Portret van Daniel Brühl

Niet altijd enkel de vriendelijke jongen

Daniel BrühlDaniel Brühl in Good Bye Lenin! Copyright: X-Verleih AGDaniel Brühl is zonder twijfel één van de meest succesrijke Duitse acteurs. Terwijl hij in Duitsland nog sterk in verbinding gebracht wordt met zijn optreden als romantische jonge man in “Good Bye Lenin!”, toont de acteur in internationale producties heel andere kanten van zichzelf en ontwikkelt hij zich gaandeweg van jonge ster tot wereldster.

“Ik wil graag ooit eens een hele film de gemene, intrigante rat spelen”, biecht Daniel Brühl op in het Duitse interview met het tijdschrift Galore. “Blijkbaar is er iets wat filmmakers en publiek in mij de romanticus doet zien. Mijn vrienden, mijn vriendin en mijn ouders daarentegen weten zeer goed dat ik een rotzak kan zijn. Maar niemand wil mij zo voor de camera zien.” Waarschijnlijk ligt het aan Brühls’ uiterlijk dat men hem niet graag als slechterik ziet – aan die dromerige grote ogen en het gelijkmatig gesneden gezicht, waarin licht vrouwelijke trekken te ontdekken zijn. Daniel Brühl is aantrekkelijk, maar geen schandalig mooie man zoals Jude Law of George Clooney.

Een echt sympathiek figuur

Daniel Brühl in Good Bye Lenin! Copyright: X-Verleih AGBrühl straalt in zijn rollen een ferme portie normaliteit en natuurlijkheid uit, die van hem een echt sympathiek figuur maken. Zo is de huidige 30-jarige acteur lange tijd geabonneerd geweest op de zachte, vrouwen- begrijpende vriendelijke man. Zoals wanneer hij in Good Bye, Lenin! (2003) Alex speelt, die uit liefde voor zijn moeder in het Oost- Berlijn na de val van de muur in hun thuiswoning de DDR perfect bewaard, terwijl buiten coco- cola en McDonalds al in opmars zijn. Het succes van Good Bye, Lenin! heeft Brühl ook interessant gemaakt voor internationale producties. Terwijl hij in The Bourne Ultimatum slechts een ultrakorte dialoog met Matt Damon had en daarna van het beeldscherm verdween, gaf het Spaanse drama Salvador (2006) hem de mogelijkheid om opnieuw zijn kunnen als hoofdacteur te bewijzen. De rol van vrijheidsstrijder en ETA- activist die bij zijn aanhouding een politieagent doodschiet en daarvoor door Francos Schergen in een ontzettend brutale procedure gehangen wordt, geeft Brühl bovendien de kans om met zijn perfecte Spaans indruk te maken.

Daniel Brühl is half Spaans, hij werd in Barcelona geboren en groeide tweetalig op. Hij gaat in Keulen naar school, zijn vader Hanno werkt als regisseur bij de televisie. In Hans Weingartners’ Het Witte Ruisen (2001) laat hij zich voor het eerst in een bioscoopfilm opmerken. De samenwerking met Weingartner kent drie jaar later met De vette jaren zijn voorbij (2004) een productief en buitengewoon succesrijk vervolg: Brühl speelt een gereserveerde visionair die de revolutionaire energie van de late jaren ´60 en ´70 natreurt, die veel minder interesse heeft voor meisjes dan voor zijn verdraaide voorstelling waarin door systematische inbraakacties in het Berlijn van de 21ste eeuw de revolutionaire krachten opnieuw aangewakkerd worden. In deze rol kan Brühls’ fascinatie volledig ontplooien: hij komt soms zacht en gevoelig over, maar ook verslagen en onberekenbaar. Achter de onschuldige façade sluimeren voor eenieder zichtbaar nog geheel andere, interessantere, misschien ook donkere wezenstrekken, die hun destructieve potentiaal kunnen ontplooien. Mannelijkheid en temperament flitsen achter het teruggehouden karakter.

Absolute toewijding en perfecte bewegingscoördinatie

In de Duitse cinema bezet hij daarmee een nieuw type: hij hoort niet tot de reeks van hoekige, krachtige mannenbeelden zoals Götz George, Jürgen Vogel of Til Schweiger, maar brengt een vleugje melancholie en zachtheid in zijn rollen. Regisseur Weingartner looft Brühl als een acteur die erin slaagt het publiek zo sterk met hem te laten identificeren, dat het op een bepaald moment “denkt wat hij denkt”. Brühl vindt het zelf een beetje beangstigend dat hij het talent heeft snel bij vreemde mensen betrokken te raken. “En zo komt het”, zo Brühl tegenover de Berlijnse Tagesspiegel, “dat mensen, wanneer ze een film van mij gezien hebben, denken mij goed te kennen.” Wolfgang Becker, de regisseur van Good Bye, Lenin!, ziet het geheim van de acteur Brühl in zijn direct spel. “Daniel is een volledige lichaamsspeler. Hij probeert zijn lichaam niet vanuit zijn hoofd te controleren. Zijn totale bewegingsverloop is geloofwaardig. Zijn bewegingscoördinatie klopt eenvoudigweg. Dat heeft daarmee te maken, dat hij zich totaal toewijdt aan zijn figuur, dat hij geen angst heeft om zich te laten vallen.”

Brühls´ kwaliteiten bereiken Hollywood: uit een rol in Bryan Singers’ Stauffenberg- drama Valkyrie (2008) wordt uiteindelijk niets, in plaats daarvan verkondigt Quentin Tarantino publiekelijk zijn interesse voor de acteur. Tarantino beslist momenteel over de bezetting van zijn nieuwe film Inglorious Bastards, waarin Brad Pitt één van de hoofdrollen zal spelen. Er is nog helemaal niets officieel mee te delen, deelt Brühls´ agente ons mee. Maar tussen Tarantino en de Duitser bestaat er reeds een goed contact. Misschien zou de samenwerking met de onberekenbare en uitzonderlijke regisseur voor Brühl dé gelegenheid zijn om als filmacteur volledig volwassen te worden en zich definitief te ontdoen van het imago van de vriendelijke jonge man.

Lasse Ole Hempel
is cultureel wetenschapper en journalist. Hij werkt als redacteur en lektor in Berlijn.

Copyright: Goethe-Institut e. V., Online-Redaktion
september 2008
Links over dit onderwerp

Weblog: Rory’s Berlin-Blog

Rory MacLean Weblog
Settling in Berlin: Travelwriter Rory MacLean gives an amusing and insightful account of his new home.

Jeugd in Duitsland

Mode, muziek, outfits, politieke voorkeuren: wat doet de Duitse jeugd?