In Aestivation
၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၁၆ ရက်မှစတင်၍ In Aestivation အစီအစဉ်များ ကို ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံရှိ နေရာဒေသအသီးသီးတွင် တင်ဆက်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ယင်းအစီအစဉ်များမှတစ်ဆင့် ပါဝင်ခဲ့ကြသော အနုပညာရှင်များနှင့် အုပ်စုလိုက်ဆွေးနွေးမှုများမှ ပေါ်ထွက်လာသည့် အတွေးအမြင်များ၊ အတွေ့အကြုံများနှင့် စာနာနားလည်မှုကို ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးမှ ချဉ်းကပ်ဖော်ပြထားသည့် ဖန်တီးမှုများကို အများပြည်သူနှင့် မျှဝေသွားမည်ဖြစ်သည်။
အစပိုင်းတွင် Echoes of Expression ဟူသော အယူအဆဖြင့် စတင်ခဲ့သည့် ဤစီမံကိန်းသည် စာနာနားလည်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အခြေအနေများ၊ နားထောင်ခြင်း၊ မိမိတို့၏ အတွေးအမြင်များကို ဖော်ပြခြင်းနှင့် ထိုဖော်ပြမှုများမှတစ်ဆင့် အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်ဆက်နွှယ်ခြင်းတို့ကို အခြေခံထားခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဆွေးနွေးမှုများ၊ နယ်ပယ်စုံပါဝင်သည့် အုပ်စုလိုက်လေ့လာမှုများ၊ ပြတိုက်မှူးများနှင့် အနုပညာရှင်များ၏ အပြန်အလှန်ဆွေးနွေးမှုများ၊ သုတေသနနှင့် အနုပညာဖန်တီးစမ်းသပ်မှုများမှတစ်ဆင့် Towards Empathy အဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့သည်။
စာနာနားလည်မှုဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်းဟူသော မေးခွန်းမှစတင်ခဲ့ရာ ယခုအခါ အခြားသူများကို နားထောင်ခြင်း၊ နားလည်ရန် ကြိုးစားခြင်းနှင့် အတူတကွ ဖန်တီးလုပ်ဆောင်ခြင်းတို့မှတစ်ဆင့် လက်တွေ့ကျင့်သုံးနိုင်သည့် အတွေ့အကြုံတစ်ခုအဖြစ် ဆက်လက်ရှင်သန်လာခဲ့သည်။
In Aestivation သည် ဤခရီးစဉ်တစ်လျှောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည့် အတွေးအမြင်များ၊ မေးခွန်းများ၊ လူအချင်းချင်း ချိတ်ဆက်မှုများနှင့် အနုပညာဖန်တီးမှုများကို တစ်နေရာတည်းတွင် ဆုံစည်းမျှဝေသည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ စီမံကိန်း၏ နောက်ဆုံးအဖြေတစ်ခုကို ပေးအပ်ရန်ထက် ခေတ္တရပ်တန့်ပြီး နားထောင်ရန်၊ အခြားသူများ၏ အတွေ့အကြုံများနှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံရန်၊ စာနာနားလည်မှုသည် မတူညီသော ပုံစံများဖြင့် မည်သို့ပေါ်ထွက်လာနိုင်သည်ကို အတူတကွ စူးစမ်းရန် ဖိတ်ခေါ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
Echoes of Expression မှ Towards Empathy သို့
ဤစီမံကိန်း၏ အစပြုအတွေးမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အရေးတကြီး စဉ်းစားရန်လိုအပ်သည့် မေးခွန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများအကြား ကွဲလွဲမှုများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခြင်း၊ နေရပ်စွန့်ခွာရခြင်း၊ အထီးကျန်မှုနှင့် မသေချာမရေရာမှုများ ကြုံတွေ့နေရသည့် အချိန်ကာလတွင် ယဉ်ကျေးမှုနှင့် အနုပညာတို့သည် လူတစ်ဦးချင်းစီ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်နားလည်လာရန်၊ အချင်းချင်း ပြန်လည်ဆက်သွယ်နိုင်ရန်နှင့် မိမိတို့နေထိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ကမ္ဘာနှင့် ဆက်နွှယ်မှုကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ရန် မည်သို့ အထောက်အကူပြုနိုင်မည်နည်း။မူလအယူအဆဖြစ်သော Echoes of Expression တွင် အဓိကအကြောင်းအရာ လေးရပ်ကို အခြေခံထားသည်။
- Architectures of Empathy: စာနာနားလည်မှု ဖြစ်ပေါ်လာစေသည့် အခြေအနေများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်များ
- Listening: နားထောင်ခြင်း
- Articulation(s): မိမိတို့၏ အတွေးအမြင်နှင့် အတွေ့အကြုံများကို ဖော်ထုတ်ဖော်ပြခြင်း
- Resonances: အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်မှုနှင့် ဆက်နွှယ်မှုများ
ဤအကြောင်းအရာလေးရပ်ကို အခြေခံ၍ အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးနိုင်မည့် နေရာများ ဖန်တီးပေးခြင်း၊ မကြားရသေးသော အသံများကို ပိုမိုကြားသိလာစေခြင်း၊ အနုပညာဖော်ပြမှုများကို အားပေးခြင်းနှင့် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများအကြားသာမက ပထဝီဝင်အရ ဝေးကွာနေသူများအကြားပါ ဆက်နွှယ်မှုများ တည်ဆောက်ရာတွင် ယဉ်ကျေးမှုနှင့် အနုပညာတို့က မည်သို့ ပါဝင်အထောက်အကူပြုနိုင်သည်ကို စူးစမ်းလေ့လာမည့် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ရည်မှန်းခဲ့သည်။
သို့သော် စီမံကိန်း ဖွံ့ဖြိုးလာသည်နှင့်အမျှ မေးခွန်းများနှင့် စူးစမ်းလေ့လာမှုများသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသည့် အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခြင်းထက် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးမှုများနှင့် အပြန်အလှန် အတွေ့အကြုံများက စီမံကိန်း၏ ဦးတည်ချက်ကို ပြန်လည်ပုံဖော်နိုင်ရန် လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့သည်။
၂၀၂၅ ခုနှစ်၊ ဇွန်လတွင် Goethe-Institut Myanmar သည် မိမိတို့၏ ဆက်သွယ်ချိတ်ဆက်ထားသော ကွန်ရက်များအတွင်း ဆွေးနွေးမှုများ စတင်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်မည့်သူများကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန်နှင့် စာနာနားလည်မှုကို မတူညီသော ပညာရပ်နယ်ပယ်များ၊ ယဉ်ကျေးမှုနောက်ခံများနှင့် ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံများမှတစ်ဆင့် မည်သို့ ချဉ်းကပ်နားလည်နိုင်သည်ကို စူးစမ်းရန်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အများပြည်သူသို့ ဖိတ်ခေါ်သည့် အဆိုပြုလွှာခေါ်ယူမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ရာ ပါဝင်သူများနှင့် အမြင်များ ပိုမိုစုံလင်လာခဲ့ပြီး ၂၀၂၅ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလတွင် နယ်ပယ်စုံမှ ပါဝင်သူများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဆွေးနွေးရေးအုပ်စု ၁၂ စု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှတစ်ဆင့် စီမံကိန်းကို Towards Empathy ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။
အမည်ပြောင်းလဲခြင်းသည် စီမံကိန်း၏ ချဉ်းကပ်ပုံ ပြောင်းလဲလာခြင်းကိုလည်း ဖော်ပြနေသည်။ စာနာနားလည်မှုသည် ယဉ်ကျေးမှုအစီအစဉ်တစ်ခုအတွင်း ဆွေးနွေးတင်ပြရုံမျှသာမဟုတ်တော့ဘဲ လူတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပိုမိုနီးကပ်နားလည်လာရန် ဦးတည်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နားထောင်ခြင်း၊ မေးခွန်းထုတ်ခြင်း၊ အတူတကွ ဖန်တီးခြင်းနှင့် အပြန်အလှန် အချိန်ပေးရှိနေခြင်းတို့မှတစ်ဆင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပိုမိုနီးကပ်လာရန် ကြိုးပမ်းသည့် ခရီးစဉ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
ဆွေးနွေးမှုမှ အပြန်အလှန် တွေ့ဆုံမှုဆီသို့
ဆွေးနွေးရေးအုပ်စုများ၏ လုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးသည့်နောက် စီမံကိန်းသည် နောက်ထပ်အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဤအဆင့်တွင် အနုပညာအဆိုပြုချက်များကို စိတ်ကူးနှင့် အယူအဆအဆင့်မှ လက်တွေ့ဖန်တီးမှုများ၊ အများပြည်သူနှင့် မျှဝေတင်ဆက်မှုများအဖြစ် ဖွံ့ဖြိုးလာစေရန် လက်တွဲပံ့ပိုးပေးမည့် ကျူရေတာအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ထိုအဖွဲ့တွင် ထိုင်းနိုင်ငံမှ ကျူရေတာနှစ်ဦး ပါဝင်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် ပညာရပ်နယ်ပယ်အမျိုးမျိုးနှင့် ယဉ်ကျေးမှုနောက်ခံ မတူညီမှုများအကြား လုပ်ကိုင်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများအပြင် မြန်မာနိုင်ငံမှ အနုပညာရှင်များနှင့် ယဉ်ကျေးမှုနယ်ပယ်မှ လုပ်ကိုင်သူများနှင့် ရေရှည်တည်ဆောက်ထားသည့် ဆက်ဆံရေးများကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
Somrak Sila နှင့် Krai Sridee တို့သည် ပါဝင်သည့် အုပ်စုများနှင့်အတူ လက်တွဲလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အဆိုပြုချက်များအပေါ် ဝေဖန်သုံးသပ်ချက်များ ပေးခြင်း၊ အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးမှုများကို ပံ့ပိုးညှိနှိုင်းပေးခြင်းနှင့် အဆိုပြုချက်များကို ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးလာစေရန် ကူညီခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရာတွင် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက် အရေးပါခဲ့သည့် ပွင့်လင်းစူးစမ်းမှုနှင့် စမ်းသပ်ဖန်တီးမှုစိတ်ဓာတ်ကိုလည်း ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ကြသည်။
ဤကျူရေတာအဖွဲ့၏ လုပ်ဆောင်ပုံသည် အတွေးအမြင်နှင့် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှု၊ ဆွေးနွေးမှုနှင့် အနုပညာဖော်ပြမှုပုံစံများ၊ စိတ်ကူးများနှင့် အတွေ့အကြုံများ၊ တစ်ဦးချင်းစီ၏ အမြင်များနှင့် စုပေါင်းတွေ့ဆုံမှုများအကြား ချိတ်ဆက်ပေးသည့် တံတားတစ်စင်းသဖွယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကျူရေတာများ၏ မြန်မာပြည်တွင်း သုတေသနခရီးစဉ်
၂၀၂၆ ခုနှစ် မေလ ၁၈ ရက်မှ ဇွန်လ ၁၀ ရက်အထိ ကျူရေတာအဖွဲ့သည် စီမံကိန်းတွင် ပါဝင်သူများနှင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များကို ၎င်းတို့ နေထိုင်ရာ၊ အလုပ်လုပ်ကိုင်ရာ ဒေသများတွင် တွေ့ဆုံရန် မြန်မာနိုင်ငံအနှံ့ ခရီးထွက်ခဲ့ကြသည်။
ခရီးစဉ်တွင် ရန်ကုန်မှ မန္တလေး၊ ပြင်ဦးလွင်၊ အင်းလေးကန်၊ ညောင်ရွှေနှင့် တောင်ကြီးအထိ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးမှုများကို လူကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ၊ အွန်လိုင်းမှဖြစ်စေ၊ နှစ်မျိုးပေါင်းစပ်၍ဖြစ်စေ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ယင်းမှတစ်ဆင့် ပြတိုက်မှူးများသည် စီမံကိန်းအဆိုပြုချက်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသည့် လူများ၊ ၎င်းတို့၏ အတွေ့အကြုံများနှင့် နေထိုင်ရာပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေများကို ပိုမိုနီးကပ်စွာ နားလည်ခွင့်ရခဲ့ကြသည်။
ဤခရီးစဉ်ကြောင့် စီမံကိန်း၏ ဦးတည်ချက်သည် တစ်ဖန် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ စာနာနားလည်မှုကို သီအိုရီများ သို့မဟုတ် အတွေးအခေါ်ဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုများမှတစ်ဆင့်သာ နားလည်နိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ပိုမိုသိသာလာခဲ့သည်။ စာနာနားလည်မှုသည် လက်တွေ့ကြုံတွေ့ခံစားရသည့် အရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သုတေသနခရီးစဉ်တွင်းတွင်လည်း လူတို့နှင့်အတူ ရှိနေပေးခြင်း၊ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားထောင်ခြင်း၊ ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ခြင်း၊ အပြန်အလှန် ဂရုစိုက်ခြင်းနှင့် စကားဖြင့် မဖော်ပြဖြစ်သည့် အရာများကိုပါ အလေးထားနားလည်ရန် ပိုမိုအာရုံစိုက်လာခဲ့သည်။
နေရာရွှေ့ပြောင်းနေရမှု၊ မရေရာမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အခြေအနေများတွင် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်အား မိမိ၏ခံစားချက်များကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ရန် သို့မဟုတ် စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန် တောင်းဆိုခြင်းသည်ပင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် စီမံကိန်း၏ ရှာဖွေမှုသည်လည်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။
