Christoph Schlingensief vol.2

Seria animatografów (2001, 8 min)
Afrykańskie wieże (dziennik filmowy, 2005-2009, 70 min)
czas: 78 min.
 
Animatograf to instalacja Schlingensiefa przypominająca obrotową scenę z elementami scenografii, przedmiotami codziennego użytku i ekranami do projekcji filmowych. Po raz pierwszy artysta użył animatografu w inscenizacji opery „Parsifal‟ Wagnera w Bayreuth w 2004 roku. Wkrótce po tym artysta przekształcił animatograf w obrotową scenę, która mogła być w łatwo transportowana do każdego zakątka świata, rekonstruowana i uzupełniana o treści związane z miejscem aktualnej prezentacji instalacji. Animatograf powstał z potrzeby wywołania interaktywnego zaangażowania publiczności, rozszerzenia jej roli z biernego odbiorcy w aktywnego współtwórcę, gdyż publiczność w teatrze uczestniczyła w przedstawieniu krążąc po animatografie tworząc swój własny spektakl.
 
Film „Afrykańskie wieże‟ opowiada o nawiedzonym reżyserze, w którego rolę wciela się Christoph Schlingensief. Akcja filmu rozgrywa się w Namibii – byłej niemieckiej kolonii w południowo-zachodniej Afryce. Kanwą scenariusza było odtworzenie w afrykańskim slumsie ataków terrorystycznych na World Trade Center. W filmie znajdziemy również odniesienia do Wagnera, kolonializmu i walki Schlingesniefa jako twórcy z samym sobą. „Afrykańskie wieże‟ to połączenie dokumentu, fabuły i eksperymentu. Prawda miesza się tu z fałszem, a życie ze sztuką.

 

Pierwszy film attaistyczny (2003, 52 min)
Za kulisami (18.01.2004, 24 min)
czas: 87 min.
 
Po ataku na World Trade Center Schlingensief włączył się w dyskusję na temat terroryzmu. Efektem jego przemyśleń była trylogia teatralna „ATTA ATTA‟, kongres poświęcony sztuce skutecznej, cykl preformatywnie malowanych obrazów, a nawet film. Działania te złożyły się na zjawisko określone mianem „sztuki attaistycznej‟, która według artysty miała być próbą pokonania ostatecznych barier w sztuce poprzez czysty akcjonizm. „Attaizm‟ miał wiele wspólnego ze sztuką totalną – wpływał na widza nie tylko w galerii, teatrze czy na sali kinowej , ale przenikał jego życie i świat. Artysta poszukiwał odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób tworzyć sztukę skuteczną, która ostatecznie nie okazałaby się zbrodnią lub aktem terroru. Zastanawiał się, czy sztuka jako broń jest w ogóle możliwa, nie stając się równocześnie narzędziem propagandy i nie odbierając niezależności twórcy.
 
„Pierwszy film attaistyczny‟ jest zapisem performansu – nocnej wędrówki przez Berlin tajemniczej grupy elegancko ubranych ludzi, w towarzystwie grajków, przebranych w ludowe stroje.
„Za kulisami‟ to krótki dokument ukazujący teatr Volksbühne od zaplecza tuż przed rozpoczęciem spektaklu „ATTA ATTA Sztuka wybuchła‟.

Odcinek 1: Tysiąc teorii – Diedrich Diedrichsen (2000, 43 min)
Christoph Schlingensief – wywiad (2001, 15 min)
Odcinek 2: Joseph Beuys + Indie (2000, 35 min)
Odcinek 7: Afryka (2001, 29 min)
Czas: 122 min.
 
Jeśli kiedykolwiek, siedząc w metrze, mieliście ochotę zrobić coś szalonego, to niestety wszystkie te pomysły już zrealizował Schlingensief.
 
W ośmioodcinkowym talk show „U3000‟, nadawanym w niemieckim MTV, Christoph Schlingensief wcielił się w potrójną rolę reżysera, scenarzysty i prowadzącego. W każdym z odcinków przebierał się za zaskakujące postacie, m.in. hedonistycznego prezentera telewizyjnego, Jezusa, czy rewolucjonistę. Program był nagrywany w rozpędzonych wagonach berlińskiego metra, a przypadkowi pasażerowie siedzieli obok niemieckich gwiazd muzyki estradowej, chorych na AIDS czy rodzin objętych opieką społeczną. Zaproszeni goście nie znali wcześniej tematów poruszanych w programie, co skutkowało nieprzewidzianymi sytuacjami, które zdradzały poglądy i postawy życiowe uczestników, często ksenofobiczne czy snobistyczne. „U3000‟ to pozornie zbiór chaotycznych i absurdalnych scen pokazywanych w zawrotnym tempie, a w rzeczywistości – przenikliwa krytyka państwa, instytucji, społeczeństwa i mediów.
Wybrany do pokazów odcinek pt. „Tysiąc teorii‟ wprowadza w koncepcję formatu i zawiera największy ładunek nonsensownych sytuacji. Drugi – nawiązuje do jednego z najważniejszych dla Schlingensiefa artystów – Josepha Bueysa. Ostatni poświęcony jest Afryce, będącej źródłem inspiracji i fascynacji reżysera.