KIMBAB:)
ณัฐกิตติ์ กังสดาลเสนานนท์ (KIMBAB:)ศิลปินชาวไทย ผู้ใช้แสงและเทคโนโลยีเป็นภาษาของความรู้สึกงานของเขาคือการทดลองระหว่าง มนุษย์ แสงและโค้ด การเชื่อมต่อที่เปลี่ยนสิ่งเย็นชาอย่างเทคโนโลยีให้กลายเป็นช่วงเวลาแห่งการเล่นและการรับรู้ใหม่ๆผ่านแสงที่เคลื่อนไหวและตอบสนองต่อผู้ชม เขาชวนให้ผู้คนกลับมาสัมผัส “ความอยากรู้อยากเห็น” ที่อาจหล่นหายไปในชีวิตประจำวันงานของเขามักแปรพื้นที่ให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิต เปล่งประกาย เคลื่อนไหว และสะท้อนการมีอยู่ของเราในโลกดิจิทัลที่ซับซ้อน
ชื่อผลงาน: PIX
ปี: 2561
ประเทศ: ไทย
สื่อ: งานติดตั้ง/สื่อผสม
แนวคิด / ไอเดีย:
PIX เป็นงานศิลปะแสงเชิงโต้ตอบ ที่สะท้อนการเคลื่อนไหวของมือผู้ชมผ่านกริดของหลอดไฟ LED ความละเอียดต่ำสุดขีด ผู้เข้าชมแต่ละคนกลายเป็น “จิตรกร” ที่เคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางสนามของพิกเซลเรืองแสง ซึ่งทุกท่าทาง การเคลื่อนไหว และอิริยาบถถูกแปลออกมาเป็นลวดลายแสงเชิงนามธรรม
แทนที่จะมอบความชัดเจนแก่ผู้ชม ผลงานชิ้นนี้กลับโอบรับความคลุมเครือ ภาพที่ปรากฏจึงถูกออกแบบให้เรียบง่ายและยากต่อการตีความ ผู้ชมต้องชะลอจังหวะของตน เคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง และสังเกตความเปลี่ยนแปลงเพียง
เล็กน้อยของสีและจังหวะ เพื่อทำความเข้าใจ “ผลงาน” ที่ตนเองสร้างขึ้น
ข้อจำกัดของความละเอียดที่ตั้งใจวางไว้ ได้เปลี่ยนการ “มอง” ให้กลายเป็นการ “ค้นพบ” — ตั้งคำถามถึงบทบาทของการรับรู้ สมาธิ และเทคโนโลยี ที่มีต่อความเข้าใจของเราต่อความคิดสร้างสรรค์ภายใต้ข้อจำกัดนั้น
PIX เชื้อเชิญให้ผู้ชมสำรวจและเล่นภายในพื้นที่ดิจิทัลอย่างมีสติ เตือนให้เราระลึกว่า แม้ในโลกแห่งความคมชัดและความรวดเร็วสูง ความลึกลับและจินตนาการยังคงมีชีวิตอยู่ — ระหว่างช่องว่างของพิกเซลเหล่านั้น
แรงบันดาลใจ/แนวคิด:
PIX เกิดจากการสำรวจ พื้นที่ก้ำกึ่งระหว่างการมองเห็นและการมองไม่เห็น ในยุคดิจิทัลที่ทุกสิ่งถูกเร่งให้ชัดเจนและสมบูรณ์แบบขึ้นเรื่อย ๆ ท่ามกลางโลกที่หลงใหลในความละเอียดสูง ความคมชัด และการสื่อสารแบบฉับพลัน ข้าพเจ้ากลับตั้งคำถามว่า — จะเกิดอะไรขึ้นหากเราลองเคลื่อนไปในทิศทางตรงข้าม? เมื่อเทคโนโลยีเริ่มพร่าเลือน และการรับรู้กลายเป็นสิ่งไม่แน่นอน
กริดของหลอดไฟ LED ความละเอียดต่ำในผลงาน จึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของ “การมองเห็นในโลกดิจิทัล” — ภาพสะท้อนของวิธีที่เราถูกมอง ถูกแปลความหมาย หรือแม้กระทั่งถูกเข้าใจผิดโดยระบบอัลกอริทึมที่รายล้อมชีวิตเราอยู่ทุกวัน
แนวคิดเรื่อง “การเคลื่อนไหว” ถูกนำมาใช้เป็นภาษากายแห่งความเงียบ — การเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว ละมุน และแทบจะมองไม่เห็น เปรียบเสมือนร่องรอยของพฤติกรรมมนุษย์ที่ถูกติดตามอยู่ตลอดเวลา แต่กลับไม่เคยถูกเข้าใจได้ทั้งหมดภายในสายตาของเทคโนโลยี การเคลื่อนไหวนี้จึงไม่ใช่เพียงการเล่นสนุกกับแสง แต่คือการตั้งคำถามต่อการมองเห็นในยุคที่ทุกสิ่งสว่างเกินไป
ถ้อยแถลงศิลปิน:
ผ่านผลงาน PIX ข้าพเจ้าสำรวจความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมของมนุษย์ การรับรู้ และนามธรรมในโลกดิจิทัล ผลงานของข้าพเจ้ามักมุ่งเน้นที่ “การมีปฏิสัมพันธ์” — การสร้างระบบที่เปิดโอกาสให้ผู้คนกลายเป็นทั้งผู้สังเกตและผู้แสดงในเวลาเดียวกัน ในงานชิ้นนี้ ความไม่คมชัดของจอแสดงผล LED กลายเป็นคำเชิญให้ผู้ชมชะลอจังหวะของตน เปิดรับต่อความคลุมเครือ และค้นหาความหมายจากสิ่งที่ไม่ชัดเจน การเคลื่อนไหวของผู้ชมถูกแปลให้กลายเป็นบล็อกของแสงที่เคลื่อนเปลี่ยนไปมา แปรสภาพการเคลื่อนไหวให้เป็น “รหัสบทกวีแห่งการมองเห็น”
ผลงานชิ้นนี้ต่อต้านความสมบูรณ์แบบของสื่อความละเอียดสูง และหันมาฉลองความไม่สมบูรณ์ ความลึกลับ และจินตนาการ แทนที่จะมองเทคโนโลยีเป็นเพียงกระจกสะท้อนความแม่นยำPIX เชิญชวนให้มองมันเป็นสื่อแห่งการตีความ — ที่ซึ่งความหมายมิได้เกิดจากรายละเอียด หากเกิดจากช่องว่างเล็กๆ ระหว่างพิกเซลเหล่านั้น
ประเทศ: ไทย
สื่อ: งานติดตั้ง/สื่อผสม
แนวคิด / ไอเดีย:
PIX เป็นงานศิลปะแสงเชิงโต้ตอบ ที่สะท้อนการเคลื่อนไหวของมือผู้ชมผ่านกริดของหลอดไฟ LED ความละเอียดต่ำสุดขีด ผู้เข้าชมแต่ละคนกลายเป็น “จิตรกร” ที่เคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางสนามของพิกเซลเรืองแสง ซึ่งทุกท่าทาง การเคลื่อนไหว และอิริยาบถถูกแปลออกมาเป็นลวดลายแสงเชิงนามธรรม
แทนที่จะมอบความชัดเจนแก่ผู้ชม ผลงานชิ้นนี้กลับโอบรับความคลุมเครือ ภาพที่ปรากฏจึงถูกออกแบบให้เรียบง่ายและยากต่อการตีความ ผู้ชมต้องชะลอจังหวะของตน เคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง และสังเกตความเปลี่ยนแปลงเพียง
เล็กน้อยของสีและจังหวะ เพื่อทำความเข้าใจ “ผลงาน” ที่ตนเองสร้างขึ้น
ข้อจำกัดของความละเอียดที่ตั้งใจวางไว้ ได้เปลี่ยนการ “มอง” ให้กลายเป็นการ “ค้นพบ” — ตั้งคำถามถึงบทบาทของการรับรู้ สมาธิ และเทคโนโลยี ที่มีต่อความเข้าใจของเราต่อความคิดสร้างสรรค์ภายใต้ข้อจำกัดนั้น
PIX เชื้อเชิญให้ผู้ชมสำรวจและเล่นภายในพื้นที่ดิจิทัลอย่างมีสติ เตือนให้เราระลึกว่า แม้ในโลกแห่งความคมชัดและความรวดเร็วสูง ความลึกลับและจินตนาการยังคงมีชีวิตอยู่ — ระหว่างช่องว่างของพิกเซลเหล่านั้น
แรงบันดาลใจ/แนวคิด:
PIX เกิดจากการสำรวจ พื้นที่ก้ำกึ่งระหว่างการมองเห็นและการมองไม่เห็น ในยุคดิจิทัลที่ทุกสิ่งถูกเร่งให้ชัดเจนและสมบูรณ์แบบขึ้นเรื่อย ๆ ท่ามกลางโลกที่หลงใหลในความละเอียดสูง ความคมชัด และการสื่อสารแบบฉับพลัน ข้าพเจ้ากลับตั้งคำถามว่า — จะเกิดอะไรขึ้นหากเราลองเคลื่อนไปในทิศทางตรงข้าม? เมื่อเทคโนโลยีเริ่มพร่าเลือน และการรับรู้กลายเป็นสิ่งไม่แน่นอน
กริดของหลอดไฟ LED ความละเอียดต่ำในผลงาน จึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของ “การมองเห็นในโลกดิจิทัล” — ภาพสะท้อนของวิธีที่เราถูกมอง ถูกแปลความหมาย หรือแม้กระทั่งถูกเข้าใจผิดโดยระบบอัลกอริทึมที่รายล้อมชีวิตเราอยู่ทุกวัน
แนวคิดเรื่อง “การเคลื่อนไหว” ถูกนำมาใช้เป็นภาษากายแห่งความเงียบ — การเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว ละมุน และแทบจะมองไม่เห็น เปรียบเสมือนร่องรอยของพฤติกรรมมนุษย์ที่ถูกติดตามอยู่ตลอดเวลา แต่กลับไม่เคยถูกเข้าใจได้ทั้งหมดภายในสายตาของเทคโนโลยี การเคลื่อนไหวนี้จึงไม่ใช่เพียงการเล่นสนุกกับแสง แต่คือการตั้งคำถามต่อการมองเห็นในยุคที่ทุกสิ่งสว่างเกินไป
ถ้อยแถลงศิลปิน:
ผ่านผลงาน PIX ข้าพเจ้าสำรวจความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมของมนุษย์ การรับรู้ และนามธรรมในโลกดิจิทัล ผลงานของข้าพเจ้ามักมุ่งเน้นที่ “การมีปฏิสัมพันธ์” — การสร้างระบบที่เปิดโอกาสให้ผู้คนกลายเป็นทั้งผู้สังเกตและผู้แสดงในเวลาเดียวกัน ในงานชิ้นนี้ ความไม่คมชัดของจอแสดงผล LED กลายเป็นคำเชิญให้ผู้ชมชะลอจังหวะของตน เปิดรับต่อความคลุมเครือ และค้นหาความหมายจากสิ่งที่ไม่ชัดเจน การเคลื่อนไหวของผู้ชมถูกแปลให้กลายเป็นบล็อกของแสงที่เคลื่อนเปลี่ยนไปมา แปรสภาพการเคลื่อนไหวให้เป็น “รหัสบทกวีแห่งการมองเห็น”
ผลงานชิ้นนี้ต่อต้านความสมบูรณ์แบบของสื่อความละเอียดสูง และหันมาฉลองความไม่สมบูรณ์ ความลึกลับ และจินตนาการ แทนที่จะมองเทคโนโลยีเป็นเพียงกระจกสะท้อนความแม่นยำPIX เชิญชวนให้มองมันเป็นสื่อแห่งการตีความ — ที่ซึ่งความหมายมิได้เกิดจากรายละเอียด หากเกิดจากช่องว่างเล็กๆ ระหว่างพิกเซลเหล่านั้น
