โครงการผลงานทางศิลปะที่นำเสนอในนิทรรศการนี้ (เริ่มแรกจัดแสดงที่ Galerie Wedding Berlin ในปี 2567 และจัดพิมพ์โดย Bom Dia Books ในปี 2568) เกิดขึ้นจากการทำงานกับภาพจำภาพเหมารวม ที่ชาวต่างชาติได้มีต่อผู้หญิงไทยและฟิลิปปินส์ รวมถึงกลุ่มคนหลากหลายทางเพศที่อาศัยอยู่ในยุโรป ภาพเหยียดเชื้อชาติเหล่านี้เป็นจุดเริ่มต้นให้พวกเรากลุ่ม un.thai.tled พยายามเข้าใจขุดลึกลงไปในประวัติศาสตร์และสถานการณ์สังคมการเมืองเบื้องหลังภาพเหล่านี้ งานโปรเจกต์นี้เป็นการสานต่องานวิจัยชิ้นเก่าที่เริ่มต้นกับการวิจัยชุมชนไทยที่สวนไทยปาร์ค (Preußenpark) กรุงเบอร์ลิน (เคยปรากฏเป็นนิทรรศการ “Beyond the kitchen” ที่พิพิธภัณฑ์ Villa Oppenheim กรุงเบอร์ลิน และ “There is no Thai Park” ที่ SAC Bangkok ในปี 2564)

นิทรรศการนี้นำกลุ่มศิลปินชาวไทยมาเจอกับศิลปินชาวฟิลิปปินส์ในต่างแดน และเปิดประเด็นการสนทนาเกี่ยวกับการค้าประเวณี/แรงงานดูแล แรงงานดูแลทางเพศ เพศสภาพ และการย้ายถิ่นฐานระหว่างสามประเทศ เราใช้วาระนี้ในการทวงคืนสิทธิในการพูดถึงเรื่องราวเหล่านี้และปลดปล่อยพวกเรา(และพวกเธอ)จากภาพจำที่ซ้ำซากเหล่านั้น
ผลงานจัดวางของ ษาณฑ์ อุตมโชติ, วิษณุ ภูอาจดั้น และมานิกา เตชะพิบูล ร้อยเรียงบทสัมภาษณ์ที่บันทึกไว้ในภาคอีสานของผู้หญิงที่อาศัยอยู่ในยุโรป ประกอบกับแผ่นกระจกที่สะท้อนคำ ความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชมกับเรื่องราวเหล่านี้ ผลงานคอลลาจของ บุษราพร ธงชัย และชุดภาพบุคคลของ คริสันตา คากิวอา เมินนิช ได้แสดงถึงความยากลำบากของระบบราชการและบาดแผลทางจิตใจของผู้หญิงที่ย้ายถิ่นมาในกรุงเบอร์ลิน ซึ่งเป็นงานที่พวกเธอสร้างระหว่างทำงานให้กับองค์กรบ้านหญิง บ้านพักพิงและศูนย์ให้คำปรึกษาแก่หญิงที่ถูกค้ามนุษย์ในเบอร์ลิน (ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2532 เริ่มแรกเพื่อช่วยเหลือหญิงที่ทำการค้าบริการทางเพศจากไทยและฟิลิปปินส์) ผลงานจัดวางของ ศิสุ สาตราวาหะ สะท้อนเบื้องหลังของห้องครัว วิถีการทำส้มตำของผู้หญิงอิสานในเบอร์ลิน (ในประเทศที่ไม่มีมะละกอ) และชีวิตการเป็นผู้หญิงของพวกเธอ ที่ก็สอดคล้องกับงานวิดีโอของ โรสาลียา น้ำใส เอ่งฉ้วน ที่พูดถึงอุตสาหกรรมนวดไทยและการผลิตความรู้ในแบบตะวันตก และชุดภาพถ่ายของ รักษา สีลาพันธ์ ที่ก็สะท้อนเบื้องหลังของงานนวดไทยในกรุงฮัมบวก ภาพร่างของ ณัฐพงศ์ สมัครแก้ว แสดงให้เห็นหญิงค้าบริการชาวไทย และสถานบริการในย่านไฟแดงของกรุงแฟรงก์เฟิร์ต มีลักษณะคล้ายกับภาพวาดสีน้ำมันของ โอ๊ต มณเฑียร ที่แสดงนักเต้นชายผู้อพยพในย่านพัฒน์พงษ์ กรุงเทพฯ และงานภาพสีอะครีลิคของ มานิตา แก้วสมนึก ที่่สร้างผ่านงานวิจัยกับมูลนิธิอิสรชน มองข้ามภาพตีตราทางสังคมต่อบุคคลเหล่านี้ ผลงานวิดีโอของ ยูนิเวิร์ส เบาโดซา จะพาเราย้อนกลับไปสู่รากเหง้าของความสัมพันธ์ระหว่างเชื้อชาติ นั่นคืออวัยวะเล็กๆที่เรามักลืมพูดถึงไป สุดท้าย ผลงานจัดวางของ จาสมิน แวร์นเนอร์ ตั้งคำถามถึงแนวคิดเรื่องความเป็นอิสระทางร่างกาย ความปรารถนา ภาษาเชิงอาณานิคม และการเมือง โดยอิงจากโปสเตอร์การศึกษาเรื่องเพศที่เธอพบ