Σε υφιστάμενα και νέα σχέδια, έργα από ύφασμα και αντικείμενα, οι καλλιτέχνιδες Μαριάντρη, Nurtane Karagil και Sophie Utikal αναπτύσσουν, με τρόπο εν μέρει λεπτό και αισθησιακό, εν μέρει άμεσο ή ακόμη και χιουμοριστικό, προοπτικές που μιλούν για διχασμό, αποξένωση και ευαλωτότητα, αλλά και για φροντίδα, προσοχή και αλληλεγγύη. Έτσι δημιουργούνται χώροι που επιτρέπουν αντιφάσεις και διαφορές, που ενδυναμώνουν και ταυτόχρονα καθιστούν δυνατές άλλες μορφές αφήγησης. Ενόψει της πολιτικής ιστορίας (διαίρεσης) της Κύπρου με τις τραυματικές συνέπειές της – ένα μόνο συμπτωματικό παράδειγμα ανάμεσα σε πολλά παγκοσμίως – γίνεται σαφές πόσο επείγουσες είναι οι πράξεις σεβασμού και αμοιβαίας ακρόασης.
Η έκθεση «Between Imagination and Hope» φέρνει σε επαφή τις καλλιτέχνιδες Μαριάντρη και Nurtane Karagil από την ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή κοινότητα με την καλλιτέχνιδα Sophie Utikal, που ζει στο Βερολίνο. Μιλώντας από το δικό τους εμπειρικό υπόβαθρο, και οι τρεις προσεγγίζουν επίκαιρα ζητήματα του μέλλοντος της εποχής μας, τα οποία διατυπώνονται σε διακρατικό επίπεδο και εκδηλώνονται τοπικά.
Με φόντο το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο της Κύπρου, η Nurtane Karagil ασχολείται στα σχέδια και τα κείμενά της όχι μόνο με προσωπικές μνήμες, αλλά και με τις τεράστιες οικολογικές προκλήσεις, αναπτύσσοντας υποθετικές προοπτικές για μια μελλοντική συνύπαρξη. Το χιούμορ αποτελεί τον κοινό παρονομαστή των έργων της, προσφέροντας ακόμη και στις πικρές ιστορίες μια ελπιδοφόρα προοπτική.
Η Μαριάντρη χρησιμοποιεί τόσο υφάσματα που έχει κληρονομήσει ή βρει, όσο και υφάσματα που έχει φτιάξει η ίδια για την καλλιτεχνική της διαδικασία. Τα γλυπτά και οι εγκαταστάσεις της από υφάσματα προκαλούν φαινομενικά αντιθέσεις και διασταυρώνουν έτσι τις δυαδικές αντιλήψεις για το αρσενικό και το θηλυκό, το οικείο και το ξένο, το παρελθόν και το παρόν. Στα υβριδικά έργα της ασχολείται με ζητήματα ταυτότητας, μνήμης, ανήκειν και πολιτιστικής κληρονομιάς.
Η Sophie Utikal δημιουργεί υφασμάτινα έργα τέχνης μεγάλου μεγέθους, τα οποία ενώνουν διαφορετικά στρώματα μέσω εφαρμογών. Αφηγούνται ιστορίες για τη μητρότητα ή την πατρότητα και την κοινότητα, αλλά και για τη μοναξιά, τον πόνο, τα διαγενεακά τραύματα και την αποξένωση από το ίδιο το σώμα σε σχέση με τη λευκή κανονικότητα. Ταυτόχρονα, προσφέρουν ποιητικές απαντήσεις για τις δυνατότητες θεραπείας, ασφάλειας και ενδυνάμωσης μέσω της συμμετοχής στην κοινότητα.
Η συνάντηση των καλλιτεχνικών θέσεων ανοίγει έναν ορίζοντα που αποδεικνύει δύναμη του συλλογικού και δημιουργεί ευκαιρίες για κατανόηση και αποδοχή, που επιτρέπουν συναισθηματική και ψυχική επούλωση, καθώς και για οραματισμούς για το μέλλον: στην καλύτερη περίπτωση, αυτές οι στιγμές δημιουργούν ελπίδα και αισιοδοξία σε ένα όλο και πιο δύσκολο παρόν.
Ένα παράλληλο πρόγραμμα με συζητήσεις καλλιτεχνών, εργαστήρια, προβολές ταινιών με συζητήσεις, καθώς και ξεναγήσεις στην έκθεση στα ελληνικά, τουρκικά και αγγλικά συνοδεύει την έκθεση, με σκοπό να διευρύνει και να εμβαθύνει τα θέματα που απασχολούν τους καλλιτέχνες, την επιμελήτρια, τους ειδικούς και το κοινό, και να συνεχίσει τον διάλογο που έχει ήδη ξεκινήσει.
Η έκθεση αποτελεί μέρος του παράλληλου προγράμματος της Vima Art Fair (Λεμεσός, Μάιος 2026).
