Sibel Kekilli

Sibel Kekilli in gesprek met Rory MacLean

Sibel Kekilli © Nela König
Sibel Kekilli © Nela König
"Het leven is zo kort", zegt Sibel Kekilli vol emotie. "Ik heb de honger alles eruit te halen wat er in zit en elke ervaring volledig te absorveren. Ik heb altijd al die extreme energie in mij gehad."

Kekilli, met haar 31 lentes een van de meest dynamische en mooie jonge sterren in Duitsland, heeft onder andere in de bekroonde firm Gegen die Wand (Tegen de wand) en Die Fremde (De vreemde) meegespeeld. Als kind heeft ze er echter nooit van gedroomd om actrice te worden.

"Duitsland was destijds anders", vertelt ze bij onze ontmoeting in het Berlijnse Hotel de Rome. "Op school hebben we die mogelijkheid nooit in overweging genomen. We speelden vooral met de idee kapster te worden of in een kantoor te werken."

Na haar schooldiploma verhuisde Kekilli van Heilbronn naar Essen, waar ze als kelnerin en als administratief bediende voor de stad werkte ze verkocht groenten en fruit, en baatte zelfs een maand lang een nachtclub uit. Dan werd ze in 2002 in Keulen door een castingagent ontdekt en uitgenodigd om auditie te doen voor een filmrol.

"Ik had nog nooit van Fatih Akin gehoord en had geen idee wat ik bij die auditie moest doen", zegt ze met een zacht versmoord lachen. "Hij heeft me een script gestuurd, ik heb het gelezen en gedacht: ´Ik kan alleen mezelf zijn.`"

Kekilli kon zich tegen 350 professionele actrices doorzetten en kreeg de hoofdrol in Akins Gegen die Wand. De expressieve en schokkende film over de strijd van migranten voor aanvaarding, zowel binnen de eigen familie, als ook bij Duitse leeftijdsgenoten, droeg er toe bij dat Turks-Duitse films vaste voet konden krijgen. De film werd bekroond met talrijke prijzen, waaronder de Goldener Bär (De gouden beer) voor beste film, en een Lola van de Deutscher Filmpreis (Duitse Filmpreis) voor Kekilli als beste actrice.

"Mensen fascineren me", zegt Kekilli, wanneer ik haar naar haar motivatie vraag. "Ik hou ervan ze te observeren: te zien hoe ze zich bewegen, te beluisteren hoe ze spreken. Wanneer ik het televisiejournaal bekijk en er wordt bijvoorbeeld verslag uitgebracht over een misdrijf, dan wil ik de daders begrijpen. Het facsineert me wat een man of een vrouw ertoe brengt zo te reageren."

Het acteren – de kunst, iemand anders te worden – maakt het Kekilil mogelijk het leven met volle teugen te absorberen en tegelijkertijd haar eigen levendige emotionele energie vrij te laten.

"Acteren is voor mij een soort overdrukventiel," gaat ze verder. "Ik kan schreeuwen, ik kan wenen, ik kan doen alsof ik gek ben, en moet me er niet voor rechtvaardigen, omdat ik mij zo gedraag in het kader van mijn rol." Kekilli helpt daarmee iedereen die niet dezelfde moed bezit als zijzelf, om onze menselijkheid beter te kunnen begrijpen.

Na het succes van Gegen die Wand liep Kekilli het risico door de vooringenomen branche in pessimistische en stereotiepe rollen geduwd te worden, in de rol van de moedige migrante, die tegen vooroordelen vecht. Maar door haar diep eerlijke vertolking en professionele spectrum kon ze die stereotiepen ontgroeien, zoals in haar opvoering in Winterreise (Winterreis) en Der Letzte Zug (De laatste trein), waarin ze een joodse speelt die gedeporteerd wordt naar Auschwitz.

Vorig jaar won ze met haar achtste film, Die Fremde, de prijs voor beste actrice tijdens het Tribeca filmfestival in New York, en nog een Lola. In september brengt Fox International What a Man uit, een goedgeluimde liefdeskomedie van en met Matthias Schweighöfer, waarin Kekilli de onweerstaanbare romantische heldin speelt. De Engelse versie zal begin 2012 verschijnen.

"What a Man gaf mij de gelegenheid te tonen dat ik komedies kan spelen, dat ik grappig kan zijn. Ik lach ontzettende graag." Haar frêle gezicht licht op wanneer ze benadrukt: "Ik ben actrice. Ik ben weliswaar niet blond en blauwogig, maar dat betekent niet dat ik geen Duitse rollen kan spelen. Ik ben Duitse en voel mij Duitse met Turkse wortels. Mijn land en mijn werk zijn hier. Ik heb geluk gehad."

Sibel Kekilli at the Antalya Film Festival 2006 (Flickr)Kekilli´s succes komt voort uit haar vaardigheid zich van ganser harte in haar rollen in te leven, waardoor er een opmerkelijke empathie voor de figuren kan ontstaan. Ik wil haar werkwijze begrijpen en ze bekent: "Wanneer ik een film draai, ga ik met mijn rol slapen, sta ik er mee op, eet ermee. Soms betrap ik mij midden in een gebaar, en zeg tot mezelf: ´Nee, zo drinkt Sibel haar thee, niet de rol.´" Ze vertelt verder: "Maar bij mijn werk heb ik vooral nood aan rust en tijd, zodat ik mij kan concentreren. Voor de opnames breng ik mezelf in een soort trance, dan heb ik een koptelefoon op en luister naar muziek, tot de camera begint te lopen. Sommige mensen denken misschien dat ik arrogant ben, maar dat is gewoon mijn manier om in die luttele, maar beslissende laatste momenten de stemming vast te houden."

Kekilli zelf beweegt zich met opmerkelijke ongedwongenheid. Ze spreekt met zachte stem en stelt net zoveel vragen als ze antwoorden geeft. Maar achter haar zachtaardige uiterlijk ligt een moed die zijn oorsprong vindt in haar eerlijke nieuwsgierigheid voor mensen, en haar wil alles uit het leven te halen.

"Het leven moet achterwaarts begrepen, en voorwaarts geleefd worden", meent ze tot besluit.

Rory MacLean
Augustus 2011
Links over dit onderwerp

Weblog: Rory’s Berlin-Blog

Rory MacLean Weblog
Settling in Berlin: Travelwriter Rory MacLean gives an amusing and insightful account of his new home.

Jeugd in Duitsland

Mode, muziek, outfits, politieke voorkeuren: wat doet de Duitse jeugd?