Zalecenia Norymberskie
Miejsce nauki

Wczesna nauka języków obcych odbywa się w przedszkolach, szkołach i innych placówkach oświatowych. Aby można było mówić w tym zakresie o profesjonalnej ofercie edukacyjnej, zajęcia powinny odbywać się tylko w pomieszczeniach, które pod względem wielkości i wyposażenia tworzą bezpieczne dla dzieci otoczenie, w którym proces nauki może przebiegać w sposób dostosowany do potrzeb i możliwości dzieci oraz gdzie zdrowie uczących się tam dzieci nie będzie w żaden sposób narażone na szwank.

Przy możliwie niewielkiej liczbie dzieci w grupie w atmosferze pomieszczenia przyjaznej dzieciom najłatwiej jest zapewnić każdemu dziecku wystarczającą ilość impulsów do zabrania głosu i opiekę adekwatną do jego potrzeb. Stabilna atmosfera do nauki w pomieszczeniu, które w miarę możliwości jest do stałej dyspozycji, wspiera ciągłość uczenia się.

W obrębie danej instytucji powinno być dość wolnej przestrzeni na dokonywanie ze wszystkimi wychowawcami i nauczycielami jednoznacznych ustaleń odnośnie szczegółów opieki nad dziećmi, celów nauki, metod i treści, w szczególności jeśli realizacją oferty edukacyjnej w zakresie nauczania języków obcych zajmuje się dodatkowy nauczyciel.
   

ZALECENIA:

Pomieszczenia, w których uczą się dzieci, powinny być wykorzystywane w tym celu w miarę możliwości stale, tak aby dzieci mogły się rozwijać w otoczeniu, w którym czują się bezpiecznie.

Nauczyciele różnych poziomów powinni wymieniać informacje. Godne polecenia są następujące możliwości:

  • wymiana programów nauczania, wytycznych, celów edukacyjnych, treści i tematów
  • prowadzenie portfolio ucznia ucznia obejmujących różne miejsca jego nauki
  • konferencje koordynacyjne
  • wzajemne hospitacje wykraczające poza jedno miejsce nauki ucznia i wspólne szkolenia doskonalące.

Dla ciągłości nauki języka obcego przez dzieci przejście z przedszkola do oddziału przedszkolnego lub szkoły podstawowej stanowi często problem.[1]

Ważnym instrumentem do zapewnienia ciągłości nauki języka w różnych placówkach jest dostosowanie do siebie programów nauczania różnych instytucji w tym zakresie. Nauczyciele w szkołach podstawowych muszą uzyskać od nauczycieli języków w przedszkolu dokładne informacje na temat realizowanych wcześniej treści kształcenia i konkretnych działań, aby móc w optymalny sposób nawiązać do posiadanej już przez uczniów znajomości języka i uniknąć niepotrzebnych powtórzeń. Tak samo nauczyciele języka w placówkach poprzedzających szkołę podstawową muszą przygotować dzieci do przejścia na następny poziom edukacji.

W tym zakresie potrzebne są uregulowania o charakterze programowym wytyczające w sposób jednoznaczny progresję i ciągłość w zakresie nauki języków obcych.

Zalecenia:
  • Programy nauczania (czas rozpoczęcia nauki, wybór, zakres i kolejność języków, egzaminy) powinny być precyzyjnie do siebie dopasowane. Cały tok kształcenia w zakresie wczesnej nauki języków obcych powinien opierać się na wspólnych teoretycznych podstawach z zakresu edukacji18[2].
  • Do spójności systemu kształcenia mogłoby się przyczynić wspólne, przynajmniej przez pewien okres, kształcenie wychowawców i nauczycieli podczas studiów, tak jak próbuje się to czynić w niektórych krajach19.[3]
  • Aby zagwarantować ciągłość procesu nauki, zmiana poziomu edukacji powinna być zaplanowana przez dane instytucje w sposób przewidujący i uwzględniający wszystkie uczestniczące placówki.
    Powinny zostać opracowane materiały lub podręczniki wykraczające poza jeden poziom edukacji szkolnej.


Źródła
[1] Por. też BIG (2009)
[2] Por. Wassilios Fthenakis (01/2010)
[3] Por. tamże