ธีรวัฒน์ คลังเจริญชัย
ธีรวัฒน์ คลังเจริญชัย (เกิด พ.ศ. 2532, กรุงเทพฯ) เป็นศิลปินสื่อผสมและนักการศึกษา ผลงานของเขาสำรวจจุดตัดกันระหว่างความเป็นจริงในโลกดิจิทัลและโลกทางกายภาพ ผ่านงานจัดวางแบบดื่มดํ่า (immersive installations) และสื่อที่อิงกับเวลา (time-based media) ธีรวัฒน์ศึกษาถึงวิธีที่เทคโนโลยีอุบัติใหม่เข้ามานิยามความรับรู้ ความทรงจำ และพื้นที่เชิงประสบการณ์ใหม่ เขาทำงานในระดับสากล และยังคงสอนวิชาสื่อดิจิทัลและการออกแบบเชิงพื้นที่ เพื่อให้คำปรึกษาและแบ่งปันความเชี่ยวชาญกับศิลปินรุ่นต่อไป
ชื่อผลงาน: Das Gedächtnis
ประเทศ: ไทย
สื่อ: วีดีโอ
แนวคิด/ไอเดีย:
แก่นของผลงานชิ้นนี้คือ ระบบประมวลผลความจำจำลอง ที่ติดอยู่ในสภาวะของความขัดแย้งที่ไม่สิ้นสุด ในระบบนี้มีองค์ประกอบหลักอยู่สองส่วน:
โหนดต้นกำเนิด ('บ้าน') (The Origin Node ('Home')): เป็นตัวแทนของอัตลักษณ์ดั้งเดิม, แผ่นดินเกิดของบรรพบุรุษ, หรืออดีต มันถูกโปรแกรมด้วยตรรกะที่แข็งตัวและไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ซึ่งเป็นชุดของ [กฎเกณฑ์] ทางวัฒนธรรม สังคม และส่วนบุคคล
ช่วงเวลาที่อยู่ในต่างแดน ('ตัวตน') (The Diasporic Fork ('The Self')): นี่คืออัตลักษณ์ที่วิวัฒนาการแล้ว ซึ่งได้ปรับตัว, กลายพันธุ์, และพัฒนาชุดคำสั่งใหม่ๆ (new protocols) ขึ้นมาจากประสบการณ์ที่อยู่อย่างโดดเดี่ยวจากต้นกำเนิด
แรงบันดาลใจ/บริบท:
แรงบันดาลใจของผลงานชิ้นนี้มาจากประสบการณ์ส่วนตัวที่ใช้ชีวิตในเยอรมัน กระบวนการที่ดินแดนต่างถิ่นค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นบ้านหลังที่สองมันมาจากความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ เมื่อมองย้อนกลับไปยังช่วงเวลาเหล่านั้น ไม่ใช่แค่ความรู้สึกโหยหาอาลัยต่อสถานที่ แต่เป็นความคิดถึงตัวตนของเราเองที่เคยดำรงอยู่ในช่วงเวลาและพื้นที่นั้น
ชีวิตบทนั้น แม้จะเป็นช่วงเวลาที่หล่อหลอมตัวตน แต่มันได้จบลงแล้ว ตัวตนของฉันในตอนนั้น ทั้งสิ่งที่ขับเคลื่อน, กิจวัตรประจำวัน, และมุมมองที่ถูกหล่อหลอมโดยสภาพแวดล้อมนั้น ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนเป็นความทรงจำอันไกลโพ้น เป็นตัวตนที่ถูกลืมและถูกเก็บเอาไว้ในส่วนลึก ผลงานชิ้นนี้คือความพยายามที่จะเชื่อมโยงตัวตนนั้นกับระยะห่างทางกาลเวลา
ถ้อยแถลงศิลปิน:
ผลงาน Generative art ชิ้นนี้สำรวจสภาวะของการพลัดถิ่น ผ่านการจำลองอัลกอริทึมการประมวลผลความทรงจำ ความขัดแย้งหลักของระบบ คือความไม่เข้ากันของชุดคำสั่ง ระหว่างอัตลักษณ์ดั้งเดิมกับตัวตนใหม่ที่อยู่ในต่างแดน การพยายามนึกถึงคือ การวนซํ้าของระบบ ที่ตั้งคำถามต่ออดีตที่ถูกลืมเลือนของตนเองอย่างไม่รู้จบ
สุนทรียศาสตร์หลักของงานคือ การล่มของระบบ ซึ่งจะถูกกระตุ้นต่อเมื่อพยายามเชื่อมต่อกับอัตลักษณ์ดั้งเดิม สภาวะล้มเหลว นี้ได้นำเสนอสาระสำคัญของผลงานที่ว่า ตัวตนโพ้นทะเลจะเป็นองค์รวมที่สมบูรณ์ได้ก็ต่อเมื่ออยู่อย่างโดดเดี่ยวและจะกลายเป็นเพียงภาพลวงตา กลุ่มก้อนลองสัญญาณรบกวนแตกพร่าเมื่อรหัสของมันตรวจสอบความถูกต้อง เทียบกับตรรกะอันมั่นคงไม่แปรเปลี่ยนของแหล่งกำเนิด
ผลงานชิ้นนี้สรุปจบด้วยการดำเนินการทาง ข้อมูลจากความทรงจำ มันขุดค้นอัตลักษณ์และสภาพแวดล้อมที่ถูกลบเลือนโดยกาลเวลาให้กระแสข้อมูลที่ย้อนกลับมาว่าเป็น ความผิดปกติที่เสียหายและไม่สามารถกู้คืนได้
