Animal triste
S. Fischer Verlag, Frankfurt am Main 1996, 239 str.
Post coitum animal triste ... Po stosunku każdy jest smutny. Nowa powieść Moniki Maron jest smutną książką, a w każdym razie opowiada o zawiedzionej miłości, o niespełnionych oczekiwaniach, o końcu utopii. Pierwszoosobowa narratorka kokieteryjnie podaje się za stulatkę, choć w rzeczywistości jest kobietą po pięćdziesiątce, paleontologiem z Berlina Wschodniego, która spogląda wstecz na to, co zwykle nazywamy niemożliwą miłością. Pewnego dnia, tuż po przełomie, spotyka w muzeum Franza z Ulm, członka jednej z niesławnych zachodnich komisji ewaluacyjnych, które na Wschodzie – tu w muzeum nauk przyrodniczych – mają ustanowić nowe porządki. Maron opowiada historię owej niemiecko-niemieckiej miłości w szarej tonacji, łączącej rzeczywistość z wyobrażeniem. 
Monika Maron – Biografia
Wolf Scheller: „Monika Maron und ihr Roman ‚Animal triste‘. Liebe in den Zeiten der Wende“
© Handelsblatt, 19.04.1996
