HISTORY PROJECTED 2026

Προβολές της Ιστορίας 2026

Predicting the Present 

Προβλέποντας το παρόν

Πρόγραμμα προβολών σε συνεργασία με το Ethnofest
Eπιμέλεια προγράμματος: Γκέλυ Μαδεμλή

Οπτική ταυτότητα: Typical Organization

Επεισόδιο #2: Future is on Βoard [Το μέλλον προς επιβίβαση]

Τα ιπτάμενα οχήματα δεν λειτουργούν μόνο ως μέσα μεταφοράς, αλλά και ως χρονοκάψουλες, διασχίζοντας διαφορετικά γεωγραφικά μήκη και μετρώντας γεωγραφικά πλάτη. Οι ταινίες του προγράμματος αντιλαμβάνονται την καμπίνα ενός αιωρούμενου σκάφους ως έναν χώρο αποσυμπίεσης αλλά και μεταμόρφωσης, ακόμη κι όταν ο κόσμος εκεί έξω μετατρέπεται σε μια άγνωστη επικράτεια.

The Timekeepers of Eternity
Αριστοτέλης Μαραγκός (Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, 2021, 61΄) Ο κύριος Τούμι σκίζει με εμμονή χαρτιά για να ελέγξει τα τέρατα της παιδικής του ηλικίας. Όταν ξυπνά στη μέση της πτήσης του προς τη Βοστώνη, ανακαλύπτει ότι οι περισσότεροι από τους επιβάτες έχουν εξαφανιστεί. Καθώς η αλήθεια ξετυλίγεται, πρέπει να αντιμετωπίσει τον χάρτινο εφιάλτη που απειλεί να καταστρέψει τα πάντα. Μια found footage ταινία οικειοποίησης του The Langoliers (1995), της τρίωρης τηλεοπτικής μεταφοράς του ομότιτλου μυθιστορήματος του Στίβεν Κινγκ –μια b-movie επιστημονικής φαντασίας με τέρατα και ταξίδια στον χρόνο· ένα έργο αγάπης και εμμονής, μια απόπειρα να ανακαλυφθεί μια ταινία μέσα σε μια άλλη ταινία, να δημιουργηθεί η ιστορία που αξίζει στον κύριο Τούμι – μια ταινία φτιαγμένη από χαρτί. Σε μια χειρονομία αντικατοπτρισμού του εθισμού του κεντρικού χαρακτήρα στο σκίσιμο του χαρτιού, και με την προνομιακή γλώσσα του ίδιου το κινηματογραφικού μέσου, το found footage υλικό ανασυντίθεται σε μια νέα αλληλουχία, ενώ κάθε καρέ τυπώνεται σε χαρτί. Μέσα από σκισίματα, τσακίσματα και αντιπαραθέση εικόνων, η ταινία φωτογραφίζεται ξανά, δημιουργώντας ένα κινούμενο χάρτινο κολάζ. Μέσα από αυτή την κατεξοχήν αναλογική τεχνική, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής συγχωνεύονται σταδιακά σε μια νέα περσόνα χάρη σε έναν κοινό στόχο: να δώσουν νόημα σ’ έναν χάρτινο εφιάλτη.

Out of the Present
Andrei Ujica (Γερμανία, Ρωσία, Γαλλία, Βέλγιο, 1995, 96΄ ) Τον Αύγουστο του 1991, τα τανκς έφτασαν ως τον Λευκό Οίκο της Μόσχας, έδρα της κυβέρνησης της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Παρότι το πραξικόπημα απέτυχε, η ΕΣΣΔ όντως διαλύθηκε τους επόμενους μήνες. Ο κοσμοναύτης Σεργκέι Κρικαλιόφ δεν βρισκόταν εκεί όταν συνέβησαν όλα αυτά: τον Μάιο του 1991 είχε αναχωρήσει από τη Σοβιετική Ένωση για τον διαστημικό σταθμό MIR. Όταν επέστρεψε, δέκα μήνες αργότερα, προσγειώθηκε πλέον στη Ρωσία. Σε αυτό το αλλιώτικο (συλλογική και προσωπικό πορτρέτο του τελευταίου Σοβιετικό κοσμοναύτη, ο σκηνοθέτης Αντρέι Ουζίκα αξιοποίησε οπτικό υλικό που γυρίστηκε κατά τη διάρκεια της αποστολής, στο οποίο πρόσθεσε έναν δικό του επινοημένο σχολιασμό. Παράλληλα, έστειλε μια κάμερα 35mm στον ρωσικό διαστημικό σταθμό. Ζήτησε από τον διευθυντή φωτογραφίας Βαντίμ Γιούσοφ –εν είδει φόρου τιμής για τη δουλειά του στο Σολάρις του Ταρκόφσκι– να προετοιμάσει τη διαδικασία των γυρισμάτων και να τη συντονίσει από το κέντρο ελέγχου στη Γη, δημιουργώντας έτσι τις πρώτες καθαρά κινηματογραφικές εικόνες που γυρίστηκαν στο διάστημα. Αυτά τα πλάνα μεγάλης διάρκειας της τροχιάς του MIR στο διάστημα αντιπαραβάλλονται με σύντομα, χαοτικά πλάνα των ραγδαίων εξελίξεων στη Γη, προλειαίνοντας το έδαφος για τη νηφάλια παρατήρηση του Κρικαλιόφ: «Για έναν κοσμοναύτη είναι πιο εντυπωσιακή η ταχύτητα με την οποία περνούν η μέρα και η νύχτα, καθώς και οι εποχές».