ЯE:IMAGINE:
Aşk, Mark ve Ölüm
Sergi ve Kamusal Program

“Almancılar,” göçün 65. yıl dönümünde, Berlin’in önemli kültür kurumlarından Maxim Gorki Tiyatrosu’nun “Aşk, Mark ve Ölüm’’ sergisiyle İstanbul’a geri dönüyor. Sergi; özlem, arzu ve hayal kırıklıklarını ele alan sanat eserleri ile 1960’larda Telefunken firmasının Stresemannstraße işçi yurdunda kalan Türkiyeli kadınların yaşamları ve direniş hikâyelerini bir araya getiriyor. Tiyatro tarafından iki yılda bir düzenlenen Berliner Herbstsalon adlı festivalin yedinci ve son edisyonundan (2025) yapılan tematik bir seçki Depo’da izleyiciyle buluşuyor.

Gorki TR ©Maxim Gorki Theater

Aşk, Mark ve Ölüm, Yeni Alman Dalgası olarak anılan müzik akımının temsilcilerinden Ideal grubunun 1982’de yayınlanan bir şarkısı. Grup, geleceğin Almanya’sının, kimler olmaksızın varlığını sürdüremeyecek olduğunu daha o zamanlar fark etmişti. Şarkı sözleri için Aras Ören’e başvurdular; Ören, 1982’de yazdığı Aşk, Mark ve Ölüm başlıklı şiirinde göçmenlerin Almanya’daki yaşam hakkında duydukları hayal kırıklığını anlattı. O dönem hızla yayılmaya başlayan yabancı düşmanlığı, medya ve siyasette yürütülen ırkçı tartışmalardan da besleniyordu. Aras Ören şiirini şöyle bitiriyordu:

Ağla tepin bağır çağır
Alçak sesle yüksek sesle
Her yan duvar her yan sağır
Ölüm ucuz gelir bize

Aşk, Mark ve Ölüm aynı zamanda Cem Kaya’nın Türkiyeli göçmenlerin müzik tarihi üzerine çektiği çok ödüllü belgesel filminin (2022) de adı. Yönetmen, film için DJ ikilisi Ayata/Kullukçu’nun Songs of Gastarbeiter adlı derleme albümünden esinlenmişti. İkilinin bir araya gelmesine ise, 2011 yılında Türkiye ile Almanya arasında imzalanan işgücü anlaşmasının 50. yıl dönümünü, sanat yönetmenliğini Shermin Langhoff’un yaptığı Ballhaus Naunynstrasse’de kutlayan Almancı – 50 Jahre Scheinehe (Almancı – 50 Yıllık Sahte Evlilik) adlı festival vesile olmuştu.

AŞK, MARK VE ÖLÜM I
Serginin ilk bölümü, Melek Konukman-Tulgan, Filiz Taşkın, Serpil Yeter ve Gülsün Karamustafa’nın eserleri dışında belgesel bir niteliğe sahip. Geniş çaplı bir araştırmaya dayanan bu bölüm, Telefunken firmasının Berlin’de Stresemannstrasse 30 adresinde “misafir kadın işçiler” için tahsis ettiği yurdun sakinlerine odaklanıyor.

Emine Sevgi Özdamar’ın eserleri bu konuda önemli bir rol oynuyor. 1946 yılında Malatya’da doğan ve İstanbul ile Bursa’da büyüyen Özdamar, 1965 yılında Stresemannstrasse 30’a yerleşti. Telefunken’deki işi ile tiyatroya ve sömürü ile baskının olmadığı bir dünyaya duyduğu özlemin damga vurduğu yurttaki hayatını, 1998’de yayımlanan ve Berlin üçlemesinin ilk kitabı olan Die Brücke vom Goldenen Horn (Haliçli Köprü) adlı romanında anlattı. Roman kahramanlarından biri İstanbul’dan Berlin’e yaptığı uzun yolculukta şöyle der: “Bu nasıl bitmek bilmez bir yol.” Bu yolculuk bugün hâlâ bitmiş değil. Bir zamanlar çok yakın gibi görünen daha iyi bir dünya hayali giderek ulaşılmaz bir hale geliyor. Üçlemenin Seltsame Sterne starren zur Erde (Tuhaf Yıldızlar Dünyaya Bakıyorlar Gözlerini Kırpmadan) adlı ikinci kitabında yazar şöyle der: “Konuştuğum dilde mutsuzum. Kelimeler hasta. Sözcüklerimin bir sanatoryuma ihtiyacı var. Tekrar şifaya kavuşması için ne kadar zamana ihtiyacı vardır bir kelimenin? Yabancı ülkelerde insan anadilini yitirir derler. İnsan kendi ülkesinde de anadilini yitiremez mi?’’ Bu cümleler bir zamanlar Almanya için de geçerliydi. İnsanların, Üçüncü Reich’ın diliyle kendi anadillerini zehirleyen ebeveynlerinden, büyükanne ve büyükbabalarından utandıkları zamanlardı bunlar. Emine Sevgi Özdamar kelimeleri iyileştirmek için Berliner Ensemble’a gitti. Bu tiyatroya giden ilk ve tek o değildi. Stresemannstrasse işçi yurdunu bir buçuk yıl yöneten Nuran Oktar ve Vasıf Öngören de Berlin’e tiyatro için gelmişlerdi.

Kelimeleri iyileştirme çabası, tiyatronun da hayat damarlarından biridir. Bunu hiç kimse tek başına kotaramaz; hele bir “ulus” asla. Çünkü uluslar başka insanlara, başka dillere muhtaçtır. Stresemannstrasse 30’da yaşayan, birçok ulustan kadınlar da bunu tecrübe etti. Maxim Gorki Tiyatrosu’nun yürüttüğü çalışmalar da aynı deneyimlerden beslenerek, göç sonrası Almanya’da yeni bir tiyatro için çabalıyor.

AŞK, MARK VE ÖLÜM II
Serginin ikinci bölümünde, özellikle video çalışmaları, yazılı metin ve heykellerden oluşan eserleriyle yaşam öykülerinden esinlenerek Almanya’yı tartışan sanatçılar yer alıyor: Nevin Aladağ, Züli Aladağ, Cana Bilir-Meier, Zühal Bilir-Meier, Ahu Dural, Semra Ertan, Harun Farocki ve Antje Ehmann, Daniel Knorr, Hakan Savaş Mican, Ersan Mondtag, İrfan Önürmen, Emine Sevgi Özdamar, Ülkü Süngün ve Želimir Žilnik.

Küratör Shermin Langhoff
Araştırma Ekibi Hülya Karcı, Erden Kosova, Tunçay Kulaoğlu, Maral Müdok ve Mürtüz Yolcu Sergi Tasarımı Alice Faucher
Küratöryel Asistan Maral Müdok
Sanat Yönetmeni Asistanı Thalia Hertel
Prodüksiyon Ece Tufan
Prodüksiyon Yardımcısı Marta Stein
Koordinasyon Çiğdem Özdemir
Film Koordinasyonu Gari Vanisian
Sergi Tasarım Asistanları Martha Bamberg ve Ruby Wisdom

Anadolu Kültür işbirliği ve Goethe-Institut Istanbul ile Theater findet Stadt e.V. derneğinin değerli katkılarıyla gerçekleştirilmiştir.

ЯE:IMAGINE: Aşk, Mark ve Ölüm Sergi ve Kamusal Program

Proje Hakkında

Etkinlik Takvimi

Partnerler

ЯE:IMAGINE:
Aşk, Mark ve Ölüm
Sergi ve Kamusal Program