Krystyna Dąbrowska

* * *

Als Kind stand ich in der offenen Tür, und eines der Eltern
legte das Lineal an meinen Kopf,
zog mit Bleistift einen Strich auf dem Rahmen.

Später ab es eine andere Tür, an die der Ehrgeiz mich stellte.
Eine scharfe Linie ziehend, prüfte ich, wie viel ich gewachsen war.

Heute werde ich von dir gemessen und du von mir.
Zwei waagerechte zitternde Striche –
unsere Körper

schmiegen sich ineinander, dringen ein,
und es gibt kein höher, tiefer, gibt kein Maß.


W otwartych drzwiach

W dzieciństwie stawałam w otwartych drzwiach
a któreś z rodziców
przykładało linijkę do mojej głowy,
ołówkiem zaznaczało kreskę na framudze.

Później były inne drzwi,
w których stawiała mnie ambicja.
Rysując ostrą krechę,
sprawdzała ile urosłam.

Teraz ty mnie mierzysz, a ja ciebie.
Dwie poziome drżące kreski -
nasze ciała

wtulają się w siebie, wnikają
i nie ma wyżej, niżej, nie ma miar.