Anđela Kopanja, Teodora Nešković i Filip Savković: Ljudi

Mladi umetnici Anđela Kopanja, Teodora Nešković i Filip Savković na izložbi u galeriji „Menjačnica“, Goethe-institut u Beogradu, prezentuju radove u različitim medijima vizuelne umetnosti. Video, slika, crtež. Ovi naizgled udaljeni autonomni moduli audio-vizuelne umetnosti imaju zajedničku temu. To su ljudi u savremenom socijalnom okruženju i istovremeno ljudi (pojednci, osobe, umetnici) u introspektivnim relacijama. U tim dvosmernim relacijama koje se kreću od spoljašnjeg ka unutrašnjem i obrnuto, mladi autori pronalaze specifični govor koji radovi emituju. Anđela Kopanja reaguje na savremeni kulturološki sistem, koji je kreiran u digitalnom okruženju, a koji se preslikava na stvarni život u realnom vremenu i realnom prostoru. Kroz sopstveni izraz, daje društveni komentar. Ta vrsta kritčkog sagledavanja je diskretna, a eksplicitnost kontorlisana. Zanimljivo je da za realizaciju upotrebljava softver veštačke inteligencije koji je dostupan za masovnu upotrebu on-line… Sredstvima i jezikom digitalnog domena, reaguje na pojave u analognom materijalnom domenu. Na taj način ostvarije konverziju i potencijano uspostavlja dijalog, između dva udaljena modula koji postoje istovremeno.

Teodora Nešković istražuje lično kroz rodne teme. Glavni akter je mlada žena, devojka. Ta figura je često predstavljena u obliku primitivne ženske jedinke koja evolutivno prethodi homosapiensu. Na prelazu adolescencije i radno sposobnog životnog uzrasta. Diskretno se reafirmiše nepristajanje na opšte ultimativno, utilitarno prisustvo digitalnog, u savremenoj umetničkoj praksi. Uspostavlja se odnos sa opštim digitalnim komunikacionim okruženjem. Takvim ličnim pristupom pokušava da otvori dijalog na temu predrasuda prisutnih u shvatanjima vizuelne umetnosti danas. Koje proizvode pseudo-ideološku konfrontaciju u polju umetnosti i imaju isključenje kao krajnji proizvod.

Filip Savković inkorporira digitalno okruženje društvenih mreža koje nude totalnu povezanost, izolacijom nacrtane ljuske figure na papiru. U toj paradoksalnoj konstelaciji formuliše pitanje o odnosu jedinke i grupe. Pitanje o odnosu materijalnog telesnog i isparljivog, nematerijanog informacionog sitema u kome ljudi paralelno žive. Preko vizualizacije istorijski udaljenih civilizacijskih epoha, kao što je vreme starog Egipta, stvara se moćan kontrast sa savremenim trenutkom. Figura iz našeg vremena postavljena je duboko u prošlost na početak antičke epohe i umetnosti. Feedback cirkuliše kada ta ista figura, nas samih, bude vraćena u sadašnji trenutak iz kog je potekla.

Vizuelni izrazi umetnika se bave međuljudskim odnosima i ljudima generalno. Radovi imaju karakteristike literanog. Taj duh literature je meditativan i ličan. Spor je i odvija se u dužem vremenskom intervalu. Video klipovi su blago usporeni. Vreme izrade crteža i slika je povećano i sadrži povećanu količinu manualnog rada. Nasuprot savremenom trenutku gde je sve ubrzano do granice površnosti koja bledi u irelevantnost. Ti kontrasti koji radovi sadrže, nisu formalno vizuelnog karaktera nego diskurzivnog, kreiraju odnos prema sadašnjem vremenu u kojima su nastali.