Przegląd filmów Tydzień Filmu Niemieckiego

Tydzień Filmu Niemieckiego 2017

pt., 20.01.2017 -
czw., 26.01.2017

16 miast w całej Polsce

Największy w Polsce przegląd kina niemieckiego

Kalendarz projekcji

Warszawa

Kino Muranów
ul. Andersa 5, Warszawa
www.kinomuranow.pl

Program:
20.01 godz. 20.00 Toni Erdmann, reż. Maren Ade, Niemcy 2016, 162 min.
21.01 godz. 20.00 Fritz Bauer kontra państwo / Der Staat gegen Fritz Bauer, reż. Lars Kraume, Niemcy 2015, 105 min.
22.01 godz. 20.00 Hologram dla króla / Ein Hologram für den König, reż. Tom Tykwer, Niemcy / USA / Francja 2016, 89 min.
23.01 godz. 20.00 24 tygodnie / 24 Wochen, reż. Anne Zohra Berrached, Niemcy 2016, 102 min.
24.01 godz. 20.00 Kim jest Oda Jaune? / Wer ist Oda Jaune?, reż. Kamila Pfeffer, Niemcy 2016, 75 min.
25.01 godz. 20.00 Pewnego razu / Auf einmal, reż. Asli Özge, Niemcy / Holandia / Francja 2016, 112 min.
26.01 godz. 20.00 4 królowie / 4 Könige, reż. Theresa von Eltz, Niemcy 2015, 100 min.

Największy w Polsce przegląd kina niemieckiego odwiedzi w tym roku 16 miast. W jego ramach pokazane zostaną najnowsze, najgłośniejsze i wielokrotnie nagradzane produkcje filmowe z Niemiec. Towarzyszyć będą im spotkania z twórcami:
 
24.01. po projekcji filmu „Kim jest Oda Jaune?“ rozmowa z reżyserką Kamillą Pfeffer, prowadzi Ewa Szablowska, Nowe Horyzonty
26.01. po projekcji filmu „4 królowie” spotkanie z aktorem Moritzem Leu poprowadzi Anna Tatarska, dziennikarka „Co jest grane”

Dzisiejsze Kino Niemieckie nie musi już zasłaniać się nazwiskami znanych od lat mistrzów, bo od ponad dekady nowa fala twórców tworzy aktualne i artystycznie doceniane obrazy. Tykwerowi, Akinowi czy Petzoldowi udało się odnaleźć własny język. Dzięki temu dokonało się niemożliwe: niemieckie kino rozliczyło się z traumą przeszłości. Nie tylko Drugiej Wojny Światowej, ale też lat politycznego podziału i związanych z tym represji, które przez dekady okupowały fabuły niemieckich produkcji. 

Filmowcom wciąż zdarza się kręcić filmy o tym, co było, jak w portrecie człowieka, który doprowadził przed sąd nazistowskiego zbrodniarza, Adolfa Eichmanna (Fritz Bauer kontra państwo). Ale twórcy wypracowali sobie wolność mówienia o tym, co tu i teraz. W ramach Tygodnia... widzowie zobaczą filmy o dylematach rodziców, oczekujących narodzin upośledzonego dziecka (24 tygodnie), feministyczny doku-portret genialnej bułgarsko-niemieckiej malarki (Kim jest Oda Jaune), studium małomiasteczkowej psychiki (Pewnego razu) i opowieść o strapionej nastoletniej psychice (4 królowie). W filmie Fukushima moja miłość przyjrzą się historii młodej Niemki, zaprzyjaźniającej się ze starszą japonką podczas charytatywnej pracy z mieszkańcami miasta dotkniętego trzęsieniem ziemi w 2011 roku. W Warszawie, a w innych miastach w programie towarzyszącym, pokazany zostanie premierowo Hologram dla króla Toma Tykwera, w którym Tom Hanks jako amerykański biznesmen udaje się do Arabii Saudyjskiej aby sfinalizować ważny interes. Wszyscy będą – nareszcie! - mogli obejrzeć też nazywaną „najlepszym filmem ostatniej dekady” sensację z Cannes, czyli nominowany do Oskara Toni Erdmann, doskonały komediodramat o zawiłej relacji ojca i córki na tle jednoczącej się Europy.

Współczesne niemieckie kino to zdecydowany i intrygujący gracz, który na międzynarodowej arenie śmiało konkuruje z kinematografiami francuską czy angielską. Czasami film zdaje się być precyzyjniejszym sejsmografem współczesnej niemieckiej duszy, niż opiniotwórcze media a różnorodność społeczeństwa odbija się w ekranie niczym w precyzyjnym zwierciadle.
 
Anna Tatarska, Co Jest Grane 24

 

Toni Erdmann



Niemcy 2016, 162 min.; reżyseria: Maren Ade; scenariusz: Maren Ade; zdjęcia: Patrick Orth; produkcja: Komplizen Film, Monachium & Berlin; obsada: Peter Simonischek, Sandra Hüller, Michael Wittenborn, Thomas Loibl.
 
Nagrody i wyróżnienia: Nagroda FIPRESCI, Cannes 2016, Nagroda Iris, Nagroda za najlepszy scenariusz, Nagroda Telewizji RTBF dla najlepszego filmu, Bruksela 2016, Nagroda Golden Tower dla najlepszego filmu, Palic 2016
 
Ines Conradi pracuje jako doradca biznesowy dla niemieckich inwestorów w Bukareszcie. Poznajemy ją podczas jednej z nielicznych wizyt w rodzinnym domu, kiedy w przepisowym korporacyjnym kostiumie i z przyklejonym do ucha telefonem próbuje zdystansować się od codziennych problemów. Ojciec wyczuwa, że pod pozornym zaangażowaniem w sprawy zawodowe, córka skrywa swoje nieszczęśliwe życie. Postanawia zbadać, co jest tego przyczyną i składa jej niezapowiedzianą wizytę w Rumunii.
 
Wywodzący się z hippisowskiego pokolenia ’68 i obdarzony nieprzeciętnym poczuciem humoru Winfried najpierw bacznie obserwuje córkę oraz jej korporacyjnych współpracowników, po czym w niekonwencjonalny sposób wkracza do jej biznesowego świata, aby ją uratować. W niezbyt twarzowej peruce, z teatralną sztuczną szczęką i w wymiętym garniturze, jako tytułowy Toni Erdmann, pojawia się na nieformalnych biznesowych spotkaniach i zależnie od okoliczności odgrywa różne role: personalnego doradcy, pracownika niemieckiej ambasady lub ważnego inwestora. Jego dowcip i nonszalancja odnoszą większy skutek w nawiązywaniu pożądanych znajomości niż wymuszone zabiegi Ines. Na starannie wypracowanym wizerunku córki pojawia się pierwsza rysa.
 
Toni Erdmann, pokazany premierowo na tegorocznym festiwalu filmowym w Cannes, został doskonale przyjęty przez międzynarodową krytykę i otrzymał jej nagrodę. Maren Ade, znana w Polsce z obrazu Wszyscy inni, nadała swojemu filmowi komediową formę, aby zadziałał on na widza podobnie, jak jego bohater na biznesowe środowisko, w którym się znalazł. Jego śmieszny kostium obnażył prawdziwe problemy uzależnionego od ekonomicznych wyników świata i pokazał jego tragiczny absurd.
 
Maren Ade urodziła się w roku 1976 w Karlsruhe. Od 1988 studiowała w Wyższej Szkole Telewizyjnej i Filmowej w Monachium początkowo na kierunku produkcja filmowa i zarządzanie mediami, a następnie reżyserię. W roku 2001 założyła z Janine Jackowski własną firmę produkcyjną Komplizen Film, w której zrealizowała swój film dyplomowy Der Wald vor lauter Bäumen, nagrodzony między innymi na festiwalu filmów niezależnych w Sundance (USA). Jej drugi film Wszyscy inni z 2009 roku w konkursie Berlinale nagrodzony został dwoma Srebrnymi Niedźwiedziami: w kategorii najlepszy film oraz najlepsza aktorka. Maren Ade mieszka w Berlinie.
 

Fritz Bauer kontra państwo / Der Staat gegen Fritz Bauer



Niemcy, 2015, 105 min.; reżyseria: Lars Kraume; scenariusz: Lars Kraume, Olivier Guez; zdjęcia: Jens Harant; produkcja: zero one film, Berlin; obsada: Burghart Klaußner, Ronald Zehrfeld, Lilith Stangenberg, Sebastian Blomberg
 
Nagrody i wyróżnienia: Nagroda Publiczności, Locarno 2015, Niemiecka Nagroda Filmowa za scenariusz, reżyserię (Lars Kraume), drugoplanową rolę męską (Roland Zehrfeld), za scenografię i kostiumy.
 
Fritz Bauer, prokurator generalny landu Hesji, powrócił do Niemiec z przymusowej emigracji w 1949 roku. Jako Żyd i socjaldemokrata uciekł tuż przed wojną do Skandynawii. Jemu niemiecki wymiar sprawiedliwości zawdzięcza rozpoczęcie procesów przeciwko zbrodniarzom nazistowskim w latach pięćdziesiątych we Frankfurcie nad Menem. Misja ścigania wojennych przestępców, jakiej podejmuje się bohater filmu, nie była jednak łatwa, ponieważ ówczesny niemiecki system sądowniczy naszpikowany był dawnymi członkami partii hitlerowskiej. Kiedy więc pewnego dnia Fritz Bauer otrzymuje list z informacją, że odpowiedzialny za masową zagładę Żydów Adolf Eichmann ukrywa się w Argentynie, postanawia działać w konspiracji. Dzięki pomocy młodego i zaangażowanego prokuratora udaje mu się potwierdzić otrzymaną wiadomość, jednak nikt ani w prokuraturze, ani we władzach państwowych nie wykazuje zainteresowania złapaniem wojennego zbrodniarza. Zdesperowany Bauer zwraca się o pomoc w ujęciu Eichmanna do izraelskiego Mossadu. Jednak współpraca z obcym wywiadem to zdrada stanu i grozi poważnymi konsekwencjami.
 
„Kiedy opuszczam mój gabinet, wkraczam na wrogie terytorium” – tak Fritz Bauer określał swoją sytuację w niemieckiej prokuraturze. Obsypany nagrodami film Larsa Kraume to drugi film, po pokazywanym w ubiegłym roku Labiryncie kłamstw, w którym Niemcy rozliczają się ze swoją współczesną historią. Otwierająca go fikcyjna scena, w której bohater filmu po nadużyciu alkoholu i środków nasennych zostaje cudem odratowany, odwołuje się do prawdziwych okoliczności śmierci Fritza Bauera, które do dzisiaj pozostają niewyjaśnione.
 
Lars Kraume, urodził się w 1973 r. w Chieri we Włoszech, dorastał we Frankfurcie nad Menem. Po maturze przez dwa lata pracował jako niezależny fotograf. Swój pierwszy film krótkometrażowy 3:21 zrealizował w 1992 r. W latach 1994-1998 studiował w Niemieckiej Akademii Filmowej i Telewizyjnej (dffb) w Berlinie. Za swój film dyplomowy Dunckel z roku 1998 otrzymał Nagrodę im. Adolfa Grimma. W roku 2007 za produkcję Guten Morgen, Herr Grothe otrzymał Niemiecką Nagrodę Filmową oraz ponownie Nagrodę im. Adolfa Grimma. Lars Kraume pracował także jako reżyser i autor scenariusza przy wielu produkcjach telewizyjnych, między innymi serialach kryminalnych KDD-Kriminaldauerdienst oraz Tatort
   

Hologram dla króla  / Ein Hologram für den König



Niemcy, USA, Francja 2016, 89 min.; reżyseria: Tom Tykwer; scenariusz: Tom Tykwer; zdjęcia: Frank Griebe; produkcja: Stefan Arndt, Gary Goetzmann, Arcadiy Golubovich, Tim O´Hair, Uwe Schott; obsada: Tom Hanks, Tom Skerritt, Ben Whishaw, Alexander Black, Sarita Choudhurz
 
Nagrody i wyróżnienia: Niemiecka Nagroda Filmowa za najlepszy dźwięk i montaż, 2016.
 
Alan Clay, piędziesięcioparoletni bohater najnowszego filmu Toma Tykwera zostaje wysłany przez amerykańską firmę informatyczną do Arabii Saudyjskiej. Ma nakłonić króla do zakupu ich najnowszego produktu, który usprawni i zoptymalizuje wideokonferencje. Pracujący nad hologramem zespół próbuje przygotować prezentację, jednak ciągłe problemy z dostępem do Internetu, szwankująca klimatyzacja i niemożność uzyskania jakiejkolwiek informacji o dacie wizyty króla, nie ułatwiają Clayowi zadania. Dodatkowy stres wywołuje świadomość, że powodzenie umowy z Saudyjczykami, to jego ostatnia szansa na powrót do pracy. W gorączkowych próbach opanowania sytuacji pomaga amerykańskiemu przedsiębiorcy Yousef, jego kierowca, przewodnik i powiernik. Wkrótce pojawi się też piękna pani doktor, Zahra, która nie tylko zafascynuje Alana Claya, ale też uleczy jego schorowane ciało i skołataną duszę.
 
Lekki i dowcipny, oparty na bestsellerowej książce Dave’a Eggersa, film Tykwera pokazuje w niekonwencjonalny sposób zderzenie przedstawiciela zachodniej kultury z egzotycznym i obcym światem Bliskiego Wschodu. Zmęczony kapitalistycznym reżimem Clay bez żalu porzuca dotychczasowe życie i poddaje się urokowi orientu.
 
Tom Tykwer urodził się w 1965 roku w Wuppertalu. W 1984 roku przenosi się do Berlina, gdzie prawie 10 lat prowadzi jedno z najbardziej znanych kin studyjnych Moviemento. W 1993 roku powstaje jego pierwszy film pełnometrażowy, bardzo dobrze przyjęty przez krytyków: Die tödliche Maria. Wspólnie z dawnymi współpracownikami w 1984 roku zakłada agencję produkcji i dystrybucji filmowej X-Filme Creative Pool. Rok 1998 przynosi film: Biegnij Lola, biegnij, który staje się ogromnym sukcesem zarówno artystycznym jak i komercyjnym. Następnym filmem jest Wojownik i księżniczka (2000), po nim powstaje nakręcony na podstawie scenariusza Krzysztofa Kieślowskiego i Krzysztofa Piesiewicza film Niebo, a później kolejne filmy zrealizowane w Stanach Zjednoczonych: Pachnidło, The International i Atlas chmur oraz w Niemczech Drei.
 

24 tygodnie / 24 Wochen



Niemcy, 2016, 102 min.; reżyseria: Anne Zohra Berrached; scenariusz: Carl Gerber, Anne Zohra Berrached; zdjęcia: Friedel Clausz; produkcja: zero one film, Berlin; obsada: Julia Jentsch, Bjarne Mädel, Johanna Gastdorf, Emilia Pieske.
 
Nagrody i wyróżnienia: Nagroda Niemieckich Kin Studyjnych ArtHaus, Berlin 2016.
 
Astrid i Markus tworzą szczęśliwy, choć nieformalny związek, razem wychowują córeczkę i oczekują przyjścia na świat drugiego dziecka. Oboje mają satysfakcjonującą pracę, utrzymują dobre relacje z przyjaciółmi i bardzo cieszą się na powiększenie rodziny. Podczas rutynowego badania, kiedy Astrid jest w 24 tygodniu ciąży, dowiadują się, że płód ma zespół Downa. I chociaż dla obojga przyszłych rodziców wiadomość ta jest ciosem i wedle obowiązujących w Niemczech przepisów mogą skorzystać z prawa do aborcji, przyszła mama decyduje się na urodzenie dziecka. Jednak wkrótce przychodzi kolejna niedobra informacja: jest ono także obciążone bardzo poważną wadą serca. Szanse na przeżycie daje tylko seria skomplikowanych operacji, które prawdopodobnie trzeba będzie ciągle powtarzać, aby utrzymać dziecko przy życiu. Lekarze proponują aborcję.
 
Film młodej reżyserki, nie jest głosem w dyskusji pro i antyaborcyjnej. Jest opisem dramatu, który przeżywa młoda kobieta, postawiona w tak trudnej i nieoczekiwanej sytuacji. Niełatwą decyzję musi podjąć sama i będzie to wybór, którego nikt – i to w filmie wybrzmiewa najmocniej – nie może za nią dokonać. Wraz z Astrid poznajemy wszystkie argumenty za i przeciw zarówno z medycznego, jak i ludzkiego punktu widzenia, wysłuchujemy rad różnych osób z jej najbliższego i dalszego otoczenia, a na końcu i tak nie wiemy, jaką decyzję podjęlibyśmy na jej miejscu, bo prawdziwego wyboru dokonuje się tylko wtedy, kiedy dotyczy on nas bezpośrednio.
 
Anne Zohra Berrached urodziła się w roku 1982 w Erfurcie w byłym NRD. Po studiach na kierunku pedagogika specjalna pracowała w Londynie jako pedagog teatralny. W czasie studiów w Akademii Filmowej Badenii Wirtembergii nakręciła film Heilige & Hure, który pokazywany był na wielu festiwalach w świecie. Jej film Zwei Mütter pokazywany w roku 2013 na Berlinale w sekcji „Perspektive Deutsches Kino“ został wyróżniony nagrodami „First Steps No Fear Award“ oraz „Preis Dialogues en Perspective“.
 

Kim jest Oda Jaune?  / Wer ist Oda Jaune?



Niemcy, 2016, 75 min.; film dokumentalny; reżyseria: Kamilla Pfeffer; scenariusz: Kamilla Pfeffer; zdjęcia: Magdalena Hutter; produkcja: gebruder beetz filmproduktion; udział biorą: Oda Jaune, Lars Eichinger, Thomas Ostermeier, Jonathan Meese
 
Oda Jaune urodziła się w 1979 roku w Sofii jako Michaela Danowska. W wieku 17 lat wraz z rodziną przyjechała do Niemiec. Artystyczny pseudonim wymyślił jej profesor z Akademii Sztuk Pięknych w Dusseldorfie i mąż, słynny niemiecki malarz Jörg Immendorf. Oda Jaune studiowała u niego malarstwo, później przez 9 lat, aż do jego śmierci w 2009 roku, dzieliła z nim życie. Związek ładnej, młodej studentki ze starszym o 45 lat, uznanym artystą budził powszechne zainteresowanie niemieckich mediów. Młoda malarka zwracała uwagę przede wszystkim niezwykłą urodą i bardzo często pisano o niej używając określeń: „piękna żona Immendorfa“ lub później „piękna wdowa po Jörgu Immendorfie“. Zamieszanie związane ze spuścizną po znanym malarzu pomogło z pewnością młodej artystce w podjęciu decyzji o wyjeździe do Paryża, gdzie wreszcie mogła oddać się pracy twórczej. Jej obrazy trafiły do renomowanej galerii Daniela Templona i dzisiaj osiągają ceny kilkudziesięciu tysięcy euro. Wśród właścicieli płócien Ody Jaune jest znany niemiecki reżyser m.in.: Thomas Ostermeier.
 
Debiut dokumentalny Kamilli Pfeffer to intymny portret młodej artystki, która poszukuje swojej twórczej drogi i stara się o tym opowiedzieć przed kamerą. Mówi o swoich inspiracjach snami, marzeniami czy baśniowymi historiami, o przekładaniu swojego wewnętrznego świata na malarski język. Oda zwierza się ze swoich artystycznych fascynacji, ale też odcina od wszelkich mód i trendów panujących we współczesnej sztuce. Jej, często pozbawione tytułów, obrazy są tajemnicze, emanują niezwykłą atmosferą i nie pozwalają na jednoznaczną interpretację. Mają jednocześnie pociągający urok i odpychają swoją brutalnością czy obscenicznością. Aż trudno czasami uwierzyć, ze wyszły spod pędzla tej delikatnej i nieśmiałej kobiety.
 
Kamilla Pfeffer urodziła się w 1982 roku w Wiesbaden, początkowo studiowała nauki polityczne i romanistykę w Moguncji i Strasburgu, od roku 2009 film dokumentalny i fotografię w Wyższej Szkole Artystycznej Mediów w Kolonii. Od 2009 roku współpracuje jako dziennikarka z dziennikiem Süddeutsche Zeitung oraz magazynem Chrismon oraz współpracuje jako dramaturg przy produkcjach dokumentalnych. Kim jest Oda Jaune? jest jej filmem dyplomowym. 

Pewnego razu / Auf einmal



Niemcy, Holandia, Francja 2016, 112 min.; reżyseria: Asli Özge; scenariusz: Asli Özge; zdjęcia: Emre Erkmen; produkcja: Fabian Massah, Asli Özge; obsada: Sebastian Hülk, Julia Jentsch, Hanns Zischler, Sascha Alexander Gersak, Luise Heyer,
 
Pokazy festiwalowe: Berlinale 2016 (Panorama Special), Stambuł 2016, BFI Londyn 2016, Love & Anarchy, Helsinki 2016, Haifa 2016
 
Nagrody i wyróżnienia: Wyróżnienie Specjalne Sieci Kin Europejskich, Berlinale 2016, Nagroda Krytyków Filmowych FIPRESCI Stambuł 2016
 
Karsten, młody pracownik banku urządza, pod nieobecność swojej partnerki, w ich wspólnym mieszkaniu imprezę dla przyjaciół i znajomych. Wśród gości jest pochodząca z Rosji Anna, która zostaje u Karstena jeszcze jakiś czas po wyjściu innych uczestników przyjęcia. W pewnym momencie chłopak znajduje ją nieprzytomną na podłodze. Zamiast zadzwonić po pogotowie ratunkowe decyduje się pobiec po pomoc do pobliskiej przychodni, która jednak w nocy jest zamknięta. Po powrocie do domu stwierdza, że Anna już nie żyje. Wtedy dzwoni na policję i relacjonuje przebieg wydarzeń, ale nie potrafi przekonująco wyjaśnić, dlaczego nie wezwał karetki. Karsten wraz ze swoimi młodymi przyjaciółmi należy do elity niewielkiego miasteczka w północnych Niemczech. Jego ojciec jest wpływowym biznesmenem, wspierającym wiele lokalnych przedsięwzięć i jasno daje do zrozumienia, że nie chciałby, aby syn stanął przed sądem. Jednak zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa złożone przez rodzinę Anny wyklucza zatuszowanie sprawy. Rozpoczyna się śledztwo, które prowadzi policja oraz Karsten na własną rękę. On też chce dowiedzieć się, dlaczego Anna zmarła.
 
Choć film wywodzącej się z Turcji młodej reżyserki zaczyna się jak klasyczny kryminał, ma z tym gatunkiem niewiele wspólnego. Opowiada raczej historię odnoszącego sukcesy przedstawiciela młodej i dobrze sytuowanej klasy społecznej z prowincjonalnego miasta, któremu w pewnym momencie przytrafiło się coś, co było nie do przewidzenia na jasno wytyczonej ścieżce życiowej i zawodowej kariery. Chociaż filmowa narracja Asli Özge z niezwykłą precyzją analizuje wydarzenia będące konsekwencją nieoczekiwanego wypadku, to ich bohater prawie do samego końca pozostaje dla nas zagadką.
 
Asli Özge urodzona w 1975 roku w Stambule. Po studiach filmowych w Akademii Filmowo-Telewizyjnej Uniwersytetu Marmara reżyserowała krótkie filmy fabularne i dokumentalne. Zadebiutowała filmem Mężczyźni na moście (2009), który miał międzynarodową premierę na Festiwalu Filmowym w Locarno i otrzymał liczne międzynarodowe nagrody. Jej drugi film Lifelong prezentowany był w 2013 roku na Berlinale w sekcji „Panorama Special“.
Pewnego razu to jej pierwszy niemieckojęzyczny film kinowy. 
 

4 królowie / 4 Könige


Niemcy 2015, 100 min.; reżyseria: Theresa von Eltz; scenariusz: Esther Bernstorff; zdjęcia: Kristian Leschner; produkcja: C-FILMS, Hamburg; obsada: Paula Beer, Jella Haase, Moritz Leu, Janis Niewöhner, Clemens Schick
 
Nagrody i wyróżnienia: Nagroda dla Najlepszego Filmu w konkursie Alice nella Città, Rzym 2015, brązowa Niemiecka Nagroda Filmowa dla Najlepszego Filmu 2016.
 
Lara, Alex, Fedja i Timo przebywają w zakładzie psychiatrycznym dla młodzieży i tam też mają spędzić zbliżające się święta Bożego Narodzenia. O ich problemach wiemy niewiele i scenariusz filmu niewiele nam dopowiada. Z rozmów czy krótkich spotkań z rodzicami wynika, że to relacje z nimi są powodem zaburzeń psychicznych, które pomaga przezwyciężyć swoim młodym pacjentom dr Wolff. Tylko Gruzin Fedja cierpi z powodu fizycznej i psychicznej przemocy szkolnych kolegów. W ramach terapii lekarz prosi ich, aby przygotowali film o swoich wspomnieniach związanych z Bożym Narodzeniem. Z tych oszczędnych, przetykanych długimi pauzami i raczej pozbawionych emocji opowieści możemy domyśleć się traumy, jaką przeżyli młodociani bohaterowie filmu w swoich rodzinnych domach. Dr Wollf, stosujący dość niekonwencjonalne metody terapeutyczne, pozostawia swoim podopiecznym dużą swobodę, próbując nauczyć ich odpowiedzialności za swoje postępowanie i skłonić do tworzenia wzajemnych przyjacielskich relacji. Prawie mu się to udaje.
 
Debiutancki film Theresy von Eltz, kameralny i oszczędny w formie, opowiada o odpowiedzialności dorosłych za dorastające pod ich okiem i opieką kolejne pokolenie. Problemy psychiczne młodych bohaterów wynikają z zaburzonych relacji rodzinnych, ale też z niekompetencji nauczycieli lub opiekunów, czy – jak w tym wypadku – psychoterapeutów. Destrukcyjny jest zarówno brak zainteresowania, jak i nadmierna kontrola, bo w każdym z tych przypadków dzieci nie są w stanie nauczyć się tak ważnej życiowej umiejętności jak budowanie więzi i społecznych relacji.
 
Theresa von Eltz urodziła się w 1978 roku w Bonn. Studiowała historię i nauki polityczne w Berlinie i Oxfordzie oraz reżyserię w Narodowej Szkole Filmu i Telewizji w Beaconsfield w Wielkiej Brytanii. W 2007 roku jej studencka produkcja brała udział w konkursie filmów krótkometrażowych na Berlinale. Współpracowała przy produkcjach telewizyjnych i reklamowych. Czterej królowie to jej pierwszy film kinowy. Mieszka w Berlinie.
 

Tydzień Filmu Niemieckiego w pozostałych miastach:

Wrocław 04 – 10.11.2016 Kino Nowe Horyzonty 
Kraków 04 – 10.11.2016 Kino ARS Reduta       
Białystok 04 – 10.11.2016 Kino Forum 
Katowice 14 – 21.11.2016 Kino Światowid         
Opole 14 – 21.11.2016 Kino Meduza              
Gdańsk 18 – 24.11.2016 Kino  Żak
Poznań 18 – 24.11.2016 Kino Muza
Przemyśl 18 – 24.11.2016 Kino Centrum        
Zielona Góra 21 – 28.11.2016 Kino Newa   
Racibórz 25 – 27.11.2016 Dom Kultury Strzecha       
Gorzów Wlkp 25 – 29.11.2016 Kino 60 krzeseł 
Kielce 26.11 – 01.12.2016 Kino Moskwa
Szczecin 02 – 09.12.2016 Kino Pionier
Rzeszów 05 – 18.12.2016 Uniwersytet Rzeszowski
Łódź 13 – 19.01.2017 Kino Charlie

Deutsche Filmwoche_Veranstalterlogos Deutsche Filmwoche Veranstalterlogos 2 Deutsche Filmwoche Logos Partner, Medienpartner
Wsparcie finansowe:
Wrocław 2016 – Europejska Stolica Kultury, MTU Aero Engines, AHK


 

Wróć