’t need another hero, który stał się hasłem jubileuszowego biennale. Przebój powstał w 1985 roku, kiedy świat znajdował się tuż przed wielkimi geopolitycznymi przemianami. Gabi Ngcobo, główna kuratorka wystawy, wraz z pozostałymi czterema kuratorami wydarzenia, chce skierować uwagę na historie z przeszłości, które zestawione ze sobą, mogą pomóc w odczytywaniu i interpretowaniu obecnych wydarzeń. Ale jak podkreśla „10. Biennale w Berlinie nie prezentuje żadnej jednoznacznej interpretacji historii czy teraźniejszości. (…)“ I choć wszystko kręci się wokół tematów fundamentalnych: mechanizmów kolonizacji i dominacji białych, kwesti uchodźców i ojczyzny, społecznej niepewności czy emancypacji kobiet i środowisk LGBT, to celem nie jest pokazanie ogólnie obowiązujących prawd, lecz subiektywnych strategii i stanowisk wobec wspołczesnych problemów.

Do realizacji tego zadania zaproszono 46 artystów z całego świata. Jak na realia biennale, jest to stosunkowo niewielka grupa, ale dzięki temu wystawy zyskują na koncentracji i zapraszają do spokojnego zwiedzania jednej z czterech lokalizacji tegorocznej imprezy – poza główną siedzibą w KW Institute for Contemporary Art, biennale odbywa się Akademii Sztuk Pięknych, w ZK/U – Centrum Sztuki i Urbanistyki i malutkim pawilonie Volksbühne. Na program towarzyszący imprezy możemy się wybrać również do HAU Hebbel am Ufer. Biennale potrwa do 9 września 2018.
   

  • Zespół kuratorów 10. Biennale w Berlinie, od lewej: Thiago de Paula Souza, Gabi Ngcobo, Nomaduma Rosa Masilela, Yvette Mutumba, Moses Serubiri. fot. F. Anthea Schaap, materiały prasowe Berlin Biennale for Contemporary Art
    Główna kuratorka Biennale Gabi Ngcobo, współzałożycielka johannesburskich platform NGO-Nothing Gets Organised i Center for Historical Reenactments (Centrum Historycznych Rekonstrukcji) ma już na swoim koncie Biennale w São Paulo oraz Cape Town. Na zdjęciu zespół kuratorów 10. Biennale w Berlinie, od lewej: Thiago de Paula Souza, Gabi Ngcobo, Nomaduma Rosa Masilela, Yvette Mutumba, Moses Serubiri.
  • Splatające się ze sobą szaro-różowe pasy - logo tegorocznego Biennale. © materiały prasowe Berlin Biennale for Contemporary Art
    Splatające się ze sobą szaro-różowe pasy to logo tegorocznego Biennale, które symbolizuje przeszłość i przyszłość, będące ze sobą w nieustannym dialogu. Bezpośrednią referencją dla logo są barwy kamuflażu, którymi malowano statki podczas I Wojny Światowej.
  • Wystawa w Akademii Sztuk Pięknych na Hanseatenweg, będącej jedną z najstarszych instytucji kulturalnych w Europie, odnosi się do odrodzenia wartości przez wymianę kulturalną. Obecny budynek, reprezentujący brutalistyczną architekturę został zaprojektowany w latach 50. przez Wernera Düttmanna. fot. Timo Ohler, materiały prasowe Berlin Biennale for Contemporary Art
    Wystawa w Akademii Sztuk Pięknych na Hanseatenweg, będącej jedną z najstarszych instytucji kulturalnych w Europie, odnosi się do odrodzenia wartości przez wymianę kulturalną. Obecny budynek, reprezentujący brutalistyczną architekturę został zaprojektowany w latach 50. przez Wernera Düttmanna.
  • W otoczenie AdK idealnie wpisały się prace Özlem Maltin i Sary Haq. Maltin zaanektowała dziedziniec Akademii. W przestrzenne instalacje wkomponowała liryczne przedstawienia zapożyczone z internetu bądź zdjęcia wyciągnięte z prywatnych albumów rodzinnych artystki. fot. Marta Czyż
    W otoczenie AdK idealnie wpisały się prace Özlem Maltin i Sary Haq. Maltin zaanektowała dziedziniec Akademii. W przestrzenne instalacje wkomponowała liryczne przedstawienia zapożyczone z internetu bądź zdjęcia wyciągnięte z prywatnych albumów rodzinnych artystki.
  • Surową architekturę modernistyczną AdK wykorzystała również Sara Haq, która w szparach w podłodze zasadziła zboże. Na pojedyncze kłosy lub większe snopy można się natknąć w całym budynku. fot. Marta Czyż
    Surową architekturę modernistyczną AdK wykorzystała również Sara Haq, która w szparach w podłodze zasadziła zboże. Na pojedyncze kłosy lub większe snopy można się natknąć w całym budynku.
  • Od wczesnych lat 90 KW Institute for Contemporary Art jest jedną z najważniejszych instytucji prezentujących sztukę współczesną w Berlinie. Tutaj też swoje główne wystawy miały wszystkie odsłony Berlin Biennale. fot. Frank Sperling, materiały prasowe Berlin Biennale for Contemporary Art
    Od wczesnych lat 90 KW Institute for Contemporary Art jest jedną z najważniejszych instytucji prezentujących sztukę współczesną w Berlinie. Tutaj też swoje główne wystawy miały wszystkie odsłony Berlin Biennale.
  • Centralną część tegorocznej wystawy w KW zajmuje instalacja Dineo Seshee Bopape zbudowana z wątków literackich i muzycznych, m.in. występu Niny Simone z 1976 roku na Festiwalu Jazzowym w Montreux fot. Timo Ohler, materiały prasowe Berlin Biennale for Contemporary Art
    Centralną część tegorocznej wystawy w KW zajmuje instalacja Dineo Seshee Bopape zbudowana z wątków literackich i muzycznych, m.in. występu Niny Simone z 1976 roku na Festiwalu Jazzowym w Montreux
  • ZK/U – Centrum Sztuki i Urbanistyki w dzielnicy Moabit po raz pierwszy jest lokalizacją dla Berlin Biennale. Centrum, znajdujące się na terenie byłego dworca kolejowego. fot. © ZK/U – Zentrum für Kunst und Urbanistik, 2017, materiały prasowe Berlin Biennale for Contemporary Art
    ZK/U – Centrum Sztuki i Urbanistyki w dzielnicy Moabit po raz pierwszy jest lokalizacją dla Berlin Biennale. Centrum, znajdujące się na terenie byłego dworca kolejowego.
  • W ZK/U gości dziesięciu artystów, którzy podejmują pracę z alternatywnymi wątkami historycznymi. Na zdjęciu kadr z pracy Tony'ego Cokesa <i>Black Celebration</i> Tony Cokes, Black Celebration, 1988, video, 17′17″, dzięki uprzejmości Tony Cokes; Greene Naftali Gallery, New York; EAI, New York
    W ZK/U gości dziesięciu artystów, którzy podejmują pracę z alternatywnymi wątkami historycznymi. Na zdjęciu kadr z pracy Tony'ego Cokesa Black Celebration
  • W najmniejszej lokalizacji Volksbühne Pavilion – instalacja duetu Las Nietas de Nonó towarzyszyć będzie wielu wydarzeniom i akcjom zaplanowanym w tym miejscu przez cały czas trwania Biennale. fot. © Volksbühne Berlin, materiały prasowe Berlin Biennale for Contemporary Art
    W najmniejszej lokalizacji Volksbühne Pavilion – instalacja duetu Las Nietas de Nonó towarzyszyć będzie wielu wydarzeniom i akcjom zaplanowanym w tym miejscu przez cały czas trwania Biennale.