#8 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΓΕΡΜΑΝΟΦΩΝΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, ΞΑΝΘΗ 2017

Γνωριμία με τη γερμανική γλώσσα και την γερμανική κουλτούρα μέσω προβολών και συζητήσεων προτείνει το Φεστιβάλ Γερμανόφωνου Κινηματογράφου που διοργανώνεται στην Ξάνθη από την Κινηματογραφική Λέσχη της Φιλοπρόοδης Ένωσης Ξάνθης (ΦΕΞ) σε συνεργασία με το Goethe-Institut και τους Καθηγητές Γερμανικής Γλώσσας στην Ξάνθη.
    @If...Productions Η 36χρονη Άννα δεν μπορεί να το συλλάβει: το θέατρο όπου έπαιζε χρόνια ολόκληρα την πέταξε στο δρόμο. Κι ενώ στεκόταν ακόμα στο σανίδι που ήταν για κείνη ο κόσμος ολόκληρος, προσγειώθηκε στο τοπικό κέντρο εύρεσης εργασίας. Κι εντελώς αναπάντεχα βρήκε και γρήγορα μια νέα απασχόληση. Η παθιασμένη με το θέατρο διευθύντρια του εν λόγω κέντρου της ανέθεσε να διευθύνει ένα τμήμα υποκριτικής με οκτώ μακροχρόνιους άνεργους.
Μεταξύ αυτών και ο Έλληνας Δημήτρης, ιδεαλιστής, άνθρωπος της δράσης και μάγκας. Όταν η Άννα αποφασίζει να σκηνοθετήσει μαζί τους την αρχαία τραγωδία «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, ο Δημήτρης είναι ο μόνος που φαίνεται να του αρέσει αυτό το «εκπαιδευτικό μέτρο» - στο κάτω κάτω είναι αυτός που πρόκειται να παίξει το ρόλο του βασιλιά Κρέοντα: «Μέσα από μένα μιλάει η ιστορία της χώρας μου!»
 
Η ταινία κέρδισε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μονάχου 2014 το Βραβείο Κοινού και της Καλύτερης Παραγωγής.
Η Katharina Marie Schubert (Άννα) ήταν υποψήφια για το Γερμανικό Βραβείο Καλύτερης Ερμηνείας Α’ Γυναικείου Ρόλου 2015.
 
   @DEFA-Stiftung, Michael Loewenberg Η σκηνοθέτις διασχίζει με το τρένο τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας στον τελευταίο χρόνο της ύπαρξής της ως κράτος. Από το Zwickau, πόλη βιομηχανική, πόλη των ορυχείων (από την περιοχή κατάγεται και η ίδια) η δημιουργός φτάνει στο Βορρά και στη Βαλτική θάλασσα. Στο δρόμο της συναντά γυναίκες διαφορετικών ηλικιών και κοινωνικών στρωμάτων. Φόντο της ταινίας τα τοπία και η ανατολικογερμανική αρχιτεκτονική φιλμαρισμένα ασπρόμαυρα. Οι γυναίκες μιλούν για τις δυσκολίες και τις ελπίδες τους. Οι μαρτυρίες τους συνθέτουν ένα καλειδοσκόπιο αναμνήσεων, πόθων, απογοητεύσεων που περιγράφει τη ζωή και την ατμόσφαιρα στην ΛΔΓ ένα χρόνο πριν την κατάρρευσή της.
 
Η πρώτη προβολή της ταινίας το Φθινόπωρο του 1988 στο Φεστιβάλ της Λειψίας έκανε πάταγο. Ποτέ πριν δεν είχαν σταθεί πολίτες της ΛΔΓ τόσο ανεπιτήδευτα και αυτονόητα μπροστά στην κάμερα, ποτέ πριν δεν είχαν μιλήσει τόσο ανοιχτά μπροστά στην κάμερα για τις συνθήκες της καθημερινής τους ζωής, αλλά και τον ψυχικό τους κόσμο. Ο τίτλος Αντίο Χειμώνα «προφητεύει» σχεδόν την αλλαγή εποχής στην Ανατολική Γερμανία. Ένα χρόνο μετά την πρεμιέρα της ταινίας και μάλιστα στην ίδια πόλη, τη Λειψία, το κράτος της ΛΔΓ θα κατέρρεε.
   @Monkeyboy «Τόσο κοντά στον κόσμο της νύχτας του σύγχρονου Βερολίνου όσο καμιά άλλη ταινία μέχρι σήμερα»
(εφ. Der Tagespiegel)
 
Η νεαρή Ισπανίδα Victoria χορεύει στα νυχτερινά κλαμπ του Βερολίνου, όπου και γνωρίζεται με τέσσερις νεαρούς.
Αυτό που ακολουθεί είναι ένα ρομαντικό ειδύλλιο, μια ληστεία τράπεζας και μια νύχτα χωρίς ανάσα στους δρόμους του Βερολίνου.
140 συναρπαστικά λεπτά σ’ ένα και μοναδικό πλάνο.
 
Διακρίσεις (επιλογή)
Αργυρή Άρκτος για το Καλύτερο Καλλιτεχνικό Επίτευγμα – Διεύθυνση Φωτογραφίας στη Μπερλινάλε 2015
Γερμανικό Βραβείο Κινηματογράφου (Lola) για την Καλύτερη Ταινία Μεγάλου Μήκους, για την Καλύτερη Σκηνοθεσία, για την Καλύτερη Ερμηνεία Πρώτου Γυναικείου Ρόλου, για την Καλύτερη Ερμηνεία Πρώτου Ανδρικού Ρόλου, για την Καλύτερη Διεύθυνση Φωτογραφίας, για την Καλύτερη Μουσική.
 
  @Goethe-Institut Μια σχολική τάξη πηγαίνει εκδρομή σ’ ένα παραλιακό θέρετρο στην Πολωνία. Μαθητής σ’ αυτήν την τάξη είναι και ο 16χρονος Ρόνυ, αλλά είναι σαν μην ανήκει πραγματικά στο σύνολο. Είναι πάντα μοναχικός, μένει πάντα στο περιθώριο.
Στην πλήξη όμως αυτής της εκδρομής, κάπου εκεί ανάμεσα στις επισκέψεις των μουσείων, στις παρτίδες πινγκ πονγκ και τα ποτά ο Ρόνυ και η συμμαθήτριά του Ίζα αρχίζουν να προσεγγίζουν σιγά σιγά ο ένας τον άλλον. Όταν όμως και ο νεαρός Πολωνός Μάρεκ αρχίζει να δείχνει ενδιαφέρον για την Ίζα η αντιπαλότητα μεταξύ Ρόνυ και Μάρεκ κορυφώνεται σε μια δοκιμασία θάρρους.
 
«Αν η «Σχολική Εκδρομή» ήταν γαλλική ή και καλύτερα ασιατική ταινία, ο κόσμος όλος θα μιλούσε για «αριστούργημα»
(LIBERATION, Didier Péron)

  @SiMa Film 2011 Ο Άλι από το Λίβανο έχει μεγαλώσει σ’ έναν παλαιστινιακό καταυλισμό προσφύγων κι έχει μάθει από μικρός να μισεί τους Εβραίους.
Τώρα είναι 14 χρονών και ζει με την οικογένειά του στο Kreuzberg του Βερολίνου, σε καθεστώς προσωρινής ανοχής στη χώρα. Για να γίνει δεκτός στην παρέα των νεαρών Αράβων της γειτονιάς του ο Άλι θα χρειαστεί να περάσει μια δοκιμασία: να διαρρήξει το διαμέρισμα του ηλικιωμένου γείτονά του, ενός Ρωσο-εβραίου μετανάστη. Ο Αλί μπλέκει άσχημα και η οικογένειά του κινδυνεύει ν’ απελαθεί από τη Γερμανία.
 
Γερμανικό Βραβείο 2013 στην κατηγορία «Καλύτερη Νεανική Ταινία»
 
To Kaddisch είναι μια από τις σημαντικότερες προσευχές των Εβραίων, προσευχή στη μνήμη των ψυχών που έχουν πια φύγει από τον κόσμο αυτό.
 
   
Η φιλόσοφος Hannah Arendt (1906-1975) παρακολουθεί το 1961 στην Ιερουσαλήμ τη δίκη του Adolf Eichmann ως απεσταλμένη του περιοδικού The New Yorker. Περιμένει να αντιμετωπίσει ένα τέρας, μια σατανική ιδιοφυία, αλλά έκπληκτη διαπιστώνει ότι ο ναζί εγκληματίας δεν είναι παρά μια μετριότητα, ένας συνηθισμένος, σχολαστικός γραφειοκράτης.
Τις παρατηρήσεις και τις σκέψεις της τις καταγράφει στο πιο διάσημο και πιο αμφιλεγόμενο έργο της «Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ. Έκθεση για την Κοινοτοπία του Κακού».
 
Δημοσιευμένο το 1963, αρχικά σε πέντε άρθρα και σύντομα κατόπιν σε βιβλίο, το δοκίμιο προκάλεσε μια από τις πιο σφοδρές διαμάχες της μεταπολεμικής εποχής και επηρέασε την πολιτική και ιστορική θεώρηση του εθνικοσοσιαλισμού. Επηρέασε όμως και τη ζωή και το έργο της Hannah Arendt καθώς δέχτηκε επικρίσεις και επιθέσεις –από τον τύπο, την ακαδημαϊκή κοινότητα, την ισραηλινή μυστική υπηρεσία Μοσάντ, ακόμα και από τους πολύ στενούς της φίλους.
 
Πορτραίτο μιας στοχαζόμενης, θαρραλέας και αποφασιστικής γυναίκας που τάχθηκε υπέρ της προσωπικής ευθύνης και της κριτικής σκέψης και που αποτελεί μοναδική περίπτωση στην ιστορία της διανόησης του 20ου αιώνα.
 
«Έγινε τελικά μια ταινία για την Hannah Arendt της σκέψης και του συναισθήματος. Για την Καθηγήτρια Πανεπιστημίου που παθιάζεται με τον αναστοχασμό […], αλλά και για ένα άτομο μαχητικό που δεν φοβάται την αντιπαράθεση και που δεν διστάζει να υπερασπιστεί με σθένος αυτό που έχει αναγνωρίσει ως ορθό – πάντα όμως με την πρόθεση να κατανοήσει. Θέλω να καταλάβω, θα ήταν ίσως η φράση που θα την περιέγραφε καλύτερα.»
Margarethe von Trotta
 
  @DEF Media GmbH Στη δεκαετία του 1980 το Δυτικό Βερολίνο ήταν ένα δημιουργικό χωνευτήρι καλλιτεχνικών και κοινωνικών κινημάτων, μια μητρόπολη της subculture, ένας πόλος έλξης για καλλιτέχνες, καταληψίες σπιτιών, δαιμόνιους ερασιτέχνες, διεθνείς σταρ.
Το «B-Movie» τεκμηριώνει απολαυστικά τέχνη, μουσική και χάος στο «άγριο» Δυτικό Βερολίνο με αυθεντικά ντοκουμέντα της τότε εποχής:
 
Ο Blixa Bargeld των Einstürzende Neubauten, κερνά ποτά στο μπαρ Risiko, η cool Gudrun Gut απαριθμεί τα κλαμπ που μπορεί να πάει κανείς (ή και πρέπει να πάει) και μετά τις 2 το πρωί, η tödliche Doris τραγουδάει στο έρημο δυτικό μέρος της πλατείας Potsdam ενώ σε ρόλους άλλοτε πρωταγωνιστικούς άλλοτε υποστηρικτικούς βλέπουμε τον σοβαρό Nick Cave, τον «αληθινό» Heino, τη Νena, τους Die Toten Hosen, τον Martin Kippenberger, αλλά και την Tilda Swinton και τον Westbam, πριν ακόμα αναδειχθεί σ’ έναν από τους εμπνευστές της Love Parade, και … και …
 
Οικοδεσπότης και παρουσιαστής αυτού του ταξιδιού στο «χαμένο» πια Δυτικό Βερολίνο στα τέλη του ψυχρού πολέμου είναι ο Βρετανός μουσικός από το Μάντσεστερ Mark Reeder που έφτασε τέλη της δεκαετίας του 1970 στο Βερολίνο - και ευτυχώς κινηματογραφήθηκαν όλα όσα επρόκειτο να ζήσει στη συνέχεια.
 
Παγκόσμια πρώτη στη Μπερλινάλε 2015
  
www.fex.org.gr