Szczeliny rzeczywistości
Cykl filmowy
Cykl filmowy Szczeliny rzeczywistości poświęcony jest momentom, w których krucha konstrukcja realności ulega zachwianiu. Prezentowane filmy eksplorują motyw wtargnięcia surrealizmu w pozornie ugruntowaną rzeczywistość: świadome dezorientowanie widzów staje się środkiem stylistycznym, a szczeliny – gestem dramaturgicznym, otwierającym niespodziewane przestrzenie gry i znaczeń.
Czym właściwie jest realność? Film, jako medium i forma sztuki, od zawsze porusza się pomiędzy rzeczywistością a fikcją. Ta dwoistość wykracza poza – dawno już niejednoznaczną – granicę między filmem fabularnym a dokumentem. Gra pozorów i rzeczywistości znajduje szczególne zastosowanie w narracji kina fabularnego: dezorientowanie widzów staje się nośnikiem napięcia, sposobem wyrażania stanów psychicznych bohaterów lub narzędziem filmowej autorefleksji. Podobnie jak same efekty, również filmowe środki konsternowania odbiorców wydają się niemal niewyczerpane. Na poziomie narracji obejmują one m.in. niewiarygodnych narratorów, zerwanie z linearnością, celowe elipsy czy specyficzne zabiegi formalne. Również dyskusja wokół sztucznej inteligencji już dawno przestała ograniczać się do gatunku science fiction oraz utrwalonych motywów i postaci. Pęknięcia w rzeczywistości stają się punktem wyjścia dla rozmaitych refleksji teoretycznych oraz zaskakująco wielowarstwowej twórczości filmowej, często wykraczającej poza jasno zdefiniowane granice gatunkowe.
Cykl filmowy Szczeliny rzeczywistości poświęcony jest momentom, w których krucha konstrukcja realności ulega zachwianiu. Prezentowane filmy operują subiektywnymi perspektywami, zniekształceniami czasu i przestrzeni oraz elementami surrealizmu. Spektrum poruszanych tematów rozciąga się od fragmentarycznych tożsamości i mechanizmów psychologicznych, przez zbiorowe przewiny, aż po współczesne baśnie. Na poziomie formalnym znajduje to wyraz w mockumentach, surrealistycznej stylistyce wizualnej czy celowo dezorientującej narracji. Zaburzenie samo w sobie staje się środkiem stylistycznym, a szczeliny – gestem dramaturgicznym.