آموزش و پرورش

دربارة فکر و فن

فکر و فن (اندیشه و هنر) مجله‌ای فرهنگی بود که از سال ۱۹۶۳ تا ۲۰۱۶ توسط انستیتو گوته به منظور توسعه مبادله فرهنگی بین آلمان و کشورهای اسلامی منتشر می‌شد.با انتشار آخرین شماره تحت عنوان «آوارگی» (شماره ۱۰۵) در پاییز ۲۰۱۶، رسیدگی و به روز رساندن نشریه به صورت آنلاین نیز قطع شد. .

حسن چندزبانی بودن
تدریس زبان فارسی در کشور چند قومی ایران

ایران کشوری است چندقومی که مردم آن به زبانهای مادری متعددی حرف می زنند. این زبانها علاوه بر فارسی (زبان رسمی کشور) عبارتند از بلوچی، تالشی، تاتی، کردی، گیلکی، مازندرانی، لری، عربی، ترکی (آذری، ترکمنی، قشقایی). بجز دو زبان آخر بقیه جزو خانوادۀ زبانهای هند و اروپایی شاخۀ ایرانی به شمار می روند. عربی جزو خانوادۀ زبانهای سامی و ترکی از خانوادۀ زبانهای آلتایی است. توجه به این وجه تمایز از لحاظ یادگیری زبان دوم (در این مورد زبان فارسی) حائز اهمیت است.

تعداد ایرانیان غیرفارسی زبان بیش از نیمی از کل جمعیت حدس زده می شود که غالباً در استانهای مرزی بتراکم زندگی می کنند. ارقام دقیقی در مورد تعداد آنها وجود ندارد، زیرا آمارهای رسمی فقط تعداد جمعیت استانهایی را اعلام می کنند که این اقوام در آنها اکثریت دارند. زبان کسانی که از این استانها به نقاط فارسی زبان کوچیده اند، در این آمارها مراعات نمی شود. مثلاً زبان مادری بیش از نیمی از جمعیت تهران فارسی نیست ولی در آمارهای رسمی فارسی زبان به شمار می روند.

زبان و سیاست

سیاست آموزشی کشور این تنوع زبانی را نادیده می گیرد. جمهوری اسلامی ایران از این لحاظ روش رژیم پیشین را ادامه می دهد، هرچند که حکم قانون اساسی غیر از آن است. اینجا نیز سنت جاری در خاورمیانه حکمفرماست: یک کشور یک زبان، هرچند این دکترین با واقعیات در تضاد باشد. نظری به کشورهای همجوار مسئله را آشکار می کند. کشوری که خود را پس از جنگ جهانی اول جمهوری ترکیه می نامد، مبتنی بر این دکترین است که مردم ساکن آسیای صغیر دارای یک زبان و یک مذهب هستند. و بدین ترتیب وجود کردهای ایرانی زبان و شیعه های علوی را نادیده می گیرد. کشورهایی نیز که با فروپاشی دولت عثمانی پس از جنگ جهانی اول توسط فرانسه و انگلیس بنام عراق و سوریه و لبنان و اردن ساخته و پرداخته شده اند این روش را در پیش گرفته اند. یکی از علل جنگ های داخلی ترکها و عراقی ها با کردهای این کشورها نادیده گرفتن تنوع زبانی است.

مسئله وقتی پیچیده می شود که طرفین با استفاده از مفاهیم جدید وارداتی مشاجره می کنند. با مفاهیمی که نتوانسته اند برای آنها حتی واژه های درستی در زبان خود بسازند. مثلاً همدیگر را به شونیستی، پان ترکیستی، پان عربیستی و فاشیستی متهم می کنند و از ملت و ملیت، و ملت- دولت و امثال آن سخن می گویند. در حالی که کشورهای اروپایی پس از جنگ های خونینی در حال رها ساختن خود از ویروس «ایسم» ایدئولوژیها هستند و اتحادیه های اقتصادی و سیاسی و ارزشی می سازند، مردم خاورمیانه با استناد به گذشتۀ توهمی یا واقعی خود دچار مرض خودبزرگ بینی شده اند و سنت شکست خورده و متروک اروپایی را به صورت دیگری در سرزمین های خود زنده می کنند.

سوء استفاده از این مفاهیم عاریتی سابقۀ طولانی دارد. کشف پیشینۀ تاریخی درخشان ایران توسط زبانشناسان و باستانشناسان آلمانی بهانه ای بود برای تزریق ویروس نژادپرستی در ایران. همسایگان ایران نیز از این مرض در امان نمانده اند. سخن مشهور آتاتورک «چه سعادتمند است کسی که بگوید من ترکم» (Ne mutlu türküm diyene) از این نوع سخنان است که از سال 1972 هر روز صبح در «سوگند دانش آموز» پس از خواندن سرود ملی در مدارس ابتدایی تکرار می شود. اکنون که دولت در صدد آشتی با کردهاست می گوید که منظور از آن هموطن ترک است نه خلق ترک. یعنی حرکت از قومگرایی به ملی گرایی، مفهومی که با آن هم به قدر کافی در جهان مسئله آفریده شده است.

مسائل واقعی و توهمی

در مشاجرات لفظی بر سر آموزش زبان مادری در ایران سخنانی عاری از اندیشۀ علمی و تاریخی به کار برده می شود که در نهایت به خشونت متقابل از جانب دولت و فعالان اجتماعی می انجامد. اقوامی که از زبان مادری محروم شده اند «قوم فارس» را به شونیسم متهم می کنند و می گویند که «ملت یا ملیت» ترک و کرد و بلوچ و غیره تحت ستم این قوم واقع شده اند. فارسی زبانها متقابلاً این اقوام را به تجزیه طلبی و پان ترکیسم و پان عربیسم متهم می کنند و می گویند که ترکهای ایران به شهادت زبان آذری باستان اصلاً ترک نیستند و عربهای ایران به شهادت اینکه خوزستان تا عراق از قدیم الایام جزو سرزمین ایران بوده و تیسفون پایتخت زمستانی اشکانیان و ساسانیان نزدیک بغداد واقع بود، عرب نیستند. تمام این مشاجرات، جنگهای لفظی ساختگی هستند که ربطی به واقعیات امروز ندارند.

اولاً کدام «قوم فارس»؟ قومی به این نام وجود ندارد. منظور مردم استان فارس است؟ این مردم چه قدرتی دارند که آن را بر تمام ایران تحمیل کنند؟ منظور فارسی زبانهای استانهایی مانند خراسان و کرمان و اصفهان غیره است؟ مردم هیچ یک از این استانها حاضر نیستند خود را غیر از آن بدانند که اکنون هستند: خراسانی، کرمانی، اصفهانی. بفرض اینکه چنین قومی وجود داشته باشد، این قوم چه زمانی بر سراسر ایران حکومت کرده که بتواند زبان خود را به دیگران تحمیل کند. پس از برافتادن دولت ساسانی و دویست سال حاکمیت عرب، ترکها و مغولهای ایرانی شده بر این کشور حکومت می کردند و زبان فارسی را نه تنها در ایران بلکه در آسیای صغیر و قفقاز و آسیای میانه و هندوستان ترویج داده اند. زبان درباری سلجوقیان روم در آناتولی شرقی فارسی بود و قونیه پایتخت آنها مرکز فارسی گویی بود که مولانا جلال الدین بلخی (مشهور به رومی) در آنجا پرورش یافته است. تیموریان گورکانی فارسی را زبان رسمی هندوستان کردند هر چند که خود آنها مغولان ترک زبان بودند. ظهیرالدین محمد بابُر اولین پادشاه این سلسله چون هنوز فارسی را بخوبی نمی دانست خاطرات خود را بنام بابُرنامه به زبان ترکی جغتایی نوشته است. با وجود این جانشینان او بزرگترین مروجان زبان فارسی در جهان بودند. این کار آنها به خاطر عشق و علاقه شان به قوم خاصی نبود. قدرت زبان فارسی آنها را به سوی خود جلب می کرد، قدرت زبان فردوسی، نه قدرت قومی که به آن زبان سخن می گفت. در جهان امروز نیز زبان انگلیسی همه را به سوی خود جلب می کند حتی در نقاطی که مردم آن تمایلات ضد آمریکایی و انگلیسی دارند.

و اما اتهامات طرف دیگر نیز از لحاظ تاریخی بی پایه است، اتهام تجزیه طلبی و پان ترکیسم و پان عربیسم. درست است که در ایران حرکات تجزیه طلبانه وجود داشته و دارد. ولی این حرکات و تحریکات از بیرون بوده نه از درون. قدیمی ترین آنها تلاشهای دولت عثمانی برای تجزیه آذربایجان بود که در طی تاریخ تا جنگ جهانی اول به کرات اتفاق افتاده است. ارتش عثمانی گاهی موفق می شده نقاطی از آذربایجان را تصرف کند ولی با تلاش و فداکاریهای آذربایجانی ها و قزلباشها (که خود اغلب از ترکان آناتولی بودند) دوباره از خاک ایران رانده می شد. چه بسا هر دو طرف در این کارزارها سرزمین های سوخته بجای می گذاشتند. تجزیه طلبی دیگری که نهایتاً برای دشمن موفقیت آمیز بود از طرف روسیۀ تزاری شروع شد و به فاجعۀ قراردادهای گلستان و ترکمان چای انجامید. ایرانیان از این قراردادها با صفت «ننگین» یاد می کنند، ولی ننگ دیگری را فراموش می کنند که در این کارزار آذربایجان را تنها گذاشتند. فتحعلی شاه در گرماگرم جنگ حاضر نشد پسرش عباس میرزا را از لحاظ مالی و نفرات به قدر لازم یاری کند. اقدام بعدی برای تجزیۀ آذربایجان در جنگ جهانی دوم پس از اشغال کشور توسط متفقین بود. ولی روسهای بلشویک برخلاف روسهای تزاری در تحقق اغراض خود موفق نشدند، زیرا این بار نتوانستند قدرتهای بزرگ را با خود همراه کنند. مردم بهر حال با آنها همراه نبودند. آخرین اقدام نافرجام در این راستا حملۀ صدام حسین به ایران برای تجزیه خوزستان بود. در این مورد نیز عربهای خوزستانی که امروز متهم به تجزیه طلبی هستند، در صف مقدم برای دفاع از تمامیت ارضی کشور می جنگیدند. و برای این منظور لازم نبود که به ایدئولوژی های قومگرایانه و اصطلاحات ملت و دولت - ملت متوسل شوند. مفهوم مدرن ملت به عنوان جامعۀ حتی المقدور مبتنی بر زبان و دین و سرزمین و قوم واحد در قرن نوزدهم پیدا شده است. اعتقاد به اینكه وحدت سیاسی و ملی یكسان است و تمام كرۀ زمین باید به كشورهایی تقسیم شود كه هر یك از آنها با تعریف ملت مطابقت داشته باشد, از آن هم جدیدتر است. کشور ایران که از زمان هخامنشیان چندقومی و چند زبانی بوده، توانسته است بدون این تعریف های وارداتی نیز پایدار بماند. اکنون باید به جای هدر دادن نیروهای عقلانی در کارزارهای ساختگی در فکر چاره جویی بود.

آلمان در جنگ جهانی اول می خواست به کمک دولت عثمانی در هندوستان و کشورهای عربی تحت سلطۀ انگلیس قیام پان اسلامی بپا کند و انگلیس نیز متقابلاً می خواست عربها را با ایدئولوژی پان عربی که تا آن زمان در این مناطق ناشناخته بود علیه دولت عثمانی بشوراند. و اما نتیجۀ این حیله های سیاسی تجزیۀ سرزمین های عربی زبان به کشورهای ساختگی تحت الحمایۀ انگلیس و فرانسه بود که هنوز هم پس از استقلال درگیر اختلافات مرزی و قومی هستند. و اما استدلال اینکه آذربایجانی ها ترک نیستند، بلکه ترک زبان هستند، زیرا سابقاً در آنجا زبانی رایج بوده که جزو زبانهای پارسی میانه بود (که کسروی آن را آذری نامیده است) یا کردها فرزندان مادها، اولین قوم آریایی حاکم بر سرزمین ایران هستند، مسئله را حل نمی کند. این هم مانند استدلال ترکهای کمالیست ترکیه است که کردها را ترکهای کوهستانی می نامند. اینها حرفهای نژادپرستانۀ عاریتی است که دردی را دوا نمی کند. این مردم اکنون به زبانهای ترکی و کردی و عربی و بلوچی و غیره حرف می زنند و می خواهند به زبان مادری آموزش ببینند.

سیاسی کردن یک حق پایه

ارتباط دادن آموزش زبان مادری به تجزیه طلبی، سیاسی کردن یک حق پایۀ انسانی بر اساس تصورات واهی است. این حق در بسیاری از اسناد و معاهدات حقوق بشری مورد تأکید قرار گرفته و قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران راه را برای آموزش زمان مادری هموار کرده است: در اصل پانزدهم قانون اساسی جمهوری اسلامی آمده است: «زبان و خط رسمی و مشترک مردم ایران فارسی است. اسناد و مکاتبات و متون رسمی و کتب درسی باید با این زبان و خط باشد، ولی استفاده از زبانهای محلی و قومی در مطبوعات و رسانه های گروهی و تدریس ادبیات آنها در مدارس در کنار زبان فارسی آزاد است.» و اصل نوزدهم می گوید: «مردم ایران از هر قوم و قبیله که باشند از حقوق مساوی برخوردارند و رنگ، نژاد، زبان و مانند اینها سبب امتیاز نخواهد بود.» نگاهی به اصل پانزده ابهام نهفته در آن را نشان می دهد. یعنی چه «تدریس ادبیات» زبانهای محلی؟ تدریس به زبان اصلی؟ در این صورت باید دانش آموزان قبلاً توانایی خواندن و نوشتن را به این زبانها کسب کرده باشند تا بتوانند ادبیات آنها را بخوانند. پس چرا از آموزش زبان مادری سخن نرفته است؟ اگر منظور تدریس ترجمه ادبیات باشد که وافی به مقصود نیست. وانگهی منظور از «آزاد» بودن تدریس این زبانها چیست؟ یعنی آنها مشمول قانون آموزش اجباری و همگانی نمی شوند و انتخابشان اختیاری یا حتی خصوصی است؟ هزینۀ آموزش برعهدۀ کیست؟ (تهیۀ کتابهای درسی و تربیت و استخدام معلم و غیره). اینها مسائلی است که دولتهای گذشته در ارائۀ راه حل آنها غفلت کرده اند. مسائلی که فقط نظر کاندیداهای ریاست جمهوری را جلب می کند. هر بار که دورۀ مبارزات انتخاباتی فرا می رسد کاندیداها به تبریز بزرگترین شهر اقلیت نشین ترک می روند و قول می دهند که اگر روی کار بیایند مسئلۀ زبان مادری را حل خواهند کرد. رئیس جمهور اخیر نیز از این قاعده مستثنا نبود. «تدریس زبان مادری ایرانیان به طور رسمی در سطوح مدارس و دانشگاه ها دراجرای کامل اصل ۱۵ قانون اساسی» و «تقویت فرهنگ و ادبیات اقوام ایرانی و پیشگیری از زوال آنان به منظور حفظ و نگهداشت این میراث کهن ایرانی» از مهم ترین وعده های آقای روحانی بود. او حتی پا فراتر نهاد و گفت که در تبریز فرهنگستان زبان و ادب آذری تأسیس خواهد شد. شگفتا، هنوز تکلیف آموزش زبان روشن نشده از فرهنگستان زبان سخن می رود. و اما حرف اثر خود را کرد و روحانی در مناطق قومی با رأی بالاتر از حد متوسط کشور انتخاب شد. سال تحصیلی شروع شد و از تدریس زبان و یا حتی طرح آن خبری نیست. دست اندرکاران بحق می گویند که ما هنوز کتاب و معلم برای این کار عظیم نداریم. جای تعجب است که سی و پنج سال پس از تصویب قانون اساسی کسی در فکر فراهم کردن امکانات تحقق آن نبوده است. وقتی گفته می شود که همسایگان ما همین زبانها را در مدارس خود تدریس می کنند، می توان از آنها کمک گرفت، می گویند نمی خواهیم افکار تجزیه طلبانه را از آن سوی مرز وارد کشور کنیم. باز هم هراس از تجزیه طلبی!

ویروس تجزیه طلبی از آن سوی مرزها؟

کردهای عراق در این میان به مقصود خود نایل شده اند. در مدارس اقلیم کردستان زبان مادری و به زبان مادری تدریس می شود. در ترکیه از سال 2013 پس از سالها جنگ و جدال تدریس زبان کردی به عنوان درس اختیاری در مدارس دولتی آزاد شده است. ولی کردهای ترکیه این را کافی نمی دانند و در طلب تدریس به زبان مادری هستند. دولت حاضر است حق تدریس به زبان مادری را فقط در مدارس خصوصی قائل شود که کردها آن را تبعیض می دانند.

زبانهای عربی و ترکی آذربایجانی و ترکمنی از سالهای متمادی در کشورهای همسایه تدریس می شود. کسانی که علی رغم نبودن کتاب و معلم برای این زبانها در ایران، همکاری با کشورهای مزبور را تن دادن به ویروس تجزیه طلبی می دانند یا اعتماد به نفس ندارند یا تاریخ را معکوس می خوانند. کدام یک از این کشورهای نوبنیاد چنان جاذبۀ دموکراتیک دارد که بخشی از ایران بخواهد به آنها ملحق شود. وانگهی اینها مناطقی هستند که روزگاری جزو خاک ایران بودند و امپراتوریهای عثمانی و روس آنها را از ایران جدا کرده اند. اگر قرار باشد الحاقی در کار باشد که مسلماً نیست، باید آنها به ایران محلق شوند نه برعکس. ولی جهان امروز سیاست تغییر مرزها را نمی پذیرد و حتی کشورهای عضو اتحادیۀ اروپا که از لحاظ سیاست خارجی و اقتصادی و فرهنگی پیوسته به هم نزدیکتر می شوند مرزهای خود را مصون می دانند. سخن گفتن از این مسائل بهانه ای بیش نیست. در جواب این شکاکان باید گفت که فرهنگ افغانستان امروز پس از چندین دهه جنگ داخلی و خارجی فقط با کتابهای فارسی ایران زنده است. اگر این انتقال خون نبود از پا درمی آمد. چرا ایران نباید از امکاناتی که فراسوی مرزها برای زبانهای عربی و ترکی و ترکمنی و بلوچی وجود دارد استفاده کند و تنوع زبان و ادبیات را در کشور غنا بخشد و داوطلبانه از این سرمایۀ عظیم صرف نظر کند. اگر مسلمانان اولیه هنگام مواجهه با فرهنگهای یونانی و ایرانی وسریانی و مصری و هندی این تحفظ را از خود نشان می دادند نمی توانستند امثال کندی و فارابی و ابن سینا و رازی و ابن خلدون، ابن رشد را در دامن خود بپرورانند.

عوارض جنبی

نادیده گرفتن تنوع زبانی در ایران پیامدهای دیگری نیز دارد. اصل بر یک ملت و یک زبان است و برخلاف واقع فرض می شود که هر کودک دبستانی هنگام ورود به مدرسه فارسی می داند. از اینرو کتاب های فارسی ابتدایی بدون توجه به زبان مادری آموزندگان برای همه یکسان است. این نوآموزان از همان ابتدای تحصیل با مشکلات زیادی در یادگیری زبان فارسی مواجه می شوند. زبان شناسی کاربردی برای رفع آنها از نیمۀ دوم قرن گذشته چاره اندیشیده و روشهایی ارائه داده است، ولی دستگاه آموزشی کشور در فکر استفاده از آنها نیست. زبانشناسان ایرانی از این روشها باخبرند. یدالله ثمره استاد زبانشناسی بازنشستۀ دانشگاه تهران به مأموریت از طرف سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی کتابی بنام «آموزش زبان فارسی» (آزفا) با استفاده از روش تدریس زبان بومی به خارجیان در چندین جلد تهیه کرده است ولی متأسفانه فقط برای استفادۀ کسانی که به زبانهای غربی سخن می گویند و نه برای هموطنانی که مانند این نوآموزان خارجی فارسی بلد نیستند و نه برای مدارس ایرانی.

روشن است که روشهای یادگیری زبان مادری و غیرمادری تفاوت های زیادی دارند. برای آموزش زبان دوم چهار مهارت اصلی در نوآموز تقویت می شود: گوش دادن، صحبت کردن، خواندن و نوشتن. خواندن و گوش دادن را مهارتهای دریافتی یا انفعالی می نامند. و صحبت کردن و نوشتن را مهارتهای تولیدی یا فعال. گوش دادن و صحبت کردن را نوآموزان اهل زبان قبل از ورود به مدرسه تا شش سالگی فراگرفته اند. بنابراین هنگام تدریس آنها تأکید بیشتر بر مهارتهای خواندن و نوشتن است. در حالی که نوآموزان ناآشنا به زبان فارسی باید گوش دادن و صحبت کردن را در کانون آموزش خود قرار دهند و بعد به خواندن و نوشتن بپردازند. تدریس فارسی از کتاب واحد و به روش یکسان به همۀ نوآموزان کشور تبعیضی است که عواقب وخیم آن در عقب افتادگی دانش آموزان اقوام غیرفارسی زبان مشهود است. و اما این مشکلات چگونه بروز می کند؟ صرفنظر از اینکه هر زبان غیرمادری باید به روش خاصی تدریس شود، حتی اگر زبان اول و دوم از یک خانواده باشند، مثلاً آلمانی ها زبان ژرمنی انگلیسی و ایتالیایی ها زبان رومیایی فرانسه را مانند زبان مادری خود نمی آموزند. در مورد متکلمان زبانهای ایرانی نیز وضع از همین قرار است. و اما مسئله وقتی پیچیده تر می شود که زبان مادری نوآموز از خانوادۀ کاملاً متفاوتی باشد. مانند ترکی و عربی در قیاس با فارسی. یکی از این مسائل آن است که زبان آموز، زبان خود را الگو قرار می دهد و عناصر و ساختارهای آن را ناخودآگاه به زبان دوم منتقل می کند. این تداخل باعث می شود که سخنانش به نظر اهل زبان غریب بیاید، مسئله ای که در علم ترجمه نیز شناخته شده است.

مثلاً حروف ث، ح، ذ، ص، ض، ط، ظ، ع در عربی نشان دهندۀ صداهای مجزا ولی در فارسی حشو هستند. فارسی زبانها حروف س، ص، ث را در واژه های دخیل عربی یکسان مانند س فارسی تلفظ می کنند و در تلفظ ط و ت یا ق و غ یا ظ و ض، ز، ذ یا ع و همزه فرقی قائل نمی شوند. عربی زبانها این واژه ها را که از زبان مادری خود می شناسند با همان تلفظ عربی که از کودکی یاد گرفته اند می گویند. این پدیده که آشناپنداری «دوستان کاذب» نامیده می شود، در آموزش زبان تازه همواره موجب تداخل می شود. ترک زبانهای ایران ضمه را ü یا ö و کسره را غالباً i و صامت های ج و چ را به صدای ds و ts تلفظ می کنند. ضمه و کسره از مصوت هایی هستند که در فارسی نو به ویژه فارسی تهران به مرور زمان به o و e تبدیل شده اند، در حالی که در عربی و ترکی چنین تحولی رخ نداده است و این تفاوت ها و نظایر آنها لهجۀ بیگانه به وجود می آورد . (تفاوتهای آوایی مشابه در قیاس فارسی با دری و تاجیکی نیز به گوش می خورد). اینها فقط چند نمونه در سطح آوایی زبان است، در صرف و نحو این زبانها نیز تفاوتهای زیادی هست که موجب تداخل می شوند. مثلاً زبان ترکی حرف اضافۀ پیشین مانند «از» و «به» و «در» و «با» ندارد و بجای آن از پسوند و یا حرف اضافۀ پسین استفاده می کند. وصف و بند وصفی در زبان فارسی پس از اسم و در ترکی پیش از اسم می آیند. در زبان فارسی فعل در آخر جمله می آید و در عربی در ردیف اول یا دوم. فارسی، برخلاف عربی، حرف تعریف و تأنیث و تثنیه و مطابقت صفت و موصوف نمی شناسد. الگوگیری از زبان مادری رفتاری طبیعی است و هر چه سن بالاتر رود شدیدتر می شود. مگر اینکه آموزندۀ زبان در سنین جوانی آن را دریافته و ترک کرده باشد. برای این منظور دانش آموز باید معلم و کتابی داشته باشد که مسائل را پیش بینی و مطرح کند تا مشکل در قدمهای اول رفع شود. و اما معلمان کلاسهای فارسی در آذربایجان و خوزستان و کردستان و بلوچستان همان کسانی هستند که خود آنها نیز فارسی را از کتابهای یکسان برای فارسی زبانها یاد گرفته اند و کسی آنها را متوجه اشتباهتشان نکرده است. از زبان شناسی کاربردی و روش تدریس زبان غیرمادری کوچکترین اطلاعی ندارند.

در سیاست آموزش زبان رسمی بین ادعا و واقعیت فاصلۀ زیادی وجود دارد. از طرفی اصرار در یادگیری زبان رسمی است و از سوی دیگر ابزارهای لازم برای تحقق این خواسته در اختیار آموزندگان ناآشنا به زبان فارسی گذاشته نمی شود. معلمان اقوام ایرانی باید به این مسائل واقف باشند و طی دوره های خاص برای تدریس زبان دوم نقاط ضعف خود و شاگردان بعدی خود را بشناسند و کتابهای لازم را برای رفع آنها در اختیار داشته باشند. البته این کار زمان می برد. و وقت را نباید با منازعات لفظی و پیشداوریها تلف کرد.
منوچهر امیرپور متولد ایران و مقیم آلمان است. سالهای متمادی در سمت مترجم فارسی آلمانی فعالیت داشت و دبیر مسئول نشریۀ فارسی زبان «اندیشه و هنر» است. اخیراً «فرهنگ علوم انسانی، آلمانی و فارسی» او توسط مؤسسۀ فرهنگی حافظ در برلین منتشر شده است.

منوچهر امیرپور :ترجمه

حق چاپ: انستیتوگوته، اندیشه و هنر ژوئن 2014

نظر خود دربارۀ این موضوع برای ما بنویسد:
Mail Symbol kulturzeitschriften@goethe.de

    Andishe va Honar بصورت صفحات الکترونیکی :

    Andishe va Honar بصورت صفحات الکترونیکی :

    Andishe va Honar را بصورت صفحات الکترونیکی با خود همراه داشته باشید
    برو به بارگیری...

    Bestellen

    فرم درخواست

    اعضای سازمانی یا افرادی که ساکن مناطق ایبرو - آمریکایی زبان هستند و در بخش روزنامه نگاری یا فرهنگی فعال هستند می توانند به صورت رایگان عضویت دریافت کنند.
    به فرم درخواست...