QueerWave στον κήπο του Γκαίτε

Το Ινστιτούτο Γκαίτε Κύπρου στηρίζει το Queer Wave 2021 Retrospective. Στο πλαίσιο αυτό, παρουσιάζονται δύο καλτ κλασικές γερμανικές ταινίες της ιστορίας του queer κινηματογράφου: Mädchen in Uniform (Κορίτσια με στολή) (90η επέτειος) και Nicht der Homosexuelle ist pervers, sondern die Situation, in der er lebt (Δεν είναι ο ομοφυλόφιλος διεστραμμένος, αλλά η κατάσταση στην οποία ζει) (50η επέτειος).

Το Mädchen in Uniform είναι μια αξιόλογη ταινία μιας σκηνοθέτιδας, η οποία έκανε τα γυρίσματα αποκλειστικά με γυναικείο καστ, και θεωρείται μία από τις πρώτες πραγματικά σημαντικές queer ταινίες που έγιναν ποτέ.

Το Nicht der Homosexuelle ist pervers, sondern die Situation, in der er lebt, μια ταινία του σκηνοθέτη Rosa von Praunheim, πρωτοπόρου του ομοφυλοφιλικού κινήματος, που έκανε πρεμιέρα στη Berlinale το 1971, είναι ένα σπάνιο παράδειγμα ταινίας με άμεσο κοινωνικοπολιτικό αντίκτυπο.
 
Mädchen in Uniform (Κορίτσια με στολή)
Κοινωνική // 1931 // Γερμανία // 89 λεπτά
Σκηνοθεσία: Leontine Sagan
19:30
Η δεσποινίς φον Μπέρνμπουργκ είναι μια ευαίσθητη δασκάλα σε ένα οικοτροφείο θυλέων. Όταν η νέα μαθήτρια Μανουέλα αρχίζει να ερωτεύεται τη φιλική της δασκάλα, η μαθήτρια και η δάσκαλα σύντομα ανακαλύπτουν ότι τα συναισθήματά τους είναι αμοιβαία. Η Μανουέλα προσπαθεί να ακολουθήσει την καρδιά της, αντιμετωπίζει όμως τις προκλήσεις ενός απαγορευμένου ρομάντζου και σύντομα ξεσπά ένα σκάνδαλο. Ως σημαντική ταινία της εποχής της Βαϊμάρης, η οποία περιέχει επίσης ένα ισχυρό αντιφασιστικό μήνυμα, το Mädchen in Uniform αποτελεί ένα αδιαμφισβήτητο ορόσημο στη λεσβιακή παρουσίαση στην οθόνη.
 
Nicht der Homosexuelle ist pervers, sondern die Situation, in der er lebt (Δεν είναι ο ομοφυλόφιλος διεστραμμένος, αλλά η κατάσταση στην οποία ζει)
Ντοκυμαντέρ/Κοινωνική // 1971 // Γερμανία // 67 λεπτά
Σκηνοθεσία: Rosa von Praunheim
21:30
Η λέξη "ομοφυλόφιλος", η οποία ήταν ακόμα στο πλαίσιο της ρητορικής μίσους το 1971, δύο χρόνια μετά την κατάργηση της παραγράφου § 175, χρησιμοποιείται 90 φορές στο σχόλιο. Αυτοί τους οποίους αφορούσε δεν to είχαν ακόμη αφομοιώσει συνειδητά. Τοποθετημένος στις βουβές εικόνες των ομοφυλοφιλικών κλισέ σκηνών και παρουσιαζόμενος με έναν καταγγελτικό τόνο, ο όρος προκάλεσε εξίσου τόσο όσους δεν ήθελαν να ακούσουν τίποτα σχετικά με αυτό, όσο και εκείνους που υπέφεραν από αυτόν.

Η κριτική της ταινίας, η οποία εκφράστηκε από μια σκόπιμα "διάχυτη καλλιτεχνική στάση" (Praunheim), ανέμειξε στοιχεία της ταινίας μεγάλου μήκους και του ντοκιμαντέρ, καθώς και της πολεμικής και της έκκλησης και αμφισβήτησε έτσι την κλασική κινηματογραφική αφήγηση. Απευθυνόταν κυρίως στη δική του σκηνή, την οποία ο Praunheim κατηγορούσε για αορατότητα για την οποία ευθυνόταν την ίδια. Το σύγχρονο γερμανικό γκέι κίνημα αναπτύχθηκε από τις συζητήσεις σχετικά με την ορατότητα που δημιουργήθηκε από την ταινία. Ένα σπάνιο παράδειγμα ταινίας με άμεσο κοινωνικοπολιτικό αντίκτυπο.