Ρωγμές στην πραγματικότητα
Ετήσια σειρά
Η κινηματογραφική σειρά «Ρωγμές στην πραγματικότητα» είναι αφιερωμένη σε εκείνες τις στιγμές, όπου η εύθραυστη κατασκευή της πραγματικότητας κλονίζεται. Παρουσιάζει ταινίες που παίζουν με την επέμβαση του σουρεαλιστικού σε μια υποτιθέμενη σταθερή πραγματικότητα: Η συνειδητή ενόχληση του κοινού γίνεται στυλιστικό μέσο, η ρήξη γίνεται δραματουργική επιλογή και ανοίγει απροσδόκητους χώρους δράσης.
Τι είναι άραγε πραγματικό; Ως μέσο και ως μορφή τέχνης, ο κινηματογράφος κινείται ανέκαθεν μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Αυτή η δυαδικότητα ξεπερνά τα όρια μεταξύ ταινιών μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, τα οποία εδώ και καιρό δεν είναι πλέον σαφώς διαχωρίσιμα. Το παιχνίδι με την ψευδαίσθηση και την πραγματικότητα χρησιμοποιείται κυρίως στην αφήγηση των ταινιών μυθοπλασίας – η παραπλάνηση των θεατών γίνεται η πηγή της έντασης, η έκφραση της ψυχικής κατάστασης των χαρακτήρων ή η κινηματογραφική αυτοανασκόπηση. Όπως και τα εφέ, έτσι και τα μέσα που χρησιμοποιεί η ταινία για να προκαλέσει σύγχυση είναι σχεδόν ανεξάντλητα: σε αφηγηματικό επίπεδο, για παράδειγμα, μέσω αναξιόπιστων αφηγητών, διακοπών στη συνοχή, σκόπιμων παραλείψεων ή ειδικών μορφών. Επίσης, η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης δεν περιορίζεται πλέον στο είδος της επιστημονικής φαντασίας ή σε ήδη καθιερωμένα μοτίβα και χαρακτήρες. Οι ρήξεις με την πραγματικότητα αποτελούν την αφετηρία για τις πιο ποικίλες θεωρητικές αντανακλάσεις και μια εκπληκτικά πολυεπίπεδη κινηματογραφική δημιουργία, συχνά πέρα από τα σαφώς καθορισμένα όρια των ειδών.
Η κινηματογραφική σειρά «Ρωγμές στην πραγματικότητα» είναι αφιερωμένη σε εκείνες τις στιγμές, όπου η εύθραυστη κατασκευή της πραγματικότητας κλονίζεται. Παρουσιάζει ταινίες που παίζουν με υποκειμενικές προοπτικές, διαστρεβλώσεις χώρου-χρόνου και σουρεαλιστικές στιγμές. Οι θεματικές της καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα, από κατακερματισμένες ταυτότητες και ψυχολογικούς μηχανισμούς έως συλλογικά λάθη και σύγχρονα παραμύθια. Αυτό εκφράζεται μορφολογικά σε ψευδο-ντοκιμαντέρ, σουρεαλιστική εικονογραφία και σκόπιμα αποπλανητική αφήγηση. Η ίδια η διαταραχή γίνεται στυλιστικό μέσο και η ρήξη δραματουργική επιλογή.