Zalecenia Norymberskie
Podmioty kształtujące politykę językową

Na warunki ramowe wczesnej nauki języków obcych w znacznym stopniu wpływają decyzje w zakresie polityki edukacyjnej i językowej podejmowane poza miejscem. 

O tym, kiedy rozpoczyna się nauka pierwszego lub drugiego języka obcego i jak wygląda oferta edukacyjna w tym zakresie, decyduje w każdym kraju wiele instytucji i grup interesów. Wpływ na znaczenie i atrakcyjność jakiegoś języka jako przedmiotu nauczania w systemie kształcenia danego kraju mogą mieć także uregulowania dotyczące języków w międzynarodowym związku państw jakim jest np. UE. 

Do tego dochodzą organizacje zajmujące się wspieraniem języków lub ich nauczania, jak zrzeszenia nauczycieli języków obcych, towarzystwa i instytuty naukowe oraz działające na arenie międzynarodowej organizacje nauczycielskie, które starają się wpływać na kształt decyzji podmiotów politycznych przez merytoryczny głos doradczy.[1]

Zarówno podmioty polityczne jak i merytoryczne powinny reprezentować interesy wspólnot językowych i grup zawodowych związanych z językami. Stąd też szczególnie ważne jest, aby wychowawcy, nauczyciele i inni eksperci w zakresie wczesnej nauki języków obcych formułowali swoje interesy w sposób wyraźny i uczestniczyli aktywnie w działaniach dotyczących kwestii istotnych dla polityki językowej. Może to być np. członkostwo w organizacjach zawodowych, uczestnictwo w działaniach propagujących naukę języków oraz korzystanie z oferty szkoleń doskonalących.
 

ZALECENIA:

Mimo że sytuacja w zakresie wczesnej nauki języków obcych kształtuje się w każdym kraju odmiennie, można sformułować kilka podstawowych zaleceń: 

Decydenci powinni zagwarantować:

  • stworzenie jasnego i spójnego planu kształcenia w zakresie języków, który uwzględniałby specyfikę danego kraju i regionu.
  • opracowanie jednoznacznych wytycznych dotyczących realizacji polityki językowej oraz działań wspierających naukę języków.
  • stworzenie warunków i przeznaczenie środków finansowych na rzecz kształcenia i doskonalenia nauczycieli.
  • przejrzystą prezentację opinii publicznej celów działań reformatorskich.
  • włączenie do procesów decyzyjnych organizacji zajmujących się wspieraniem języków i ich nauki.
  • łatwą dostępność oferty edukacyjnej w zakresie wczesnej nauki języków obcych dla możliwie wszystkich dzieci.
Organizacje zajmujące się wspieraniem języków oraz ich nauki powinny:
  • domagać się aktywnego uczestnictwa w procesach decyzyjnych istotnych z punktu widzenia polityki edukacyjnej.
Wychowawcy, nauczyciele języków oraz inni specjaliści w zakresie nauczania i uczenia się języków powinni:
  • określić swoje zainteresowania zawodowe i fachowe, a także – za pośrednictwem organizacji reprezentujących ich interesy i ekspertów – włączyć się ze swoją wiedzą fachową do dyskusji na temat polityki językowej.


Źródła
[1] Vgl. Ammon (2003)
[2] Die weibliche Form „Erzieherinnen“ schließt in diesem Text die männliche Form ein.